சிறுகதைகள்

சிறுகதைகள்

சிறுகதைகள்

சிறுகதைகள்

இதுவும்  அல்லாஹ்ட  கொதறத்துதான்

     

-எஸ். முத்து மீரான்-

நாளைக்கு பள்ளியில் மையதினாண்டவர்ர கந்தூரி. மக்களெல்லாம் குதுகலத்தில் இருக்கிறார்கள். இன்று கிண்ணியாவிலிருந்து என் மனைவியின் தம்பியும் குடும்பமும் வருகிறார்கள்.

எங்கள் வீட்டு வளவிற்குள் நிறையக் கொய்யா மரங்கள் நிற்கின்றன. இப்பொழுது கொய்யா மரங்கள் நிறையக் காய்த்துக் கிடக்கிறது. இரவில் இம்மரங்களில் உள்ள பழங்களை வெளவால்கள் சதா பறித்து சாப்பிடுவதால், காலையில் பழங்கள் கிடையாமல், பிள்ளைகள் வேதனையோடு போவதைப் பார்த்து எங்களுக்கும் கவலையாக இருக்கும். இதனால் எங்களோடு எங்கள் வீட்டில் உடன்பிறவாச் சகோதரன் போல் வாழும் ஹாய் எளயம்பி, வெளவாலிடமிருந்து இரவில் பழங்களைப் பாதுகாக்க மரங்களில் சகடை கட்டியுள்ளான். பெரிய தகரக் கேத்தலின் உள்ளே சின்னக் கற்கள் சிலதைப் போட்டு அதில் கயிற்றைக் கட்டி இழுக்கும் போது சத்தம் வரும். சத்தத்தின் பயத்தால் வெளவால்கள் பறந்து போய்விடும். இதைப் பகலில் ஆட்டினால் அணில்கள் ஓடிவிடும். இதை என் பிளளைகள் ஒரு விளையாட்டாக நினைத்து பாடசாலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்த உடனேயே, கயிற்றை பிடித்து ஆட்டிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

மரங்களில் சகடை கட்டிய பிறகு, இரவில் வெளவால்கள் பழங்களை சாப்பிட வருவது குறைவு. மரத்தில் பழங்கள் கூடுதலாக கிடைக்கின்றன. இதனால் பிள்ளைகள் காலையில் நேரத்தோடு எழும்பி கொய்யா மரங்களின் கீழ் நிற்பதைப் பார்த்து என் மனைவி "இஞ்ச.... கொய்யாப் பழம் பொறக்கின போதும் கெதியா வாங்க... பள்ளிக்குடத்துக்கு போறல்லியா? நேரத்தோட போகாட்டி வாத்தி அடிப்பான். ங்.. கெதியா வாங்க... ங் நல்லாப் பொழுதும் ஏறிப் போச்சு..." என்று பிள்ளைகளை அததட்டிக் கூப்பிட்டு விட்டு வீட்டிற்குள் வருகிறாள். தாயின் சொல்லுக்கு அடிபணிந்து, பொறக்கி எடுத்த கொய்யாப் பழங்களோடு பிள்ளைகள் வருகிறாள். இவர்களைக் கண்ட மனைவி 'ங்', செரி பழத்தைக் கொண்டு வெச்சிப் போட்டு, கிணத்தடிக்கு போய் பல்லத் தீட்டுங்க..." என்று கூறியபடி துவாயை எடுத்துக் கொண்டு அவளும் கிணத்தடிக்கு போகிறாள்.

பொழுது ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது. வாசலில் நிற்கும் இளந்தென்னையிலிருந்து காகமொன்று மூச்சுப்பிடித்துக் கத்திக் கொண்டிருக்கிறது. "சூய்! என்ன இப்படிக் கத்துறாய்?... தம்பியும் புள்ள குட்டியோட வாறெண்டு சென்னான்... என்ன வாரானா?" என்று கேட்டபடி, கிணற்றடிக்கு போய் பிள்ளைகளைக் கழுவித்துடைக்கிறாள்.

அப்பொழுது வீட்டு வாசற்கேற்றடியில் என் மனையின் தம்பி, தன் குடும்பத்தோடு ஆட்டோவில் வந்து இறங்கி வருகிறான். அவனையும் அவன் குடும்பத்தையம் பார்த்து, வீடே சிரிக்கிறது. இவன் வெளியூரில் திருமணம் முடித்து அங்கேயே குடும்பத்தோடு வாழ்கிறான். இவன் ஆசிரிய பயிற்சியை முடித்து, கிண்ணியாவுக்கு கற்பிக்க சென்றவன். அங்கேயே ஒரு பிள்ளையைக் காதலித்து கலியாணம் முடித்து, இன்று இரண்டு பிள்ளைகளோடு வாழ்கின்றான். நாளைக்கு எங்கள் ஊரில் முகைதீன் ஆண்டவர்ர கந்தூரி நடைபெற உள்ளதால் குடுபத்தோடு வந்துவிட்டான்.

ஏங்க ஊரில் வருடாவருடம் கந்தூரி வைபவம் மிகச்சிறப்பாக நடைபெறுவது வழக்கம். கந்தூரி காலத்தில் எங்களஊரே விழாக்கோலம் பூண்டு, ஊரெல்லாம் சிரிக்கும். முகைதீன் ஆண்டவர் பள்ளிக் கொடி மரத்தில் பல வர்ணக் கொடியேற்றி, பள்ளியெல்லாம் சோடித்திருப்பார்கள். கந்தூரி வைபவம், தொடர்ந்து ஏழு நாட்களுக்கு நடைபெறும். இந்த ஏழு நாட்களும் பள்ளியைச்சுற்றி, மிட்டாய்க் கடைகளோடு, காப்புச் சீப்பு, அலுமினியப் பாத்திரக் கடைகளும் வைத்திருப்பார்கள். எங்கள் ஊரிலேயே இதுதான் பெரிய கொண்டாட்டம். பனிரெண்டு நாட்களுக்கு பள்ளியில் மௌலூத் ஓதி முடித்து இறுதியில் மாடுகள் அறுத்து சோறு சமைத்து ஊரில் உள்ள எல்லோருக்கும் கந்தூரி கொடுப்பார்கள். இந் நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதற்காகத்தான் இவனும் அவன்  குடும்பமும் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்கள்.

கந்தூரிக்கு எதிராக ஊரில் பல துண்டுப் பிரசுரங்கள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. கந்தூரி கொடுப்பது கப்று வணங்கிகளின் சிர்க்கான வேலையாம். இதை சில மௌலவிகள் ஜும்ஆ பள்ளிவாசல்களிலும் பிரசங்கம் செய்கிறார்கள். எனவே கந்தூரி விடயம் மிக்க பரபரப்பாக போய்க்கொண்டிருக்கிறது.

