பறையிசை மணிமாறனுடன் ஒரு அதிர்வலை உரையாடல்

உரையாடியவர்: மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

"எமது பறையொலி
சாவுக்கானது அல்ல வாழ்வுக்கானது!
எமது பறை முழக்கம் சாமியாடுவதற்கல்ல
சாதிகள் ஆட்டம் காண்பதற்கு!
ஓங்கி அடிப்பதில் கிழியட்டும்
பறைகளல்ல இந்திய சாதிகள்!" என்று தமது உரையாடலை தொடங்கும் போதே தடதடத்த பறை இசைக் கலைஞர் மணிமாறன், ஒரு புரட்சி சிந்தனையாளர்.

யாழ் என்டர்டைமன்ட் ஏற்பாட்டில் புத்தர் கலைக்குழுவின் பயிற்சி நெறியில் வடக்கிலும், கிழக்கிலும் நடைபெற்ற பறை இசைப் பயிற்சி வகுப்புகளுக்காக இலங்கை வந்திருந்த பறை இசைக்கலைஞர் கலைமாமணி மணிமாறனை ஒரு காலைவேளையில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

புத்தர் கலைக்குழுவின் பறை இசைப் பயிற்சி முகாம் தமிழகத்தைத் தாண்டி, கடல் கடந்து நடந்தது இலங்கையிலா அல்லது வேறு நாடுகளிலா? என்று வினவியபோது,

"உலகத்தில் மனிதர்களை வாழும் எல்லாப் பகுதியிலும் பறையிசை பயிற்சிகளை நடத்தவே விரும்புகிறோம். ஆனால் அதற்கான வாய்ப்புக் கிட்டும் என்பதில் எமக்கு நம்பிக்கை இல்லை. எங்களால் மட்டுமே அதை செய்துவிட முடியும் என்று நினைக்கவுமில்லை. பல்வேறு தளங்களில் அவரவர் சக்திக்கு ஏற்ப பறையை பரவலாக்க முயற்சி செய்து வருகிறோம். காரணம், பறை மானுடத்திற்கான அடையாளம். விடுதலைக்கான குரல். பாலம் போன்று மனிதர்களை இணைப்பதற்கு பறை வழிவகுக்கிறது. ஆக மனிதம் மானுடம் சார்ந்த சிந்தனைகளை முழங்குவதற்கும், மனிதர்கள் கூடி தோழமையோடு உறவாடுவதற்கும், பறையை பயன்படுத்துகின்றோம். அந்த அடிப்படையில்தான் இலங்கை முழுமைக்கும் பறை இசை நடன பாசறைகளை நடாத்த ஆர்வம் கொள்கிறோம்" என்று நிதானமாகச் சொல்லி நிறுத்தினார்.

தங்களிடம் தமிழகத்தில் பறை பயிலும் மாணவர்களோடு, ஈழ மாணவர்களை ஒப்பிடும்போது ஏதாவது வித்தியாசங்களைக் காண்கிறீர்களா? உணர்கிறீர்களா? என்று அடுத்த வினாவை ஆரம்பித்த போது,

"அப்படி இரு நாடுகளுக்கிடையேயும் பெரிதாக வித்தியாசங்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. வேறு ஒரு நாட்டில் இருப்பது போன்ற உணர்வே ஏற்படவில்லை. தமிழகத்தில் நடப்பது போலவே உணர்ந்தோம். பேச்சிலும், உணவுகளிலும் கொஞ்சம் வித்தியாசம் இருந்தது. மேலும் நாங்கள் தொழிலுக்காக வரவில்லை. தொப்புள் கொடி உறவுகளுக்காகவே வந்தோம். அவர்களின் அனுபவ பகிர்வு மட்டும்தான் எங்களுக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது. பயிற்சிகளில் அவர்கள் காட்டிய ஆர்வமும், வேகமும் தமிழக மாணவர்களைப் போலவே இருந்தது" என்று சொல்லும் போதே மணிமாறனின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி மின்னலடிக்கிறது.

மணிமாறனின் புத்தர் கலைக்குழு, இதுவரை கென்யா, மலேசியா, குவைத், அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகளில் பறை இசைத்தும், பறை பயிற்சி வகுப்புகளை நடாத்தியுமிருக்கிறது. சமீபத்தில் அமெரிக்காவில் 'பெட்னா' என்கிற தமிழ் அமைப்பு ஏற்பாடு செய்திருந்த கலை நிகழ்வில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் முன்னால் புத்தர் கலைக்குழுவினரின் பறை இசை நடனம் அரங்கேறியதோடு, அங்கே நடைபெற்ற பறை இசை நடனப் பயிற்சியின் போது கலிபோர்னியா, வட கரோலினா, கனக்டிகட், வொஷிங்டன் உள்ளிட்ட மாகாணங்களிலிருந்து நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பயிற்சியாளர்கள் கலந்து பறை இசையையும் பயின்றார்களாம்!

