கோயில் சொல்லும் கதைகள்- 1

 

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

சித்தர்களின் ஜீவ சமாதிகளுடன் அமையப் பெற்றுள்ள திருக்கோயில்கள் இந்தியாவில் அதிகமாக காணப்படுகின்றன.
இலங்கையில் ஓரிரு இடங்களில் குறிப்பாக வடக்கு, கிழக்கு பகுதிகளில் ஜீவ சமாதிகளுடன் அமையப் பெற்றுள்ள சில கோயில்கள் இருப்பதாக சொல்கிறார்கள்.
ஜீவசமாதி என்றால் உயிருடன் சமாதியாவது என்று பொருள். ஜீவன் என்பது உயிர். சமாதி என்றால் கட்டிடம் என்றோ, புதைத்தவர்களின் மேல் எழுப்பப்படும் கட்டுமானம் என்றோ கருத வேண்டாம்….. சமாதி என்பது சம்- ஆதி என்று பொருள் படும். அதாவது மனம்- ஆதி. ஆத்மாவானது உடலை அடையும் போது எவ்வளவு தூய்மையாக இருந்ததோ அதே தூய்மையை மீண்டும் பெற்று உன்னத நிலையை அடைவது என்று பொருள்.

குறிப்பாக சித்தர்களே ஜீவ சமாதி நிலையை அடைவார்கள்.உலகில் கடவுளை யாரும் நேரடியாக பார்க்க முடியாது. அதனால். நமது கோரிக்கைகள் கடவுளை அடைய ஒரு கருவியாக இருப்பவர்கள்தான் சித்தர்கள். இன்னும் சொல்லப் போனால், கடவுளிடம் கேட்பதை, சித்தர்களே முன்வந்து நமக்கு அளிப்பார்கள் என்பது  அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.
சித்தர் என்ற சொல்லுக்கு சித்தி பெற்றவர் என்று பொருள். சிவத்தை நினைத்து அகக்கண்ணால் கண்டு, தியானித்து தரிசனம் செய்து, ஆத்ம  சக்தியை எழுப்பி, தெய்வீக செயல்களையும், நினைத்த காரியங்களையும் செய்வர்கள்தான் சித்தர்கள்.

இப்படி அதித சக்தி கொண்ட சித்தர்கள் தமிழர்கள் மத்தியில் நூற்றுக்கணக்கானோர் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.
இவர்களில் 18 பேர்தான் தலையாய சித்தர்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். அருளும், அன்பும், சிவமும், அளவற்ற சக்தியையும் ஒருங்கே பெற்றுள்ள அந்த 18 சித்தர்களின் ஜீவ சமாதிகள் இந்தியாவில் பல்வேறு இடங்களில் அமையப்பெற்றிருந்தாலும் தமிழகத்திலேயே அதிகமான தலையாய சித்தர்களின் ஜீவ சமாதிகள் அமையப்பெற்றிருக்கின்றன.