    அப்பொழுது எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரி பாத்துமுத்து, பதைபதைத்து வருகிறாள். இவள் ஒரு பெரிய புழுகு மூட்டை, எந்த விசயத்தையும் பெரிதுபடுத்தி, ஊரைக் கலக்கி விடுவதில் அவளுக்கு நிகர் அவள்தான். இவள் பதறி வருவதைப் பார்த்த என் மைத்துனன்

"என்ன மாமி! இப்படிப் பதறி வாற? என்ன விசயம்?" என்று கேட்கிறான். இவனின் கேள்வியை எதிர் பார்த்தவள் போல் பாத்துமுத்து

"தம்பேய்! நம்முட பள்ளில கந்தூரி குடுக்க கொண்டந்த மாடுகளை எல்லாம், லாவு ஆரோ அவுத்து வெரசி உட்டுட்டானுகளாம். வாங்கிற்கு வந்த எல்லா மாடுகளும் ஓடிப்பெயித்தாம், எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கொண்டந்த மாடுகள்.... எந்த நாசமத்து போவானுகள், இந்தச் சதிமானத்தச் செஞ்சானுகளோ....? ஊரு நல்லாக் கெட்டுப் போய்ச்சு... அங்க கடிச்சி இஞ்ச கடிச்சி, இப்ப அல்லாட பள்ளியிலயிம் கடிக்கத் தொடங்கிற்ரானுகள்.... பரம்பரை பரம்பரையா ஊரில நடந்த கந்தூரியை, இப்படிக் குடுக்காமச் செய்யிறத்திற்கு இந்த வளப்புணி நாய்களெல்லாம் ஆரு? பள்ளில பெரிய குழப்பமாக கெடக்காம்.... மரைக்கார் மாரெல்லாம், தலயப் பிச்சிக்கிக் கெடக்காகளாம்...." என்று கூறிவிட்டு,

"புள்ளேய்! ஒழுப்புளம் பிளன்டித் தண்ணி தாகா. வாயெல்லாம் எலச்சிப் பெயித்து... இதாரு! எப்ப ஊரால வந்த? ஊரில எல்லாரும் சுகமா?"என்றபடி மைத்துனனின் மனைவியைப் பார்த்து கேட்டுக்கொண்டு அடுப்படிக்கு போகிறாள். பாத்துமுத்துவின் கதையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த என் மச்சினன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல் கொதித்து போய், "இது எல்லாத்திற்கும்; காரணம், இப்ப புதிசா ஓதிப்படிச்சி வந்த உலமாக்களும், புள்ளயளும்தான்.... இஸ்லாத்தில் ஒரு காலத்தில் எழுபத்தி மூணு கூட்டம் வருமெண்டு சென்ன கத இப்ப உண்மையாய் பெயித்து... இந்த கூட்டத்தில ஒரு கூட்டம்தான் இப்ப இதெல்லாம் செய்யிது. இஸ்லாத்தில் சிர்க்குகள் ஒழியத்தான் வேணும். கப்று வணங்குகிற கூட்டமும் ஒழியத்தான் வேணும். அல்லாஹ் செல்லாத விசயங்கள இஸ்லாமென்டு செல்லிக்கு ஒழுங்கா பல்லுத்தீட்டாம ஒருவித கோலம்; எடுத்துக்கு மனிசர நல்லா ஏமாத்தி வயிறு வளக்கிற வாப்பாமாரெல்லாம் தொலயத்தான் வேணும். சிர்க்குகள் உலகைவிட்டு அழியத்தான் வேணும். அதுக்காக வாழையடி வாழையாக ஊரில் கொடுத்துக்கந்த கந்தூரிய குடுக்காமச் செய்யிற செரியா? காலம் நல்லாக் கெட்டுப் போய்ச்சி. வட்டக்களவெட்டில பிச்ச போடாத வளப்புணியெல்லாம் இப்ப பெரிய ஆக்களாக ஊரில இருக்காணுகள். அவனுகளைத் திருத்தி அல்லா சென்னபடி சக்காத்து சதக்காவக் குடுக்கச் செல்லாம ஏதோ ஒளுப்புளம் இஸ்லாத்தப் படிச்சிக்கு வந்து இப்ப பள்ளில பெரியாளாகிற்ரானுகள். அட்ரஸ் இல்லாதவனெல்லாம் பள்ளிக்கு றஸ்டியா வந்து ஊரில பெரிய பெரிய கொழப்பமெல்லாம் செய்யிறாணுகள். முந்தியெல்லாம் இப்படி இந்த ஊரில நடந்தையா? இல்லியே.... இப்பதான் இதெல்லாம் வருகிது." என்று என் மச்சினன் மனதில் பட்டதையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துவிட்டு பெருமூச்சை விடுகிறான். என் மனைவி வேதனையோடு தம்பியையும் அவன் பிள்ளைகளையும் பார்க்கிறாள். எவ்வளவு ஆசையோடு, பிள்ளைகுட்டிகளோடு வந்தவனுக்கு இப்படியொரு இடி விழுமென்று அவள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.

குசினிக்குள் தேயிலையைக் குடித்துவிட்டு பாத்துமுத்து ராத்தா வருகிறாள். அவளிடம் வேதனையோடு, குந்திக்கொண்டிருந்த மச்சினன் "அப்ப நாளைக்கு கந்தூரி இல்லியாமா?" என்று தன் வேதனையை வெளிப்படுத்த, பாத்துமுத்து,

"ஆரு சென்ன? நாளைக்குத்தான் ஒரு நாளும் இந்த ஊரில குடுக்காத மாதிரி கந்தூரி குடுக்கப் போறங்க. ஓடின மாடுகளை எல்லாம் புடிச்சிக்காறதுக்கு, ஆக்கள் பெயித்தாங்க. போன மாடுகளெல்லாம் நம்முட பள்ளக்காட்டுக்க நிற்கிறதாக வெசகளமும் வந்திற்ரு.. இவனுகள்ள இந்த சலசலப்பு புலுடாக்களுக்கெல்லாம்  நம்முட ஊரான் அசைவானா? நாளைக்கு கந்தூரி மௌலத்தெல்லாம் ஒழுங்கா நடக்கும் எங்கிட பள்ளித்தாய் மரைக்கார், மீராமய்யதீன் கடும் உசாரா இருக்கிறாரு" என்று சொல்லிக் கொண்டு வெற்றிலைப் பொட்டிய எடுத்து வெற்றிலை போடுகிறாள்.