இலங்கை பயிற்சி பற்றிய அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்களேன் என்றோம் ஆவலுடன்,

"யாழ் என்டர்டைமன்ட் உண்மையிலேயே மிகுந்த பாராட்டுக்குரியது. நிச்சயமாக எமது உளப்பூர்வமான வாழ்த்தும், ஒத்துழைப்பும் அவர்களுக்கு தொடர்ந்து இருக்கும். எம்மை உபசரித்ததில் உள்ள இடர்பாடுகளை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். அதேநேரம், பயிற்சி தொடர்பான விடயங்களில் இன்னும் செம்மையாக செயல்பட்டிருக்கலாம் என்பதே எமது கருத்தாக, அனுபவமாக இருக்கிறது. யாழ் என்டர்டைமன்ட் மட்டுமல்லாது,   வொய்ஸ் ஆப் ப்ரீடம் என்கிற அமைப்பும் இதில் இணைந்து கைகள் கோர்த்து களமாடியது, சிறப்பாக இருந்தது.

பரத நாட்டியத்தை பறை இசை கொண்டு ஆட வைத்து ஆச்சர்யப்படுத்தினீர்களாமே?

"பறை நாட்டியம் இங்கே தமிழகத்திலேயே சிலர் மாற்றுக் கருத்துகளை விமர்சனங்களை வைப்பதுண்டு. அவர்களின் கோபம் நியாயமானதுதான். அவங்க கேட்கிற விடயம் இதுதான். பரத நாட்டிய மேடைகளில் அல்லது பரத நாட்டியம் நிகழக்கூடிய சபாக்களில் பறை இசைக் கலைஞர்களுக்கு, நடனத்திற்கு வாய்ப்பு வழங்கப்படுவதில்லை. அப்படி இருக்க, பறை இசை நடைபெறுகின்ற மேடைகளில் ஏன் நீங்கள் பரதத்தை அரங்கேற்ற வேண்டும். அதை ஏன் பறையோடு சம்பந்தப்படுத்துகிறீர்கள்? என்ற அளவில் அவர்களின் ஆதங்கம் வெளிப்படுகிறது. எம்மைப் பொறுத்தமட்டில் அவர்கள் என்ன செய்தாலும் அது அவர்களின் குணம் அதை நாம் பதிலுக்கு உள்வாங்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதேநேரத்தில் பரத நாட்டிய வரலாறு பாராட்டக்கூடிய அளவில் இல்லை என்றாலும் இன்று பரதம் பரவியிருக்கிற அல்லது பரதத்தின் மதிப்பு என்பது பல்கிப்பெருகி இருக்கிறது. பரத நாட்டியத்தில் பல்வேறு மாற்றங்களும் பல்வேறு வளர்ச்சிகளும் ஏற்பட்டுள்ளன. பரத ஆர்வலர்கள் "என்ன நீங்கள் பரதத்தை பறை நாட்டியம் என்று அதை பின்னுக்குத் தள்ளுகிறீர்கள்" என்று என்னிடம் கேட்பார்கள். ஆனாலும் எல்லோருக்கும் அதை தனித்தனியாக விளங்கப்படுத்துகிற வாய்ப்பு இல்லை.

யாழ் என்டர்டெயின்ட்மன்ட் ஷாலினிக்கு விருது வழங்கும் மணிமாறன்

பறை நாட்டியம் என்பது பரதத்திற்கு எதிரானது அல்ல. பறை இசைப்பவர்கள் பரதத்தையும், பரதம் ஆடுபவர்கள் பறையை கற்பதன் மூலமும் சமத்துவம் உருவாகும் என்று நம்புகிறோம். பறையை வெறுமனே சாவு மேளம் என்கிற சிந்தனை இலங்கை முழுவதும் நிரம்பியிருப்பதை அங்கு பயிற்சியில் பங்கேற்றவர்கள் சொல்லக் கேட்டோம். பறை இசைக் கருவிக்கு பன்முகம் உண்டு. பல்வேறு தன்மைகள் உண்டு.

பறை இசைக் கருவியால் எங்கும் எதிலும் தன்னை இணைத்துப் பயணிக்க முடியும். கலைகளுக்கிடையிலும், கலைஞர்களுக்கிடையிலும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருக்கக்கூடாது என்கிற அணுகுமுறையில் தான் பறை நாட்டிய நிகழ்ச்சியை நாங்கள் பார்க்கிறோம். நான் பறை இசைக்க, நட்டுவாங்க ஆசிரியை நட்டுவாங்க கருவியை இசைக்க கர்நாடக சங்கீத பாடகர் ஒருவர் நான் எழுதி மெட்டமைத்த பாடலைப் பாட, அதற்கு அங்கே பரத நாட்டிய மாணவர்கள் ஆடியது இலங்கை வரலாற்றில் இதுவே முதல் தடவை என நிச்சயமாக நம்புகிறேன். பறைநாட்டியம் சிறப்பாக இருந்ததாக நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு அனேகர் நேரில் வந்து கை குலுக்கி மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தார்கள்" என்கிறார் மணிமாறன் பெருமிதமாக. மணிமாறன் தற்போது சென்னை சரணாலயா பள்ளியில் கிராமியக்கலை ஆசானாக பணியாற்றி வருகிறார்.