இலங்கையில் தென் பகுதியில் குறிப்பாக இந்திய வம்சாவளி தமிழர்கள் அதிகமாக வசிக்கும் பகுதிகளில் ஜீவ சமாதியுடன் கோயில்கள்  உள்ளதா என்று தேடிப் பார்த்ததில் களுத்துறை, மாவட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் இங்கிரிய, றைகமை தோட்டத்தில் ஒரு கோயில் இருப்பதாக கேள்விப்பட்டு அந்தப் பகுதிக்கு ஒரு விசிட் அடித்தோம்.
70பது வருடங்களுக்கு மேல் புதர் மண்டிக் கிடந்த அந்த ஜீவ சமாதி ஆலயத்தை சில தன்னார்வ இளைஞர்கள் புனர்நிர்மாணம் செய்து இருக்கிறார்கள்.
நொண்டி அழகர் திருக்கோயில் என்ற பெயரை கொண்டிருக்கிறது அந்த ஆலயம்.
ஆலயத்தில் சுமார் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழமையானதாக கருதப்படும் ஒரு பிரமாண்டமான ஆலமரம் முதிர்ந்த விருட்சங்களுடன் மிரட்டுகிறது, அதன் அருகிலேயே ஒரு சமாதி. ஆலமர வேர்களின் ஆக்கிரமிப்பில் சில பகுதிகளே எட்டிப்பார்த்தப்படி காட்சி தருகிறது.
ஆலயத்தில் மூலவராக சமீபத்தில் அமைக்கப்பட்ட அழகரின் திருவுருவம் வெட்ட வெளியில் பிரமாண்டமாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது. அதன் கீழ் நம் முன்னோர்கள் வழிப்பட்ட கருங்கல் அழகர் சாமி காணப்படுகிறது. அதன் அருகிலேயே வழிப்பிள்ளையார்.
சமாதியின் முகப்பை மறைத்து வளர்ந்திருக்கும் ஆல வேர்களின் வயது நூறைக் கடந்திருக்கும் என்பதை யாரும் சொல்லாமலேயே புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது.

சந்தனம்

“அந்தக் காலத்துல இந்தக் கோயிலை நொண்டிப் பிச்சை கோயிலுன்னும் நொண்டி அழகர் கோயிலுன்னும் சொல்லுவாங்க. அதுக்கு என்ன காரணம்னு எனக்கு தெரியாது” என்று சொல்லும் நடேசன் சந்தனத்திற்கு இப்போது 81 வயதாகிறது.
“எனக்கு அப்போ ஏழு வயதிருக்கும் அப்போதே இந்த ஆலமரமும் இந்தக் கோயிலும் இப்படியே இருந்தது. இது ஒரு ஜீவ சமாதியாதான் இருக்கணும் ஆனா இந்தியாவில இருந்து பிடிமண் கொண்டு வந்தும் இந்த இடத்தில் நிறுவி இருக்கலாம்.” என்று சொல்லும் சந்தனம், “நான் சின்னப் பையனா இருக்கும் போது அந்த சமாதியின் முகப்பு பக்கத்தில் விளக்கேற்றுவதற்கு இரண்டு வாயில்கள் போன்று சிறிய அளவில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது, அதில்தான் விளக்கேற்றுவார்கள். 

முகப்பு பக்கத்தில் ‘கரூர் கிழவி’ என்று எழுதியிருந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன் அதுவும் முழுமையாக இல்லாமல் அப்போதே சிதிலமடைந்தே காணப்பட்டது. வள்ளிப் பாட்டி என்ற மூதாட்டிதான் இந்தக் கோயிலை அந்தக் காலத்தில் நடத்தி வந்தார்.
வெள்ளி, செவ்வாய் நாட்களில் தவறாமல் சமாதிக்கும், அழகருக்கும் விளக்கேற்றி வழிப்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஸ்ரீமா- சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தத்தில் வள்ளிப்பாட்டி இந்தியாவுக்கு போகும் போது அவர் வாழ்ந்த வீட்டையும் நாலு தென்னை மரத்தையும் அந்த குடியிருப்பு பகுதிகளில் வாழ்ந்த மாரியப்பன்(செட்டி) என்பவருக்கு தானமாக கொடுத்து விட்டு ‘தென்னை மரத்துல கிடைக்கும் தேங்காய்களை விற்று அதில வார பணத்துல எண்ணை வாங்கி அழகருக்கும், சமாதிக்கும் தவறாமல் விளக்கு போடுன்னு சொல்லிட்டுப் போச்சு! நான் பக்கத்து வீட்டுல குடியிருந்ததால அந்த சம்பவத்தை நான் நேரிலேயே பார்த்தேன்”ன்னு சொல்லும் சந்தனம் ஒரு அமானுஷ்யமான சம்பவத்தையும் சொல்கிறார்.