    அப்பொழுது, சிறுவயதிலிருந்தே எங்கள் வீட்டில் தனிக்கட்டையாக வாழ்ந்து வரும் எளயம்பி வருகிறான். கலியாணம் முடித்து பிள்ளை குட்டிகளில்லாமல், மனைவி இறந்த பின்னர், ஒண்டியாக வந்து எங்களோடு தங்கியவன் இப்பொழுது எங்களோடு எங்களில் ஒருவனாக வாழ்ந்து வருகிறான். இவன் ஒரு குசிப்பேர்வழி. இதனால் ஒரு கிழமையாக, இவன் எங்கள் பள்ளியில் நடக்கவிருக்கும் கந்தூரியையும் அங்கு நடைபெறும் நிகழ்வுகளையும் பற்றி, வருவோரிடமும் போவோரிடமும் சதா பேசிப் பேசி மகிழ்ந்துகொண்டிருப்பான். இவனுக்கு பாத்துமுத்து ராத்தாவோடு கடும் விருப்பம். இளயதம்பியைக் கண்ட பாத்துமுத்து ராத்தா

"என்ன எளயம்பி பள்ளியடிப்பக்கம் போனியா? அங்க என்ன நடக்குது?" என்று கேட்க பாத்துமுத்து ராத்தாவின் கேள்வியை எதிர்பார்த்தவன் போல்,

"என்ர வாப்பா, எல்லாம் தடபுடலா நடக்கிது. இந்த முற கனக்க முட்டாசிக் கடையெல்லாம் வந்திரிக்கு. நாளைக்கு  பாவாமார்ர ராத்திபெல்லாம் இரிக்காம், எல்லாரையும் நேரத்தோடு வரட்டாம்.... பள்ளிய வளைச்சி குருத்து மணலெல்லாம் ஏத்தி போட்டிருக்கு..." என்று கூறிவிட்டு அவன் என் மச்சினனின் மக்களை ஆசையோடு கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சுகிறான். சோம்பிக் கிடந்த வீடு, இளையதம்பியின் வருகையின் பின்னர், மகிழ்ச்சியில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறது. என் மனைவி தன் தம்பிக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் பகலைக்கு சாப்பாடு சமைக்கும் வேலையில் துரிதமாகி "எளயம்பிக் காக்கா! பகலைக்கு கறி ஆக்க, நம்முட கழுத்தறுத்தான் சாவல புடிச்சி ரகுமானியாத் தைக்கா மோதினிக்கிட்ட கொண்டு போய், தக்பீர் பண்ணிக்கு வா.... பொழுதும் ஏறிக்கிரிக்கி, கெதியா கோழியப்புடிச்சிக்கு போ..." என்று கூறித் தன் வேலைகளில் மும்மூரமாகிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
   
மச்சினன் துவாயை எடுத்துக் கொண்டு, குளிப்பதற்காக கிணற்றடிக்கு போகிறான். அவனைத் தொடர்ந்து அவனுடைய பிள்ளைகளும் குளிப்பதற்குப் போவதைப் பார்த்து என் பிள்ளைகளும் போகின்றனர். எப்பொழுதும் குளிப்பதற்கு அடம்பிடிக்கும் என் பிள்ளைகள்; குளிப்பதற்கு சந்தோசமாகப் போவதைப் பார்த்து என் மனைவி கொடுப்புக்குள் சிரிக்கிறாள். கிணற்றடி மகிழ்ச்சியில் வெடிக்கிறது.

அந்திப் பொழுது அடங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எளயம்பி, வீட்டில் பள்ளிக்கு கொடுப்பதற்கு சமைத்த நாரிசா சோற்றுப் பெட்டியைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு போகிறான். அப்பொழுது ஜும்ஆப் பள்ளி அதிகாரி, "லாவு ஓடிப்போன மாடெல்லாம் புடிபடாம பெரிய காட்டுக்குள்ள வழிமாறி ஓடிப் பெயித்தாம். மாடுகளையெல்லாம் புடிச்சிக்கந்த பொறகுதானாம் கந்தூரி குடுக்கிறயாம்.  நாள பகலைக்கு பள்ளில கந்தூரி இல்லியாம்" என்று, கூவுண்டு போகிறான்.

நாளைக்கு பள்ளியில் கந்தூரி இல்லை என்று சொன்னவுடனேயே என்வீடு அமைதியாகி விட்டது. அப்பொழுது "என்ர செல்லல்லாவே! இது என்ன கொதறத்து வாப்பா! இந்த கந்தூரிக்கு ஒரு கோடிக்கு மேலே செலவழிச்சி போட்டானுகளே வாப்பா! இந்த காசெடுத்து ஏழைக் குமருகளுக்கு ஊடு கட்டி குடுத்திருந்தாலும் எங்கிட பள்ளிக்கும் ஊருக்கும் பறக்கத்து அடிச்சிரிக்குமே! இது இப்ப ஒருவருக்கமில்லாம பெயித்தே! அல்லா இந்த கறுமமெல்லாம் ஆரைச்சுத்துமோ!" என்று கூறியபடி பாத்துமுத்து தலையில் அடிக்கிறாள். பாத்துமுத்துவின் நிலையைப் பார்த்து வாழைப் பாத்திக்குள் படுத்துக் கிடந்த என் நாய் பொட்டு ஊளையிடுகிறது.

என் பிள்ளைகளும் மைத்துனனின் பிள்ளைகளும் சேர்ந்து சகடைக் கயிற்றைப் பிடித்து ஆட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். சகடையின் சப்தத்தில் அணில்கள் தலைதெறிக்க ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. "இதுவும் அல்லாட கொதறத்துதான்" என்று கூறி நான் கொடுப்புக்கால் சிரிப்பதைப் பார்த்து என் மனைவி என்னை சுட்டெரிக்கிறாள்.  

சிறுகதை - 02

பன்.பாலா

திருவிழா என்றாலே தோட்டங்கள் எல்லாமே களைகட்டிப் போகும். அதுவும் வெள்ளிமலைத் தோட்டத் திருவிழா என்றால் தனிச்சிறப்பு. அக்கம் பக்கத் தோட்ட மக்கள் ஆவலோடு காத்திருப்பார்கள். ஒவ்வொரு திருவிழாவுக்கும் புதிது புதிதாய் வித்தியாசமாக ஏற்பாடு செய்வது இந்தத் தோட்ட இளைஞர் குழுவின் வழக்கம்.

முன்பெல்லாம் கரகம் பாலித்தல், கரகந் தூக்கிக் கொண்டு தோட்ட வலம் வருதல், கரகம் தூக்குபவர்கள் அருள் வந்து ஆடுதல், கரகம் குடிவிடுதல் எல்லாமே மிக மிக முக்கியமான அம்சங்களாகவிருந்தன. முன்பெல்லாம் தேர் இழுப்பது இல்லை. அதற்கான பாதை வசதியும் இருக்கவில்லை. சப்பற பவனிதான் இடம்பெறும். சப்பறத்தைத் தோளில் சுமப்பதற்காகப் பலரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு முன்வருவார்கள். இப்பொழுதுதான் எல்லாமே மாறிப் போய்விட்டது. தேர்ப் பவனிக்குத்தான் முதலிடம். கரகமெல்லாம் வெறும் காட்சிப் பொருள்களாகப் பார்க்கும் நிலை.