தங்களின் புத்தர் கலைக்குழு பற்றிய யாழ் மக்கள் என்ன சொன்னார்கள்? விமான நிலையத்தில் ஏற்பட்ட கெடுபிடிகளின் போது புத்தர் கை கொடுத்தார் என்று தங்களோடு வந்திருந்த ஒரு சகோதரர் சொன்னாரே, அது பற்றி?

"புத்தர் கையும் கொடுத்தார், கவலையும் அளித்தார். நாங்கள் ஐவரும் புத்தர் கலைக்குழுவின் இலச்சினை பொறித்த பனியனோடுதான் கொழும்பு வந்தோம். பொதுவாகவே நாங்கள் குழுவாக போனால் அப்படிப் போவதுதான் வழக்கம். விமான நிலையத்தில் எங்களைப் பார்த்த அதிகாரிகளின் கண்களில் அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சரியம் வெளிப்பட்டது. பிறகு விசாரித்து தெரிந்து கொண்டார்கள். தமிழ் நாடா என்று வியந்தார்கள். பிறகு நாங்கள் கொண்டுபோகும் பறைகளுக்கு வைப்புப் பணம் அறவிட்டு பறைகளை திரும்பவும் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற நிபந்தனையும் விதித்தார்கள். நான் ஒரு உயர் அதிகாரியை சந்தித்து பத்து நாட்கள் இங்கே தங்கப் போவதையும் பயிற்சி நடக்கும்போது பறைகளை தீயில் காட்டி சூடேற்றுவோம் என்றும் அவை எரிந்து போகலாம் என்றும் அதனால் அத்தனையையும் திரும்பக் கொண்டுவருவோம் என்று உறுதி அளிக்க முடியாது என்றும் தெளிவு படுத்தினேன். அப்போது அந்த அதிகாரி என்னிடம் அப்படியானால் புத்தரை நீங்கள் வணிகம் செய்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார். அந்த நிமிசம் நாங்கள் ரொம்ப காயப்பட்டவர்களாக வருத்தத்தை மௌனமாக தெரியப்படுத்தினோம். அப்போது என் மனதுக்குள் இலங்கைக்கு ஒரு அம்பேத்கர் தேவை என்ற எண்ணம்தான் ஓடியது. ஒருவகையில் புத்தர் என்கிற பெயர் நாங்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுவதற்கு வைப்பு நிதி செலுத்தாமல் வருவதற்கு உதவியது என்பதைத்தான் எங்களின் தோழர் சொல்லியிருக்கிறார்" என்ற மணிமாறன் மேலும் தொடர்ந்தார்.

கோயில் சொல்லும் கதைகள்- 2

'வீரபுத்திர வேலாயுத சுவாமியின் சூலத்தை அகற்றச் சொன்னபோது ஒரு கல்லை பெயர்த்தோம். அதில் இருந்து நாகம் வெளிப்பட்டது. பூஜை செய்து பால் அபிஷேகம் செய்த பின்னரேயே அவ்விடத்தை விட்டு அது நகர்ந்தது'

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

குலம் காக்கும் தெய்வம் குலதெய்வம். இது வழிவழியாக வருவது. தமிழர்களின் சாதி ரீதியான கடவுளாகவும் காவல் தெய்வங்கள் மதிக்கப்படுகின்றன. சில குடும்பங்களின் வீரமும், மானமும் கூட இந்த காவல் தெய்வங்களின் கைகளிலேயே தங்கியிருப்பதாக நம்புகிறார்கள்.
இந்து தமிழ் கலாசாரத்தில் ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஒரு குலதெய்வம் இருக்கும்.