ராஜம்மா

“அந்தக் காலத்துல நாங்க வாழ்ந்த பகுதிகளில அழகரோட நடமாட்டம் இருந்ததாகவும். நடுநிசி வேளைகளில் அழகர் நகைகளையும், சலங்கைகளையும் கிலோ கணக்குல போட்டுக்கிட்டு குடியிருப்பு பகுதிகளில் ஜல்…ஜல்லுன்னு நடந்து சென்றதை எனது தாத்தா பெருமாள் கங்காணி தூக்கத்தில் பல தடவைகள் அசரீரியாக கேட்டதாக அவர் சொல்லக் கேட்டிருக்றேன்.”என்று சொல்லி சந்தனம் சிலீர்த்துப் போகிறார்.
சந்தனம் சொல்லும் தகவல்களின்படி ‘கரூர் கிழவி’ என்பவரின் ஜீவ சமாதிதான் அழகர் கோயில் சமாதி என்று திட்டவட்டமாக சொல்லிவிட முடியாது. தமிழில் ஆண், பெண் என்பதை சங்ககாலத்தில் கிழவன்,கிழவி என்றுதான் அழைத்திருக்கிறார்கள். இப்போதுதான் அந்த வார்த்தை வயதானவர்களை குறிக்கும் வார்த்தையாக மாறியிருக்கிறது.
எனவே கரூர் கிழவி, கரூர் சித்தர் பெண்ணாக இருந்திருக்கலாம். கரூர் பகுதியில் நிறைய ஜீவ சமாதிகள் இப்போதும் நிறையவே காணப்படுகின்றன. அவற்றிலிருந்து பிடிமண் கொண்டு வந்து றைகமையில் ஒரு ஜீவ சமாதியை நிறுவியிருக்கலாம் என்பது ஒரு ஐதீகம்

நிர்வாகக் குழுவினர் :
தியாகராஜா, மனோகரன்,சதாசிவம்,தனலட்சுமி,
மோகன்ராஜ்,லங்கேஸ்வரன்,கனகர், கமல்ரஜ்,

கரூரில் வாழ்ந்த கரூரார் என்ற சித்தர் தலையாய 18 சித்தர்களில் ஒருவர் அவரின் ஜீவ சமாதி இன்னமும் கரூரில் அமைந்திருக்கிறது. எனவே இந்த சமாதிக்கும் அதற்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்பு இருப்பதாகவே தோனுகிறது.
ஒருவேளை கரூரார் பரம்பரையில் வந்த ஒரு சித்தர் பெண்ணின் சமாதியாக கூட அழகர் ஆலய சமாதி இருக்கலாம்.
பெண் சித்தர்களுள் ஒளவையாரும், காரைக்கால் அம்மையாரும் மனித உடலோடு கயிலையங்கிரிக்குச் சென்று இறைவனை நேரில் தரிசித்தவர்களாம். இம்மண்ணுலகில் அவர்களைப் போல் மானிடப் பிறப்பெடுத்து, இறையை நாடிச் சென்று, இறை அனுபவத்தைப் பெற்று, சித்த நிலை கண்டு, ஜீவ முக்தி அடைந்த பெண் சித்தர்கள் பலருண்டு.
கண்ணன் ராஜம்மா (70) என்பவர் எம்மிடம் பேசும்போது, “வள்ளிப் பாட்டி இந்தக் கோயிலில் பூஜை செய்து வந்தததை நானும் பார்த்திருக்கிறேன்.
அந்தக் காலத்துல எங்க ஊரு மாரியம்மா கோயில்ல சாமிக்கு கரகம் பாலித்து சாமி ஆடி வரும் போது இந்த இடத்துக்கு வரும் சாமி ஆடிகள் ஒற்றைக் காலில ஆடுவதை பார்த்திருக்கிறேன். அது ஏன்னு எனக்கு தெரியல,” என்று புதிர் போடும் ராஜம்மா,
“புதர் மண்டிக் கிடந்த இடம் இப்போது புதுப் பொழிவு கண்டிருப்பது மகிழ்ச்சி தருகிறது” என்றார்.
கள்ளழகர், நரசிம்ம அழகர், கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் இது
என்ன புதுசா நொண்டி அழகர் என்பதற்கு விடை இல்லை
சேர நாட்டு துறைமுகங்களில் ஒன்றுதான் ‘தொண்டி’ இந்தப் பகுதியை கரூவூர்ச் சேரன் ஆட்சி செய்ததாக வரலாறுகள் குறிப்பிடுகிறது. எனவே ‘தொண்டி அழகர்’ என்பதே மருவி நொண்டி அழகராக மாறியிருக்கலாம் என்பது ஒரு சிலரின் கருத்தாக இருக்கிறது.