பெரிசுகளும் சிறிசுகளுமாய் கோயிலடி நிரம்பிப் போயிருந்தது. ஆளுக்கொரு வேலை. கசமுசாக்கள், கலகலப்புகள், சாடை மாடைகள் என்று அர்ப்பணிப்பான ஒரு பரபரப்பில் தோட்டமே கட்டுண்டு போயிருக்க, கோயில் பூசகர் இராமநாதன் மட்டும் தனியொரு தவிப்பில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தார். மெல்லிய தோற்றமும் ஒடிசலான உடம்பும் உயரமும் சாதுவான முகபாவமும் ஒரு பரிதாப உணர்வை அவர் பால் பாய்ச்சிவிடும் என்பதில் ஐயமில்லை. இவரைச் சிலர் 'சாமீ' என்பார்கள். வேறு சிலர் 'குரு' என்பார்கள். பரம்பரை பரம்பரையாக பூசை செய்து வந்த குடும்பம். இராமநாதனின் அப்பா புற்றுநோய் வந்து சாகும்வரை இந்தத் தோட்டமக்களின் அன்புக்கும் மதிப்புக்கும் அடைக்கலமாகத் திகழ்ந்தார். அவர் செத்த போது தோட்டமே வாய்விட்டுக் கதறியது. இராமநாதன் ஒரே பிள்ளை. அப்பா செத்த போது அவர் சேர்த்த சொத்தாக ஒரு மாடும் இந்தப் பூசகர் தொழிலுமே எஞ்சியிருந்தது.

காலையில் மலைக்காட்டுக்குப் போய் சும்மா தலையைக் காட்டிவிட்டு வந்தாலே போதும். செக்ரோலில் பேர் விழுந்துவிடும். வெள்ளிக்கிழமை நாட்களில் தவறாமல் பூசைகள் நடக்கும். தீபாவளி, பொங்கல், சிவராத்திரி, நவராத்திரி, கார்த்திகைத் தீபம் என்று விசேட நாட்களில் சிறப்புப் பூசை நடைபெறும். அர்ச்சனைத் தட்டில் வைக்கப்படும் காணிக்கை அவருக்கே சொந்தம். ஒவ்வொரு பௌர்ணமி தினத்தன்றும் திருவிளக்குப் பூசை நடக்கும். முன்பெல்லாம் இந்தக் கோயிலில் அக்கம் பக்கத் தோட்டத் திருமணங்கள், புண்ணிய தானங்கள் எல்லாம் இடம்பெற்றன. ஆனால் பக்கத்து டவுணில் கட்டப்பட்ட கலாசார மண்டபம் இவருக்கு வந்த வாய்ப்புகளை ஏய்ப்புக்குள்ளாக்கிவிட்டது. வருமானத்தில் துண்டு விழ, சரிக்கட்ட முடியாத சங்கடம். முன்பு இந்தக் கோயிலில் திருமணத்துக்குச் சமைக்க வருபவர்கள் எஞ்சிவிடும் அரிசி, மளிகைச் சாமான்களைக் குறைந்த விலையில் வாங்கிக் கொள்ள வற்புறுத்துவார்கள். இராமநாதன் பிடிவாதமாக மறுத்துவிடுவார். கோயிலுக்கென்று ஒப்படைக்கப்படும் காணிக்கையில் கை வைக்கமாட்டார். ஆளைப்பார்த்து அர்ச்சனையைக் கூட்டியோ குறைத்தோ பண்ணமாட்டார். மனசாட்சிக்குப் பயந்த மனிதர்.

பிறந்தவை நான்கும் பெண் பிள்ளைகளாகவிருந்தாலும் கரித்துக் கொட்டியதில்லை. கடிந்து பேசியதும் இல்லை. ஒருமாதிரியாக மூத்தவளுக்குத் திருமணம் முடித்து வைத்தார். அவள் கணவன் வீடு போய் விட்டாள். மூன்று பெண்கள் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்பொழுதெல்லாம் திருவிழா வந்தால் மட்டுமே கொஞ்சம் காசு மிஞ்சும் என்ற நிலை. இப்போது வேறு ஒரு இக்கட்டும் வந்து சேர்ந்திருந்தது. அவரின் நாணயத்துக்கு வந்த சோதனை என்று கூடச் சொல்லலாம். மகளை முடித்துக் கொடுத்தபோது மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்கு ஒரு வாக்குக் கொடுத்திருந்தார். மாதாந்தத் தவணை அடிப்படையில் பணம் கட்டும் வகையில் மருமகனுக்கு முச்சக்கரவண்டியொன்று வாங்க உதவுவதாக உறுதியளித்திருந்தார். அதன்படி அவர்கள் வண்டியை வாங்கிவிட்டிருந்தார்கள். ஆரம்பத்தில் தவணைப் பணம் தவறாது கட்ட மரக்கறித் தோட்டம் கைகொடுத்தது. ஆனால் மழை ஏமாற்றியதால் கையைச் சுட்டது. இருந்த மாட்டை விற்று இரண்டு தவணைக் கடனை அடைத்தார். இப்பொழுது இரண்டு மாதத் தவணைப் பாக்கி நின்று அவரைத் துர்ப்பாக்கிய நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டுத் தூர நின்று வேடிக்கை பார்க்கிறது.

மூத்தவள் மூன்று நாளைக்கு முந்தியே கடைசி ஊன்று கோளாக அப்பாவின் வாக்குத்தத்தத்தை நம்பி வெம்பிப் போன முகத்தோடு வந்து இறங்கிவிட்டாள். வந்ததும் வராததுமாக வார்த்தைகளால் வெடித்தாள்.

"யப்பா....! ரெண்டு மாச தவணைக் காசு இல்லாம நான் திரும்பிப் போறதா இல்ல.... ஏலாதுனு தெரிஞ்சிக்கிட்டே ஏம்பா வாக்கு குடுத்தீங்க.... இப்ப படுறது நான்தானே...!" கண்ணீர் பொல பொலக்க கூறினாள்.

"கவலப்படாத தாயீ! திருவிழா முடிஞ்ச கையோட நீ காசோட போவலாம்....! ஆத்தா கைவிட மாட்டா...."

"அவருன்னா பாவம்பா. நான்னா கொற சொல்ல மாட்டேன்.... ஆனா அவங்க அம்மா இருக்கே பெசாசு...." மகளை இடைமறித்தார் இராமநாதன்.

"பெரியவங்கள அப்படியெல்லாம் சொல்லக்கூடாதுடா... தம்பீ நல்லம்கிறதுனாலதானே இந்தச் சம்பந்தத்துக்கே சம்மதிச்சேன்..."