வீரபத்திர வேலாயுத
சுவாமியின் சூலம்

அந்தக் காலத்தில் மனிதன் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்தான். அப்போது பஞ்ச பூதங்களின் பிரதிநிதிகளாக குலதெய்வங்களை உருவாக்கி வழிபட்டு வந்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இந்தியத் தமிழர்களின் குலதெய்வமாக, சுடலை மாடன், முனீஸ்வரன், காளி, மதுரைவீரன், கருப்புசாமி உள்ளிட்ட எல்லைச் சாமிகளே முதலிடத்தை வகிக்கின்றன. எந்தவொரு நல்ல காரியமாக இருந்தாலும் குலதெய்வத்தை வணங்கிவிட்டுத்தான் தொடங்குவார்கள். குழந்தைக்கு முதல்முடி எடுப்பதில் இருந்து முதல் கல்யாண பத்திரிகை வைப்பது வரை வீட்டில் எந்த விஷேடமானாலும் முதல் மரியாதை குலசாமிக்குத்தான். காரில் நீண்ட பயணம் போகும் முன்கூட, முன் சக்கரங்களில் இரண்டு எலுமிச்சம் பழங்களை வைத்து நசுக்கிவிட்டு வாகனத்தை கிளப்புகிறார்கள். அப்போதுகூட காவல் தெய்வங்களை வணங்கிவிட்டுத்தான் அதனைச் செய்கிறார்களாம்.

திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வமே துணை என்று கூறுகிறார்கள் அல்லவா? அந்த தெய்வம் காவல் தெய்வம்தான். குல தெய்வங்களுக்கு சாதி சனத்துடன் சென்று கடா வெட்டி படையல் போட்டு கும்பிடுவது தமிழர்களின் சிறப்பான அடையாளம். முக்கியமாக எல்லை சாமிகள் ஊருக்கு வெளியே ஐந்தாறு கிலோ மீற்றர் தாண்டித்தான் இருக்கும். ஆனால் புளத்சிங்கள மில்லகந்தையில் மட்டும் மக்கள் குடியிருப்புக்கு அருகிலேயே வெள்ளை முனீஸ்வரர் காவல் தெய்வமாக அமர்ந்திருக்கிறார். ஊரின் எல்லையில் இருக்க வேண்டியவருக்கு இங்கு என்ன வேலை என்று தேடிப்பார்த்தோம்.

வரதராஜன் -      தியாகராஜன்

"அந்தக் காலத்தில் என் பாட்டன்மார் வெள்ளைக்காரனை நம்பி பஞ்சம் பிழைப்பதற்காக தென்னிந்தியாவில் இருந்து பயணமாகி கால்நடையாக இந்த ஊருக்கு வந்தபோது, அவங்களுக்கு இங்கே யாரையும் தெரியாது. அப்போ அவங்களுக்கு துணையாகவும், பலமாகவும் இருந்தது இந்த வெள்ளை முனீஸ்வரன்தான். திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வமே துணை என்று சொல்வாங்களே. அப்படி திக்கற்றவர்களுக்கு துணையாக இன்னிக்கு வரை சுமார் 150 ஆண்டுகளாக இந்த வெள்ளை முனி காவல் தெய்வமா இருந்து வருகிறது. புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின் கந்தர்வ கோட்டையில் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு மேலாக காவல் காக்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரனை விட்டுட்டு மில்லக்கந்தைக்கு வரும்போது அந்த ஆலயத்திலிருந்து ஒருபிடி மண்ணை வீரபுத்திரன் கங்காணி தமக்கு துணையாக எடுத்துவந்து இங்கே அதை வைத்து விளக்கேற்றி வழிபட்டு வந்திருக்கிறார். அவருக்கு பிறகு அவரின் மகன் குருசாமி கங்காணி அப்புறம் என் பாட்டன் சிவசாமி, எனது அப்பா நடேசன் ஐயர் ஆகியோர் வழி வழியாக வழிபட்டு வந்தாங்க. இப்போ நாங்கள் நிர்வகித்து வருகிறோம்" என்று ஒரே குரலில் பதில் சொல்கிறார்கள் வரதராஜன், தியாகராஜன் சகோதரர்கள்.

கந்தர்வகோட்டை வெள்ளை முனீஸ்வரனை
வணங்கும்  தியாகராஜன்

புளத்சிங்கள நகரில் ஹொரனை, மத்துகமை நெடுஞ்சாலையின் அருகிலேயே காவல் தெய்வமாக இந்த வெள்ளை முனீஸ்வரன் காவலாக இருப்பது அந்த நகருக்கு தனிச்சிறப்பு. அந்தக் காலத்தில் இப்போது மாதிரி பாதை வசதிகள், வாகன போக்குவரத்து என்று எதுவும் கிடையாது. நெடுந்தூரம் பயணமானாலும் நடை பயணம்தான். பாதைகளின் ஆங்காங்கே இந்த எல்லைச்சாமிகள் தமக்கு காவலாக இருப்பதாக ஒரு நம்பிக்கை. அந்த சமயத்தில் இச்சாமிகளை கும்பிட்டு விட்டு பயணத்தை தைரியத்தோடு தொடர்வார்களாம்.

"வெள்ளை முனி கந்தர்வ கோட்டையில் காவல் காப்பதை என் அப்பா, தாத்தா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். எப்படியாவது அங்கே சென்று வெள்ளை முனீஸ்வரனை கும்பிட்டுட்டு வரவேண்டும் என்ற ஆசை மனசுல தீயா எரிஞ்சிட்டு இருந்தது.