இதேவேளை தமிழக கிராமங்களில் அமையப்பெற்றுள்ள கோயில்களில் பெரும்பாலும் காரணப் பெயர்களாக அமையப் பெற்றுள்ளதை நாம் காணலாம் உதாரணத்துக்கு காட்டு மாரியம்மா, ஊத்துக் காட்டு மாரியம்மா, சடையாண்டி முனி, செவிட்டு முனி உள்ளிட்ட இந்த ஆலயங்கள் போன்றுதான் இந்த நொண்டி அழகரும் ஒரு வேளை ஊனமாக வந்த பக்தனின் நொண்டியை இந்த அழகர் குணப்படுத்தியிருக்கலாம் அல்லது தவறு செய்தவனுக்கு தண்டனையாக ஊனத்தை தந்திருக்கலாம் என்பதும் சிலரின் கருத்தாக உள்ளது.
சித்தர்களின்; ஜீவசமாதிகளில் சிவலிங்கம் பிரதிஸ்டை செய்யப்படுவது வழமையான ஒன்று இந்த அழகர் கோயில் சமாதியிலும் சிவலிங்கம் போன்று அமைக்கப்பட்டிருப்பதை காணலாம். தற்போது ஜீவ சமாதி ஆலயம் மீள் எழுப்பட்டுள்ளதால் இங்கிரியாவில்  நொண்டி அழகருக்கு மவுசு அதிகமாகி வருகிறது.🔴

கோயில் சொல்லும் கதைகள்- 2

'வீரபுத்திர வேலாயுத சுவாமியின் சூலத்தை அகற்றச் சொன்னபோது ஒரு கல்லை பெயர்த்தோம். அதில் இருந்து நாகம் வெளிப்பட்டது. பூஜை செய்து பால் அபிஷேகம் செய்த பின்னரேயே அவ்விடத்தை விட்டு அது நகர்ந்தது'

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

குலம் காக்கும் தெய்வம் குலதெய்வம். இது வழிவழியாக வருவது. தமிழர்களின் சாதி ரீதியான கடவுளாகவும் காவல் தெய்வங்கள் மதிக்கப்படுகின்றன. சில குடும்பங்களின் வீரமும், மானமும் கூட இந்த காவல் தெய்வங்களின் கைகளிலேயே தங்கியிருப்பதாக நம்புகிறார்கள்.
இந்து தமிழ் கலாசாரத்தில் ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஒரு குலதெய்வம் இருக்கும்.