"நான் பொறப்படுற நேரம் கூடச் சொன்னாரு.... தாமர! பாவம் மாமா... ரொம்பவும் தான் கரச்ச குடுக்குறோம். எனக்கு காசு பொரட்ட முடிஞ்சா பண்ணிருப்பேன்னு..."

தன் புருஷனை விட்டுக்கொடுக்க விரும்பாத மகளை நினைத்து அவரால் பெருமிதம் அடையவே முடிந்தது. அதுதானே நல்ல மனைவியின் இலட்சணம்!

இராமநாதன் இந்தத் திருவிழாவையே முழுவதுமாக நம்பியிருந்தார். திருவிழா முடிந்தால் காசு கொஞ்சம் வரும். ஐயர் சம்பளம் என்று ஒரு சிறப்புக் கூலி கிடைக்கும். அர்ச்சனைத் தட்டுகள் ஏராளமாக வரும்போது தட்சனையும் அதிகரிக்கும். பற்றாக்குறைக்குச் சிவசண்முகத்திடம் கேட்டால் நிச்சயமாக உதவி செய்வார்.

எங்கோ ஒரு தோட்டத்தில் பிறந்த சிவசண்முகம் இன்று கொழும்பு பழைய சோனகர் தெருவில் பிரபல்யமான இரும்புக்கடை வர்த்தகராகவிருக்கிறார். நிதி சேகரிப்புக்காக போனபோது அறிமுகமாகி இந்தக் கோயிலோடு சங்கமமாகிப் போனவர். ஒவ்வொரு திருவிழாவையும் உபயமாக எடுத்துக்கொண்டு செலவழிப்பார். இராமநாதன் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருப்பவர்.

ஒவ்வொரு தடவையும் திருவிழாவுக்கு வந்துவிட்டுத் திரும்பும் போது சிவசண்முகம் இராமநாதனிடம் கேட்பார்.

"சாமீ! ஒங்களுக்கு ஏதாவது ஒதவி தேவையா..."

"அம்மனுக்காக நீங்க பண்றதே பெரிய ஒதவிதானுங்க ஐயா....!"

அப்படிப்பட்ட சிவசண்முகம் உதவி கேட்டால் பண்ணாமல் இருப்பாரா!

ஆனாலும் மனுஷத்தனமான ஓர் குழப்பம் மனசை அலைக்கழிக்கவே செய்தது.

ஆனால் மறுநாள் காலையிலயே கோயில் கமிட்டித் தலைவர் ராஜகோபால் சொன்ன செய்தி அவரைத் திக்குமுக்காட வைத்தது.

"இந்தத்தடவை சிவசண்முகம் திருவிழாவில் கலந்து கொள்ளமாட்டாராம். அவசரமாக இந்தியா போகிறாராம். தான் போகிற காரியம் நல்லபடியாக முடிய இராமநாதனிடம் சொல்லி அம்மனுக்கு நேர்த்தி வைக்கச் சொன்னாராம்."

திருவிழாவும் சிவசண்முகமும் இக்கட்டிலிருந்து தன்னை மீட்கலாம் என்ற நம்பிக்கையின் பிடி நழுவுவது போல இராமநாதனுக்குப் பட்டது.  

நடுக்காட்டில் விட்டது போல ஒரு தவிப்பு. மகளிடம் மூச் விடாமல் மனைவியிடம் மட்டும் கிசுகிசுத்தார்.

"பார்வதி! இப்ப நான் என்ன பண்ணப் போறேன்.... அந்தத் தாயீ ஏன் இப்படி எங்கள சோதிக்குறா....! பாவம் புள்ள..."

மனைவி ஓர் யோசனை சொன்னாள்.

"திருவிழா முடிஞ்சோடன்ன கோயில் கமிட்டி தலவரு கிட்டக் கொஞ்சம் கடன் கேட்டா.... சேர்ந்த காசுல மிச்சம் இருக்கும் தானே...!"

மனைவியை ஏறிட்டுப் பார்த்தார் இராமநாதன்.

"நீ சொல்றதும் சரிதான்... பார்ப்போம்!"

வியாழனின் விடிவு.

வாத்தியக் கலைஞர் குழு குழுவாக வந்து இறங்கினார்கள். ஹாலி எலயில் இருந்து நாதஸ்வரம் தவில். உடுவரையிலிருந்து கோடாங்கி. சின்னத் தோட்ட தப்பு. பலாங்கொடையிலிருந்து உருமி. இன்னும் கரகாட்டம், மயிலாட்டம் என்று கோயில் வட்டாரமே கலகலத்துப் போனது.

இந்த நேரத்தில்தான் தூரத்தில் இருந்தபடியே அவர் மனைவி சைகையால் அழைப்பது தெரிந்தது.

"என்னம்மா?" என்றார்.

"என்னாத்த சொல்லுவேன்...!" என்றவர் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லவே செய்தார்.

அதைக் கேட்டதும் இராமநாதனின் சப்த நாடிகளும் ஒடுங்கிப் போயின. 'இது நிஜமா? இந்த நேரத்தில் இது தகுமா?' என்ற தவிப்போடு உடல் பதறினார்.

"என்ன பண்ணுவேன் பார்வதி....! நமக்கு மட்டும் ஏன் இப்டியெல்லாம் நடக்குது.." வார்த்தைகள் விரக்தியில் நனைந்து ஒலித்தது.

இராமநாதன் கோயில் பக்கம் திரும்பினார். கோபுரத்தை அண்ணாந்தார். தனக்குத்தானே பேசிக் கொண்டார். தலையை ஆட்டிக்கொண்டார்.

திடீரென அவர் குரலில் விறைப்பு

"பார்வதி! இத யாருகிட்டேயும் சொல்லிடாத... நான் இன்னங் கொஞ்ச நேரத்துல வீட்டுக்கு வர்றேன்....!"

மனைவியை அனுப்பிவிட்டு கோயிலுக்கு வந்தார். கர்ப்பக்கிரகத்தினுள் நுழைந்தார். மண்டியிட்டார்.

"தாயீ! எனக்கு வேற வழி தெரியல... இது குத்தம்னா திருவிழா முடிஞ்சி என் மூத்த மக பிரச்சின தீர்ந்தோடன்ன எனக்குத் தண்டன குடு...."

உள்ளமுருக வேண்டினார். எழும்பி வீட்டுக்கு வந்தார். மனைவியோடு இரகசியக் குரலில் பேசினார்.

"பார்வதி! என் உடுப்பு, படுக்க எல்லாத்தையும் வெளிக்காம்புராவுல வச்சிடு. சாப்பாடும்தான். திருவிழா முடியமட்டும் யாருமே என் கண்ல படாதீங்க... கதவ தெறக்கவே வேணாம். மாட்டுப் பட்டிய சுத்தம் பண்ணி...!"