போன வருசம் ஜனவரியில் ஐயப்பனுக்கு மாலை போட்டு மலைக்குப் போய் வரும்போது கந்தர்வகோட்டையில் இருக்கும் எங்க மாமா பழனிச்சாமியின் உதவியோடு வெள்ளை முனீஸ்வரனை தரிசித்தோம். ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. முனீஸ்வரனின் பெரிய பிரமாண்ட சிலைகளை பார்க்கும்போது அது எமக்கு புது அனுபவமாக இருந்தது. அதேமாதிரி பெரிய குதிரையோடு முனீஸ்வரனுக்கு சிலை வைக்க எங்களுக்கும் ஆசை. ஆனால் நிதி பற்றாக்குறையாக இருக்கு. அதற்கு முனிதான் ஒரு வழி காட்டனும்" என்கிறார் வரதராஜன் நெகிழ்ச்சியாக. கந்தர்வ கோட்டையில் இருக்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரன் ஆலயத்தில் யாரும் மந்திரங்கள் சொல்லி பூஜை பண்ணக் கூடாதாம். முனியரை மனதில் நினைத்து விபூதி பூசிக்கிட்டாலே எல்லாம் சரியாகிவிடும். ஜனவரியில் ஆடு, கோழி வெட்டி திருவிழா நடக்கும். ஜல்லிக்கட்டுக்கு போகும் காளைகளும் இங்கே முனீஸ்வரனின் ஆசிர்வாதத்தோடுதான் களத்தில் இறங்குமாம்.

கந்தர்வகோட்டை

"ஆனா மில்லகந்தையில் இருக்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரனுக்கு இப்போ யாரும் பலி கொடுக்கிறது இல்லை. அதுக்கு ஒரு காரணமும் இருக்கு. 1972ல் இங்கே அரிசி பஞ்சம் வந்திருக்கு. அப்போது முனிக்கு அன்னதானம் போட அரிசி இல்லை. அதனால் பலிகொடுக்க கொண்டு வந்த ஆடு, கோழிகளை 25 சதம், 10 சதத்திற்கு ஏலம் போட்டு இருக்காங்க. அந்தப் பழக்கம் இன்றுவரை தொடருது. இங்கே தை முதல் நாள் பூஜையோடு திருவிழா தொடங்கும். அடுத்த நாள் அன்னதானம் வழங்கப்படும். அப்போது பக்தர்கள் பலி கொடுக்க ஆடு, கோழிகளோடு வந்துவிடுவார்கள். மில்லகந்தையை சுற்றியுள்ள தோட்டங்களான கல்லு மலை, குடாகங்க, துப்பட்டா, மல்லிகைப்பூ, உன்னாகந்த, தல்கஸ்கந்த உள்ளிட்ட தோட்ட மக்கள் அனைவரும் கூடி விடுவதால் பூஜை தட்டுக்களும் ஆயிரக்கணக்கில் குவிந்துவிடும்.

பூஜை தொடங்கும்போது என் தம்பி தியாகராஜனின் உடம்பிற்குள் வெள்ளை முனீஸ்வரனின் சக்தி இறங்கிவிடும். பிறகு அவர் கத்தி மேல் ஏறி நின்று அருள் வாக்கு சொல்வார். வேலைகளை தொடங்க அனுமதி கொடுப்பார். அப்போது பலிக்காக கொண்டு வரப்பட்டிருக்கும் ஆடு, கோழிகளின் தலையில் தண்ணீரை தெளித்ததும் அவை தலையை ஆட்டி பலியை ஏற்றுக் கொண்டதை தெரிவிக்கும். பிறகு ஏலம் ஆரம்பமாகும். இப்போது ஒரு கோழி இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் வரை ஏலத்தில் போகும். கிடைக்கும் வருமானம் கோயில் நிதியில் சேர்க்கப்படும்" என்று சொல்லும் போதே வரதராஜனின் முகத்தில் பக்திப் பரவசம்!

அந்த நாட்களில் முனி, கருப்பு சாமி உள்ளிட்ட காவல் தெய்வங்கள் கால் சலங்கை ஜல், ஜல் என்று ஒலிக்க நள்ளிரவில் ஊரைக் காவல் காப்பதாக கேள்விப்பட்டிருப்பதை வரதராஜனிடம் கூறினோம்.