வீரபத்திர வேலாயுத
சுவாமியின் சூலம்

அந்தக் காலத்தில் மனிதன் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்தான். அப்போது பஞ்ச பூதங்களின் பிரதிநிதிகளாக குலதெய்வங்களை உருவாக்கி வழிபட்டு வந்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இந்தியத் தமிழர்களின் குலதெய்வமாக, சுடலை மாடன், முனீஸ்வரன், காளி, மதுரைவீரன், கருப்புசாமி உள்ளிட்ட எல்லைச் சாமிகளே முதலிடத்தை வகிக்கின்றன. எந்தவொரு நல்ல காரியமாக இருந்தாலும் குலதெய்வத்தை வணங்கிவிட்டுத்தான் தொடங்குவார்கள். குழந்தைக்கு முதல்முடி எடுப்பதில் இருந்து முதல் கல்யாண பத்திரிகை வைப்பது வரை வீட்டில் எந்த விஷேடமானாலும் முதல் மரியாதை குலசாமிக்குத்தான். காரில் நீண்ட பயணம் போகும் முன்கூட, முன் சக்கரங்களில் இரண்டு எலுமிச்சம் பழங்களை வைத்து நசுக்கிவிட்டு வாகனத்தை கிளப்புகிறார்கள். அப்போதுகூட காவல் தெய்வங்களை வணங்கிவிட்டுத்தான் அதனைச் செய்கிறார்களாம்.

திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வமே துணை என்று கூறுகிறார்கள் அல்லவா? அந்த தெய்வம் காவல் தெய்வம்தான். குல தெய்வங்களுக்கு சாதி சனத்துடன் சென்று கடா வெட்டி படையல் போட்டு கும்பிடுவது தமிழர்களின் சிறப்பான அடையாளம். முக்கியமாக எல்லை சாமிகள் ஊருக்கு வெளியே ஐந்தாறு கிலோ மீற்றர் தாண்டித்தான் இருக்கும். ஆனால் புளத்சிங்கள மில்லகந்தையில் மட்டும் மக்கள் குடியிருப்புக்கு அருகிலேயே வெள்ளை முனீஸ்வரர் காவல் தெய்வமாக அமர்ந்திருக்கிறார். ஊரின் எல்லையில் இருக்க வேண்டியவருக்கு இங்கு என்ன வேலை என்று தேடிப்பார்த்தோம்.

வரதராஜன் -      தியாகராஜன்

"அந்தக் காலத்தில் என் பாட்டன்மார் வெள்ளைக்காரனை நம்பி பஞ்சம் பிழைப்பதற்காக தென்னிந்தியாவில் இருந்து பயணமாகி கால்நடையாக இந்த ஊருக்கு வந்தபோது, அவங்களுக்கு இங்கே யாரையும் தெரியாது. அப்போ அவங்களுக்கு துணையாகவும், பலமாகவும் இருந்தது இந்த வெள்ளை முனீஸ்வரன்தான். திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வமே துணை என்று சொல்வாங்களே. அப்படி திக்கற்றவர்களுக்கு துணையாக இன்னிக்கு வரை சுமார் 150 ஆண்டுகளாக இந்த வெள்ளை முனி காவல் தெய்வமா இருந்து வருகிறது. புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின் கந்தர்வ கோட்டையில் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு மேலாக காவல் காக்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரனை விட்டுட்டு மில்லக்கந்தைக்கு வரும்போது அந்த ஆலயத்திலிருந்து ஒருபிடி மண்ணை வீரபுத்திரன் கங்காணி தமக்கு துணையாக எடுத்துவந்து இங்கே அதை வைத்து விளக்கேற்றி வழிபட்டு வந்திருக்கிறார். அவருக்கு பிறகு அவரின் மகன் குருசாமி கங்காணி அப்புறம் என் பாட்டன் சிவசாமி, எனது அப்பா நடேசன் ஐயர் ஆகியோர் வழி வழியாக வழிபட்டு வந்தாங்க. இப்போ நாங்கள் நிர்வகித்து வருகிறோம்" என்று ஒரே குரலில் பதில் சொல்கிறார்கள் வரதராஜன், தியாகராஜன் சகோதரர்கள்.