"வெளங்குதுங்க....!" பார்வதி முந்திக் கொண்டு சொன்னாள்.

இராமநாதன் வெறித்த மனதோடு கோயிலுக்குத் திரும்பினார். மாலைவரை எல்லாமே சுமுகமாகவே நடந்தது. அந்தி சாயும் வேளையில் கோடாங்கிக்காரர் பேச்சுவாக்கில் கேட்டார்.

"சாமீ! குடும்பமெல்லாம் இருக்குத்தானேங்க.."

தலையை மட்டும் ஆட்டினார் இராமநாதன்

"இல்ல... வீடு பூட்ன வாக்குலயே இருக்கு. அதானுங்க கேட்டேன்...!"

"அது வந்து.... சின்னப் புள்ளைக்கி அம்மா போட்டுருக்கு... திருவிழாங்கறதால நெறைய பேரு வருவாங்க போவாங்க... நாங்கதான் கொஞ்சம் பத்தரமா இருக்கணும். அதான்..." ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்திருந்த காரணம்தான். எல்லாப் பழியும் அம்மன் மீது என்றுதான் ஆகிவிட்டதே.

"யாருக்கு சாமீ அம்மா பாத்துருக்கு..." அங்கு வந்த கோயில் கமிட்டித் தலைவர் கேட்டார்.

"சின்னவளுக்குங்க...!"

"ச்சா! எங்க சம்பந்தி வந்திருக்காரு. மாரியம்மன் தாலாட்டு எல்லாம் பாடுவாரு... ஒரு ஏழு மணியப் போல வீட்டுக்கு வரச் சொல்றேன்..."

"வேணாங்க... அவர தொந்தரவு பண்ணக்கூடாது. நான்கூட மாரியம்மன் தாலாட்டுப் பாடுவேணுங்க..."

சட்டென்று சமாளித்துக் கொண்டார் இராமநாதன். ஆனால் குரலில்தான் ஒரு நடுக்கம்.

அவரைப் பொறுத்தவரை இதுவொரு கண்டம். திடுதிப்பென்று உண்மை மட்டும் வெளிப்பட்டுப் போனால் சந்தி சிரித்த கதையாகிப் போகும்.

இரவானதும் கோயில் கமிட்டியின் முக்கிய தலைகள் யாவும் கோயில் வெளிப்பிரகாரத்தில் குந்துகின்றன. கோடாங்கிக்காரர் "மாயி மகமாயி" என்று பாடிக்கொண்டே உடுக்கை விளாசுகிறார். உடுக்குச் சத்தத்தைப் புதிதாகக் கேட்பவர்கள் கூடுகிறார்கள். இனி அருள்வந்து கோடாங்கியார் குறிப்பு எடுக்க வேண்டும். கோயில் கமிட்டியினர், பூசகர் கலந்து பேசி ஒரு பொருளை ஏற்கனவே தெரிவு செய்து வைப்பார்கள். அதன் பெயர்தான் குறிப்பு. பேச்சு வழக்கில் இதனைக் குருப்பு என்பார்கள். கோடாங்கிக்காரர் குறிப்பு எடுக்கிறார். மஞ்சள் கட்டி. பின் விறைப்பாக எழுந்து நின்று சாட்டையை உருவி உதறி நாலு புறமும் எகிறி வீசி. அமர்களப்படுத்துகிறார். எலுமிச்சம் பழத்தை வகிந்து நாலு திசைகளையும் நோக்கி எறிந்து எல்லாரது கவனத்தையும் தன் பக்கம் திருப்பிக் கொள்கிறார். இளசுகள் வாய்பொத்திச் சிரிக்கிறார்கள்.

பின் வாத்தியங்கள் முழங்க கூட்டம் கரகம் பாலிக்கக் கிளம்புகிறது. கோயிலுக்குத் திரும்பும் போது கோழி கூவும் நேரமாகிவிட்டது. இனி விடிந்திருப்பது வெள்ளி. பூசை புனஸ்காரங்களோடு கோயிலும் லயங்களும் ஆரவாரப்படுகின்றன.

சனிக்கிழமை அன்னதானம். இதற்கான முழுச் செலவையும் வர்த்தகர் சிவசண்முகமே ஏற்றிருந்தார். கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. கோயில் நிலையில் சாய்ந்தபடி கவனிக்கிறார் இராமநாதன். அவர் கண்களில் மட்டும் குற்ற உணர்வு குடியிருக்கவே செய்தது. தனக்கு நேர்ந்தது சோதனையே என்ற வேதனையும் நெஞ்சுக்குள் கனத்துப் போயிருந்தது.

ஞாயிற்றின் விழிப்பு. இன்று தேர்வலம். பிற்பகல் நான்கு மணிவாக்கில் புறப்படும் தேர் சின்னக்கடைச் சந்திவரை போய்த் திரும்பி லயம் லயமாக வலம் வந்து கோயில் திரும்பும்போது திங்கள் வெளுத்துவிடும்.

திங்கட்கிழமை மஞ்சள் நீராட்டு. அதுவும் சிலுசிலுப்போடு நிறைவடைகிறது. செவ்வாய் இரவு கோயில் கமிட்டி கூடுகிறது. வரவு செலவு கணக்குகள் சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. வெளியிடங்களிலிருந்து வந்திருந்த வாத்திய, நடன கலைஞர்கள் யாவரும் தமக்கான கொடுப்பனவுகளைப் பெற்றுக்கொண்டு ஏற்கனவே போய்விட்டிருந்தார்கள். இனி உள்ளுர்க்காரர்களுக்கு மட்டுமே கொடுப்பனவுகள் எஞ்சியிருந்தன. இதில் இராமநாதனும் சேர்த்தி. அவருக்கு ரொக்கமாக பத்தாயிரம் கிடைக்கிறது. அவர் மனசெல்லாம் சந்தோஷப் பூக்களின் அபிஷேகம்.

கடைசியாகக் கோயில் கமிட்டித் தலைவர் பேசுகிறார்.

"இந்தத் தடவ நிதி தாராளமா கெடச்சிது. இன்னும் கூட இருபதாயிரம் மீதமிருக்கு..."

இராமநாதன் தன் கடன் கேள்வி நிறைவேறும் என்னும் நம்பிக்கையோடு தலைவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

தலைவர் தொடர்ந்தார்.

"நான் இங்க வர முந்தி நம்ம சிவசண்முகம் அய்யா, இந்தியாவில இருந்து கோல் பண்ணினாரு...!"

"அவரு ஒரு விசயம் சொன்னாரு... இந்தியாவுக்குப் போனகாரியம் நல்லபடியா முடிஞ்சிடுச்சாம். நம்ம சாமீ இராமநாதன் அய்யாவோட வேண்டுதல் பூசைதான் இதுக்குக் காரணம்னு நெனைக்கிறாராம். அதனால தன் கணக்குல அஞ்சாயிரம் ரூபாவ சாமீக்கு தட்சணையா தரச்சொன்னாரு. கொழும்பு வந்தோடன்ன கணக்கு நேர் பண்ணிக்கிறாராம்..."