"அந்தக் கதையை நானும் பெரியவங்க சொல்லித்தான் கேட்டிருக்கேன். இப்போது நாங்கள் அப்படி எதையும் இங்கே கேள்விப்படவில்லை" என்று வரதராஜன் ஆரம்பித்தபோது குறுக்கிட்ட தியாகராஜன்,

"அப்படி அற்புதங்கள் நடக்கவில்லை என்று சொல்லவும் முடியாது. கடந்த சில வருடங்களுக்கு முன்னர் வீதி அபிவிருத்தி செய்தபோது வீதியோரத்தில் இருந்த அபூர்வ வீரபுத்திர வேலாயுத சுவாமியின் சூலத்தை சுற்றியுள்ள மேடையை அகற்ற வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. அப்போது அங்கே இருந்த ஒரு கல்லை என் சகோதரர் அகற்றியபோது அதன் உள்ளே இருந்து ஒரு நல்ல பாம்பு படமெடுத்து ஆடியது. அதன்பிறகு கோயில் குருக்களை அழைத்து பரிகார பூஜை செய்து பால் அபிஷேகம் செய்த போது பாம்பு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறியது. ஆனால் சில நாட்களில் அந்த பாம்பை இங்கே ஒரு இளைஞன் அடித்துக் கொன்றுவிட்டான். அதன்பிறகு அவனை அதே இடத்தில் யாரோ அடித்துப் போட்டு விட்டார்கள். பிறகு வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்ட அவன் இறந்துவிட்டான்" என்று சம்பவத்தை தியாகராஜன் மெய் சிலிர்த்து பேசினார்.

எனினும் வரதராஜன், தியாகராஜன் சகோதரர்கள். தமது வாரிசுகள் வெள்ளை முனீஸ்வரன் மீது பெரிய அளவில் ஆர்வமில்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். எமக்கு பிறகு அவர்கள் கோயில் நிர்வாகத்தை பொறுப்பேற்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது என்கிறார்கள் வருத்தத்தோடு. பரம்பரை பரம்பரையாக தமது குடும்பத்திற்கு காவல் குல தெய்வமாக விளங்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரனை வெளியாரிடம் தான் கையளிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று சொல்லும்போது அவர்கள் குரலில் சோகம் வெளிப்படுகிறது. என்ன செய்ய… புதுசுகள் பழையதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறார்கள் இல்லையே! முனீஸ்வரன் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா…🔴

வாசிப்பு பழக்கம் என்பது அருமையான ருசி

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

'இந்த நூலகம் மட்டும் என்றில்லை, மலையகத்தின் பல நூலகங்களின் தமிழ்ப் பிரிவுகள் வாசிப்போர் இல்லாமல் காற்று வாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.'

'வாசிப்பு என்பது மாணவ பருவத்திலிருந்து ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டியது. ஏனெனில் பெரும்பாலான பெற்றோர் பாடப்புத்தகங்களுக்கு அப்பால் தமது பிள்ளைகள் வாசிக்க வேண்டியதில்லை என்றே கருதுகிறார்கள். அதேபோல அதிபர்களும் ஆசிரியர்களும்கூட வாசிப்பது வெட்டி வேலை என்றே கருதுகிறார்கள்'

'வாசிப்பு பழக்கம் என்பது அருமையான ருசி. அழகான பசி. ஒருமுறை சுவைக்கப் பழகிவிட்டால் அது தொடர்ந்து வரும். எழுத்துக்களையோ, சிந்தனைகளையோ யாரும் யாருடைய மூளையிலும் திணிக்க முடியாது. அது ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட முயற்சியின் மூலம் நடைபெறும். 15 வயது பதின்ம பருவத்தவர் இன்று 24 மணி நேரத்தில் 15 மணி நேரத்திற்கும் அதிகமான நேரத்தை பாடப்புத்தகங்களுடன் செலவிடுகின்றனர். கல்லூரி வரை நம் குழந்தைகளின் மூளையில் திணிக்கின்ற பாடப்புத்தகங்களைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறென்ன படிக்க கற்றுத் தருகிறோம்?

வாசிப்புப் பழக்கம் என்பது பசியாகவும் ருசியாகவும் இருக்க வேண்டிய நிலமை மாறி, நம் அடுத்த தலைமுறைக்கு அது அலர்ஜியாகி விட்டது' என்று மூத்த எழுத்தாளர் அசோக மித்திரன் குறிப்பிடுகிறார். புத்தகங்கள் வாசிப்பதற்கு ஓரளவு ஆர்வமும் 'வாசிப்பதனால் நன்மையே தவிர தீமை இல்லை' என்னும் எண்ணமும் நம்மில் எழ வேண்டும். நேரத்தை வீணடிக்கும் செயல் என வாசிக்கும் பழக்கத்தினை நினைத்தால், அதன்பின் புத்தகங்களை பார்க்கும் போதெல்லாம், அது எவ்வளவு நல்ல புத்தகமாயிருந்தாலும் அதைத் தொட மனம் வராது. வாசித்தல் என்பது வெட்டி வேலை எனப் பல பெற்றோரே நினைக்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