கந்தர்வகோட்டை வெள்ளை முனீஸ்வரனை
வணங்கும்  தியாகராஜன்

புளத்சிங்கள நகரில் ஹொரனை, மத்துகமை நெடுஞ்சாலையின் அருகிலேயே காவல் தெய்வமாக இந்த வெள்ளை முனீஸ்வரன் காவலாக இருப்பது அந்த நகருக்கு தனிச்சிறப்பு. அந்தக் காலத்தில் இப்போது மாதிரி பாதை வசதிகள், வாகன போக்குவரத்து என்று எதுவும் கிடையாது. நெடுந்தூரம் பயணமானாலும் நடை பயணம்தான். பாதைகளின் ஆங்காங்கே இந்த எல்லைச்சாமிகள் தமக்கு காவலாக இருப்பதாக ஒரு நம்பிக்கை. அந்த சமயத்தில் இச்சாமிகளை கும்பிட்டு விட்டு பயணத்தை தைரியத்தோடு தொடர்வார்களாம்.

"வெள்ளை முனி கந்தர்வ கோட்டையில் காவல் காப்பதை என் அப்பா, தாத்தா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். எப்படியாவது அங்கே சென்று வெள்ளை முனீஸ்வரனை கும்பிட்டுட்டு வரவேண்டும் என்ற ஆசை மனசுல தீயா எரிஞ்சிட்டு இருந்தது.

போன வருசம் ஜனவரியில் ஐயப்பனுக்கு மாலை போட்டு மலைக்குப் போய் வரும்போது கந்தர்வகோட்டையில் இருக்கும் எங்க மாமா பழனிச்சாமியின் உதவியோடு வெள்ளை முனீஸ்வரனை தரிசித்தோம். ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. முனீஸ்வரனின் பெரிய பிரமாண்ட சிலைகளை பார்க்கும்போது அது எமக்கு புது அனுபவமாக இருந்தது. அதேமாதிரி பெரிய குதிரையோடு முனீஸ்வரனுக்கு சிலை வைக்க எங்களுக்கும் ஆசை. ஆனால் நிதி பற்றாக்குறையாக இருக்கு. அதற்கு முனிதான் ஒரு வழி காட்டனும்" என்கிறார் வரதராஜன் நெகிழ்ச்சியாக. கந்தர்வ கோட்டையில் இருக்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரன் ஆலயத்தில் யாரும் மந்திரங்கள் சொல்லி பூஜை பண்ணக் கூடாதாம். முனியரை மனதில் நினைத்து விபூதி பூசிக்கிட்டாலே எல்லாம் சரியாகிவிடும். ஜனவரியில் ஆடு, கோழி வெட்டி திருவிழா நடக்கும். ஜல்லிக்கட்டுக்கு போகும் காளைகளும் இங்கே முனீஸ்வரனின் ஆசிர்வாதத்தோடுதான் களத்தில் இறங்குமாம்.

கந்தர்வகோட்டை

"ஆனா மில்லகந்தையில் இருக்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரனுக்கு இப்போ யாரும் பலி கொடுக்கிறது இல்லை. அதுக்கு ஒரு காரணமும் இருக்கு. 1972ல் இங்கே அரிசி பஞ்சம் வந்திருக்கு. அப்போது முனிக்கு அன்னதானம் போட அரிசி இல்லை. அதனால் பலிகொடுக்க கொண்டு வந்த ஆடு, கோழிகளை 25 சதம், 10 சதத்திற்கு ஏலம் போட்டு இருக்காங்க. அந்தப் பழக்கம் இன்றுவரை தொடருது. இங்கே தை முதல் நாள் பூஜையோடு திருவிழா தொடங்கும். அடுத்த நாள் அன்னதானம் வழங்கப்படும். அப்போது பக்தர்கள் பலி கொடுக்க ஆடு, கோழிகளோடு வந்துவிடுவார்கள். மில்லகந்தையை சுற்றியுள்ள தோட்டங்களான கல்லு மலை, குடாகங்க, துப்பட்டா, மல்லிகைப்பூ, உன்னாகந்த, தல்கஸ்கந்த உள்ளிட்ட தோட்ட மக்கள் அனைவரும் கூடி விடுவதால் பூஜை தட்டுக்களும் ஆயிரக்கணக்கில் குவிந்துவிடும்.