இதைக் கேட்டதும் இராமநாதனுக்கு உடம்பெல்லாம் புல்லரித்துப் போனது. இதை அதிசயம் என்பதா! அற்புதம் என்பதா!

பணம் கைமாறுகிறது. கமிட்டி கலைகிறது. கோயிலின் வாசல் கதவை வெறுமனே சாத்திவிட்டு திருவிழா காணிக்கையைக் கணக்குப் பார்க்கிறார். ஏழாயிரத்து ஐம்பது. விழிகளில் நீர் பொடிப்பு. முழுப்பணத்தையும் அம்மன் காலடியில் கொட்டுகிறார்.

"தாயே! என்னைய சோதிப்பேன்னு நெனச்சேன். ஆனா நீ தாயிங்கிற ஸ்தானத்துல இருந்து என்னைய மன்னிச்சிட்ட.... ஆத்தா! தெரிஞ்சா என்னைய விட்டு எல்லாமே கை நழுவிப் போற ஒரு காரியத்த வெளியில மூடி மறைச்சிட்டேன். ரெண்டாவது மக வியாழக்கெழம பெரிய மனுஷியாகிட்டான்னு தெரிஞ்சா தண்ணி ஊத்தி அவள வீட்டுக்கு அழைச்சி சடங்கு சுத்துற வரைக்கும் என்னால கோயிலுக்குள்ள கால வைக்க ஏலாது. தீட்டு. அப்டி மட்டும் நடந்திருந்தா என் மூத்த மக வாழ்க்கையே பிரச்சினையாகிடும்... என்னோட வருமானம் இல்லாமப் போயிருந்தா என்னோட கெதி.... மூத்தவளோட நெலம.... இதெல்லாத்தையும் யோசிச்சித்தான் ஓம்மேல பாரத்தப் போட்டுட்டு மக ருதுவானத மூடி மறைச்சி அம்மா போட்டுருக்கிறதா சொன்னேன்.... தீட்டுக்காரன்னு என் கைப் பூசய ஏத்துக்காம என்னப்படுத்துவேன்னு பயம் இருந்துச்சி! நீ அப்டி பண்ணல. மனசு சுத்தம் மட்டுந்தான் முக்கியம்" என்று புலம்புகிறார். மனதால் உருகி மருகுகிறார்.

இனி என்னவாம்... ஒரு ஏழு நாளைக்கு அம்மா போட்டிருக்கும் நாடகத்தைத் தொடர வேண்டியது... ஏழாவது நாள் சின்ன மகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுவது என்றப் போர்வையில் வயசுக்கு வந்தவ தலைக்கு தண்ணீரூற்றி வீட்டுக்கு அழைப்பது... பிறகு சாவகாசமாக மகள் பெரியவளாகிவிட்ட விசயத்தை பகிரங்கப்படுத்துவது....

இராமநாதன் தன் குழப்பங்களை கிடப்பில் போட்டுவிட்டு நிமிர் நடையில் வெளியில் வந்து கோபுரத்தை நோக்கிக் கைகூப்புகிறார்.

கோபுரம் உயர்ந்த இடத்தில் அப்படியே தான் இருக்கிறது. 'தீட்டு' என்பது சுத்தத்தை அடியொற்றிய ஓர் ஓரங்கட்டுதல். 'தீட்டு' என்ற எண்ணமே மனித மனங்களை அசுத்தமாக்குகிறது. சடங்குகள் இதற்குப் பரிகாரம் அல்ல... அவை சம்பிரதாயம் மட்டுமே என்று சொல்வது போல கோபுரம் நிமிர்ந்தே நிற்கிறது.

சிறுகதை - 01

"அம்மா நிக்கிறாவோ...?"

மு.சிவலிங்கம்

செல்போன் முனகியபடி மேசையில் வட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.

பிரியா வெளி வாசலிலிருந்து ஓடிவந்து போனைப் பார்த்தாள். பெரியண்ணா சிவராஜ்...!

"சொல்லுங்கண்ணா..?"

"எவ்வளவு நேரம் போன்ல நிக்கிறன்..! நீ போன எடுக்காம எங்க சுத்துறனி..?"

'எங்கேயும் சுத்தல்ல.. கோலம் போட மண்ணாங்கட்டி அரைச்சிக்கிட்டு இருந்தேன்..!"

'அம்மா நிக்கிறாவோ..?"

'அம்மா நிக்கல்ல..! சாணி தெளிச்சி வாசல கூட்டிக்கிட்டு இருக்காங்க..!"

'அம்மாவ கொஞ்சம் கதைக்கச் சொல்லடி..!"

'இந்தா..!" வாடி.. போடி. "பேச்செல்லாம் ஒங்க டீச்சரோட வச்சிக்கங்க.. தெரியுமா..!"

பிரியா அம்மாவைக் கூப்பிட்டாள். "அம்மா..! கொழும்புல இருந்து சிவராஜ் அண்ணா பேசுறார்.. வாங்க சுருக்கா..!"

'அவங் கெடக்கிறான் போக்கத்தப் பய..! அவனால இப்ப என்னா ஆகப் போவுது..? அவுசரமாம் அவுசரம்..!"

எரிச்சலோடு சாணி தெளித்தக் குண்டான் பாத்திரத்தை வைத்துவிட்டு, அண்டா வாளியில் கைகளை அலம்பிக் கொண்டு, பிரியாவிடமிருந்து போனை வாங்கினாள்.

'அலோ.. அலோ.. ஒன்னுங் கேக்கமாட்டேங்குதே..?"

'ஹலோ.. இஞ்ச சிவராசா கதைக்கிறன்.. அம்மா நிக்கிறாவோ..?"

'அம்மா நிக்கலடா..! ஒக்காந்துகிட்டுதான் இருக்கேன்..! தொரைக்கு என்னா அப்புடி அவுசரம்..?'

'அம்மோய்..! நான் இங்கைக்க கொஞ்சம் அலுவலா இருந்திட்டன்.. டீச்சரோட பருத்தித்துறைக்குப் போய் வந்தனாங்கள்.. அவளின்ர ஒன்டவிட்டச் சகோதரன் புது வீடு கட்டி கிரகப் பிரவேசம் செய்தாங்கள்.."

'எனக்குதான் கெரகமே சரியில்லியே...? எனக்கு என்னாத்துக்கு அந்தக் கதையெல்லாம்..? இப்ப என்னாத்துக்கு போன் எடுத்த..?"