புஸ்பா அலுத்கே

எந்த மொழியாக இருந்தாலும் வாசிப்புதான் ஒரு மனிதனை பூரணமாக்கும் என்பதுதான் பொது மொழியாக இருக்கிறது. ஆனாலும் நம் தமிழர் மத்தியில் வாசிப்பு பழக்கம் மிகவும் குறைந்த அளவிலேயே இருக்கிறது. பாடசாலை ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் 'சிலபஸ்' புத்தகங்கள் மட்டும்தான் வாசிப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். வளர்ச்சியடைந்து வரும் எல்லா நாடுகளிலும் வாசிப்பு முதன்மைப்படுத்தப்படுகிறது. நம் நாட்டிலும் எல்லா நகரங்களிலும் நூலகங்கள் பெரிய அளவில் இயங்கி வருகின்றன. ஆனாலும் முக்கியமாக மலையக, தோட்டப் பகுதியில் வாசிப்பு மிகவும் மந்த கதியிலேயே இருக்கிறது. ஹொரனை பிரதேசசபையின் கீழ் இங்கிரியாவில் இயங்கி வரும் பொது நூலகத்திற்கு ஒரு நடை போய் நம்மவர்களின் வாசிப்பு எப்படி இருக்கிறது என்று ஒரு நோட்டம் பார்த்தோம்.

"இங்கே தமிழ் புத்தகங்கள், பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகள் என்று நிறைய வாசிப்புக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. வருடந்தோறும் கிட்டத்தட்ட நாற்பதாயிரம் ரூபாவுக்கு தமிழ் புத்தகங்களை கொள்வனவு செய்கிறோம். ஆனாலும் தமிழ் வாசகர்கள் யாரும் இங்கே வருவதில்லை. எல்லா புத்தகங்களும், வைத்த இடத்தில் வைத்தபடி ஓடு பிரிக்காமல் இருக்கின்றன, என்ன பண்ணுறது?" என்கிறார் இங்கிரிய பொது நூலகத்தின் நூலகர் புஸ்பா அலுத்கே.

எஸ்.விமலநேசன்

"சிங்களத்தில் நிறையப் பேர் வாசிக்க வருகிறார்கள். அதோடு பாடசாலை மட்டத்தில் ஆசிரியர்கள் வாசிப்பின் முக்கியத்துவத்தை மாணவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்கிறார்கள். சில தலைப்புகளை மாணவர்களிடம் கொடுத்து அவை பற்றி நூலகங்களில் தகவல்களைத் தேடி எழுதுமாறு கேட்கிறார்கள். இதன் பொருட்டு மாணவர்கள் நூலகங்களுக்குச் சென்று தகவல்களைத் திரட்டி கட்டுரைகளை எழுதுகிறார்கள். இதன்மூலம் மாணவர்களுக்கு நூலகம் பரிச்சயமாகிறது. தகவல்களை குறிப்புகளாகத் திரட்டுவது எப்படி என்பதை அறிந்து கொள்கிறார்கள். இவ்வாறு மாணவர்கள் ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள். மாணவர்கள் விடயங்களைத் தேடி எழுதினார்கள் என்பதை ருசுப்படுத்தும் வகையில் என்னிடம் உறுதி சான்றிதழையும் வாங்கிச் செல்கிறார்கள். இந்த முறையை இந்த நகரத்தின் சுற்று வட்டாரத்தில் இருக்கும் தமிழ்ப் பாடசாலைகள் நடைமுறைப்படுத்தினாலே போதும். மாணவர் மத்தியில் வாசிக்கும் பழக்கமும் நூலகத்தைப் பயன்படுத்தும் திறனும் வளரும். இதை ஏன் பாடசாலை அதிபர்கள் மேற்கொள்ளக்கூடாது?" என்று ஒரு யோசனையை பாடசாலை அதிபர்மார் கவனத்துக்கு முன் வைக்கிறார் நூலகர் புஸ்பா அலுத்கே.

வாசிப்பு என்பது ஓர் அற்புத அனுபவம். அது புதியதொரு உலகத்தை திறந்து காட்டும். பல புதிய அரிய தகவல்களை அள்ளித்தரும். நாடுகளின் எல்லைகளை சுருக்கும். உலகத்தை நுகரும் அனுபவத்தைத் தரும். ஆனால் மாணவப் பருவத்திலேயே வாசிப்பு ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டியது அவசியம். பாட நூல்களைப் படிப்பது பெரும்பாலும் அதிக மதிப்பெண் பெறுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் பொது நூல்கள் வாழ்க்கை முறை மற்றும் ஒழுக்க நெறிமுறைகள் குறித்த பல அறிஞர்களின் கருத்துக்களை வழங்குகிறது. ஒருவரை சிந்திக்கவும் மாற்றி யோசிக்கவும் கற்றுத் தருகிறது. ஒருவரது வாழ்க்கை சிறப்பாக அமைய அடித்தளம் அமைப்பது அவனது நற்குணங்களே. அந்த நற்குணங்களை கட்டமைப்பதில் வாசிப்புக்கு பெரும் பங்கு உண்டு.