பூஜை தொடங்கும்போது என் தம்பி தியாகராஜனின் உடம்பிற்குள் வெள்ளை முனீஸ்வரனின் சக்தி இறங்கிவிடும். பிறகு அவர் கத்தி மேல் ஏறி நின்று அருள் வாக்கு சொல்வார். வேலைகளை தொடங்க அனுமதி கொடுப்பார். அப்போது பலிக்காக கொண்டு வரப்பட்டிருக்கும் ஆடு, கோழிகளின் தலையில் தண்ணீரை தெளித்ததும் அவை தலையை ஆட்டி பலியை ஏற்றுக் கொண்டதை தெரிவிக்கும். பிறகு ஏலம் ஆரம்பமாகும். இப்போது ஒரு கோழி இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் வரை ஏலத்தில் போகும். கிடைக்கும் வருமானம் கோயில் நிதியில் சேர்க்கப்படும்" என்று சொல்லும் போதே வரதராஜனின் முகத்தில் பக்திப் பரவசம்!

அந்த நாட்களில் முனி, கருப்பு சாமி உள்ளிட்ட காவல் தெய்வங்கள் கால் சலங்கை ஜல், ஜல் என்று ஒலிக்க நள்ளிரவில் ஊரைக் காவல் காப்பதாக கேள்விப்பட்டிருப்பதை வரதராஜனிடம் கூறினோம்.

"அந்தக் கதையை நானும் பெரியவங்க சொல்லித்தான் கேட்டிருக்கேன். இப்போது நாங்கள் அப்படி எதையும் இங்கே கேள்விப்படவில்லை" என்று வரதராஜன் ஆரம்பித்தபோது குறுக்கிட்ட தியாகராஜன்,

"அப்படி அற்புதங்கள் நடக்கவில்லை என்று சொல்லவும் முடியாது. கடந்த சில வருடங்களுக்கு முன்னர் வீதி அபிவிருத்தி செய்தபோது வீதியோரத்தில் இருந்த அபூர்வ வீரபுத்திர வேலாயுத சுவாமியின் சூலத்தை சுற்றியுள்ள மேடையை அகற்ற வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. அப்போது அங்கே இருந்த ஒரு கல்லை என் சகோதரர் அகற்றியபோது அதன் உள்ளே இருந்து ஒரு நல்ல பாம்பு படமெடுத்து ஆடியது. அதன்பிறகு கோயில் குருக்களை அழைத்து பரிகார பூஜை செய்து பால் அபிஷேகம் செய்த போது பாம்பு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறியது. ஆனால் சில நாட்களில் அந்த பாம்பை இங்கே ஒரு இளைஞன் அடித்துக் கொன்றுவிட்டான். அதன்பிறகு அவனை அதே இடத்தில் யாரோ அடித்துப் போட்டு விட்டார்கள். பிறகு வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்ட அவன் இறந்துவிட்டான்" என்று சம்பவத்தை தியாகராஜன் மெய் சிலிர்த்து பேசினார்.

எனினும் வரதராஜன், தியாகராஜன் சகோதரர்கள். தமது வாரிசுகள் வெள்ளை முனீஸ்வரன் மீது பெரிய அளவில் ஆர்வமில்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். எமக்கு பிறகு அவர்கள் கோயில் நிர்வாகத்தை பொறுப்பேற்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது என்கிறார்கள் வருத்தத்தோடு. பரம்பரை பரம்பரையாக தமது குடும்பத்திற்கு காவல் குல தெய்வமாக விளங்கும் வெள்ளை முனீஸ்வரனை வெளியாரிடம் தான் கையளிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று சொல்லும்போது அவர்கள் குரலில் சோகம் வெளிப்படுகிறது. என்ன செய்ய… புதுசுகள் பழையதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறார்கள் இல்லையே! முனீஸ்வரன் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா…🔴