"ஹொரனை பிரதேச சபையின் கீழ் பத்து தோட்டங்கள் உள்ளன. அதில் ஒரு உயர்தர பாடசாலை உட்பட ஆறு பாடசாலைகள் இயங்கி வருகின்றன. சுமார் ஆயிரத்திற்கும் அதிகமான தமிழ் மாணவர்கள் கல்வி பயிலும் இந்த சுற்று வட்டாரத்தில் ஒருவர் கூட வாசிகசாலைக்கு வருவதில்லை என்பது உண்மையில் வேதனையானது என்று சொல்வதைவிட மானக் கேடானது என்று குறிப்பிடுவதே பொருத்தமானதாக இருக்கும். பெரும்பாலான நூலகங்களில் அனுமதி பெற்ற வாசகர்கள் மட்டுமே வாசிக சாலைக்குள் அனுமதிக்கப்படுவார்கள். ஆனால் இந்த நூலகத்தைப் பொறுத்தவரையில் அனைவருக்கும் அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. யாரும் வரலாம், எதையும் படிக்கலாம். இப்போது வானவில், தினகரன் உள்ளிட்ட பத்திரிகைகளும் இங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் வாசிக்கத்தான் ஆளில்லை" என்று சொல்லும் எஸ். விமலநேசன் நூலகத்தில் தமிழ் மொழிக்கான இணைப்பாளராக பணியாற்றுகிறார்.

"விரைவில் தமிழ் பாடசாலைகளில் அனுமதி பெற்று வாசிப்பின் அவசியம் பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வு பிரசாரத்தை முன்னெடுக்க உள்ளோம்" என்கிறார் இவர்.

இந்தப் பகுதியில் உள்ள ஆறு பாடசாலைகளில் அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்கள் பணியாற்றி வந்தாலும், பாடத்திட்டத்திற்கான நூல்களைத் தவிர அவர்கள் வேற நூல்களை மருந்துக்கும் கூடப் புரட்டுவதில்லை என்பது இன்னொரு வேதனையான விஷயம். அதிபர்களோ அல்லது ஆசிரியர்களோ இந்தப் பக்கமே அடியெடுத்து வைப்பதில்லையாம்! எனவே இவர்களிடம் கல்வி பயிலும் மாணவர்களும் இப்படித்தானே இருப்பார்கள்!

நமது அண்டை நாடான தமிழகத்தில் வாசிப்புக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. அதனால்தான் அங்கே பெரிய பெரிய படைப்பாளிகள் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். நம்மவர்களில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய படைப்பாளர்களின் எண்ணிக்கையை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

படித்து முடித்துவிட்டு ஆசிரியரானாலே போதும் அதுதான் பெரிய விசயம் என்று நினைக்கிறார்கள் நம்மில் பலர். நமது வாசிப்பு இப்படித்தான் இங்கே இருக்கிறது!

புத்தகங்கள் வாசிக்கும் பழக்கம் ஒருவரை வாழ்வின் முன்னேற்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து கிடையாது.

'நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு வரி மட்டுமே படிக்க முடியும் என்றால் ஆத்திச்சூடியை படி, இரண்டு வரிகள் மட்டுமே படிக்க முடியும் என்றால் திருக்குறளைப் படி, மூன்று வரிகள் மட்டுமே படிக்க முடியும் என்றால் முன்னேற்ற நூல்களைப் படி, நான்கு வரிகள் மட்டுமே படிக்க முடியும் என்றால் நாலடியாரைப் படி' என்று ஒரு கவிஞர் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. நீங்கள் எதைப் படிக்கப் போகிறீர்கள்…?

புத்தகம் என்பது ஒரு அனுபவம். நீங்கள் அறியாத ஒருநபர் போலத்தான் ஒரு புத்தகமும். அந்த நபரிடம் பேச்சுக் கொடுத்து அவர் பல விஷயங்களைச் சொல்லும்போது, அடடே, இவ்வளவு விஷயங்களைச் சொல்கிறாரே என்ற பிரமிப்பு அவரில் ஏற்படும் அல்லவா? ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கும் போதும் இதே அனுபவம்தான் கிட்டும். அதனால்தான் புத்தகம் என்பது சிறந்த நண்பன் என்று கூறுகிறார்கள். புத்தகங்கள் ஒருவரை சிறந்த, பண்பட்ட மனிதராக செதுக்குகிறது. புத்தகங்களைத் தொடர்ந்து வாசித்து வருபவர்களுக்கு புத்திக்கூர்மை உச்சத்தில் இருக்குமென அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். எனவே நல்ல நூல்களை வாசித்து நல்ல பயன்களைப் பெறுங்கள்.