'அம்மாவுக்கு ஆறு மாதகாலம் பணம் அனுப்பாம இருந்திட்டன்.. அங்கத்திய பக்கத்து வீட்டுப் பெடியன் ரமேஷ் இங்க புடவ கடையில நிக்கிறவன்.. அவனிட்ட ஆயிரம் ரூபா அனுப்பி வைக்கிறன்.. பொங்கல் செலவுக்கு வச்சிக் கொள்ளுங்கோ..!"

'அடச்சீ..!  நாற நாயே..! ஆயிரம் ரூவாயில நாக்கு வழிக்கவா..? தங்கச்சிக்கு இன்னமும் வேல சரி வரல்ல.. ஒங்கப்பாவும் வூட்டாளு... நானும் சாவ மாட்டாம கெடக்கிறேன்.. ஓந் தம்பி குமாரு இல்லாட்டிப் போனா குடும்பம் நக்கிப் போயிரும் நக்கி..! பாவம்.. கடவுளு மாதிரி எம்புள்ள...  அவென் குடும்பத்துக்காக இன்னமும் கலியாணம் வாணாமுன்னு இருக்கான்.. அவென் மாதிரி ஆம்பிள்ளைங்க எல்லாம்  குடும்பமாகி புள்ள குட்டிபெத்து வாழுறாங்க..! நீ நல்லா இருப்பியா..? இந்த வயசு போன காலத்துல எங்கள அம்போன்னு வுட்டுப்புட்டு கொழும்புப் பக்கம் போயிட்டியே...! ஒனக்கு எப்பிடியெல்லாம்  செலவழிச்சோம்..?.. புருசன் வூட்டுக்கு பொண்டாட்டி  வர்றமாதிரி... நீ பொண்டாட்டி வூட்டுக்கு புருசானா போயிட்டியே..?"

"அம்மா..! பொறுங்கோவன்.. அடுத்த மாதம் கொஞ்சம் சேத்து பணம் அனுப்புறன்.. இப்ப நான் கோல் எடுத்த காரணம் என்னென்டால், வரிய பிறப்பு முடிய யூலை மாதம் யெர்மணி போறம்.. டீச்சர்ட தமையன் எங்களை எடுக்கினம்.. அங்கால போன பிறகு வேல கிடைச்சதும் முடிஞ்சத செய்றன்..!"

"போன வைய்யிடா..! இந்த மாதிரி ஏழ்ப்பாணத்து பேச்சு பேச வாணாம்முன்னு எத்தன தடவ சொல்லியிருக்கேன்..? ஒம் மவன் அவந்தான்  ஏவுட்டு பேரப்புள்ள... என்னய பாத்து " அன்டின்னு"   கூப்புடுறான்..! நானு அவுனுக்கு அன்டியும் இல்ல... குண்டியுமில்ல...! அப்பாயின்னு சொல்லிக் குடு..!"

பார்வதி அம்மாளுக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது.. இருந்தாலும் பேரப் பிள்ளைகளைப் பற்றி  விசாரிப்பதற்கு ஆசைப்பட்டாள்.

"புள்ளைங்கெல்லாம் சொகமா இருக்காங்களா?"

"ஓம்!..ஓம்..!"  

"ஆமான்னு சொல்லு!"

"அம்மா.. நான் போன வைக்கிறன்!"

"சரி!"

"அடியே பிரியா..! அந்த கொழும்பு மாஸ்டரு இனிமே போன் எடுத்தான்னா எனக்கிட்ட குடுத்து தொலைக்காத..! இவ்வளவு நேரமும் வெட்டிப் பேச்சி.... டீச்சர் பொண்டாட்டி அவன வெளிநாட்டுக்கு கூட்டிக்கிட்டு போகப் போறாளாம்.!. செவனேன்னு நம்ம ஸ்கூல்ல நம்ம புள்ளைங்களுக்கு படிச்சுக் குடுத்துகிட்டு இருந்தவன டீச்சர் கொழும்புக்கு கூட்டிக்கிட்டுப் போயிட்டாளே!.. குடும்பத்தோட ஒத்து ஒறவு இல்லாம செஞ்சிப்புட்டாளே!.. நம்ம சாதி சனத்துல எவ்வளவு புள்ளைக இருக்காளுக..!! இந்த எருமமாட்டு நாயி அவளுக ஒருத்திய கட்டியிருந்தாலும்  அத்த மாமான்னு குடும்பத்தோட குடும்பமா இருந்திருப்பாளே..!" பார்வதி அம்மாள் ஒப்பாரி வைக்கத் தொடங்கினாள்..

பாவம் பார்வதியம்மாள்.. மூன்று பிள்ளைகளுக்கும் கல்வியைக் கொடுத்ததில் சாதனை புரிந்தவள். ஐம்பது வருசங்களுக்கு மேலாக கூடை கயிறு அழுத்தி.. அழுத்தி.. உச்சந் தலைமயிர் அறுபட்டு.. அறுபட்டுப் போயிருக்கும்..! கணவன் மாதவனும் யந்திர உழைப்பாளி.. வீட்டுத் தோட்டம் பெரியளவில் இருந்தது.. கிழங்கு, கோவா, கெரட், லீக்ஸ் என்று மரக்கறி வருமானம் கை கொடுத்தது.. இரண்டு கறவைப் பசுக்களை பெருஞ் சொத்தாக வளர்த்தார்கள்.. பிள்ளைகள் மூன்றும் தலையெடுக்கும் வரை உழைப்பு ஓயவில்லை.. மாதவன் நோயில் விழவும் எல்லாமே போச்சு  என்ற கதையாகி விட்டது..

மூத்த மகன் சிவராஜூக்கு ஆசிரியர் வேலை கிடைத்து மூன்று வருசங்கள் வீட்டுக்கு உதவியாகவிருந்தான்.. அவனது முதலீடும் விவசாயத்துக்கு உதவியது.. தம்பியின் உடல் உழைப்பும்  இன்னும் ஒரு படிக்கு வருமானத்தை உயர்த்திக் கொடுத்தது.. இந்த வளர்ச்சி சிவராஜின்  கலியாணத்தோடு வீழ்ந்துப் போய் விட்டது..

பருத்தித்துறையைச் சேர்ந்த ஆசிரியை தங்கேஸ்வரி இவனைவிட ஐந்து வயது மூப்பு. எப்படியோ காதலென்று சொல்லாவிட்டாலும் அவளைப் பொறுத்தளவில் அது காரியக் கல்யாணமாக முடிந்தது!

கலியாணத்துக்குப் பிறகு  சிவராஜ் பெற்றோரை விட்டு, மனைவியின்  குடும்பத்துக்குள் புலம் பெயர்ந்து விட்ட துர்ப்பாக்கியவானாகி.... காணாமல் போகும் நிலைமைக்கும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு.... ஒரு கடத்தல் கலாச்சாரத்துக்குள்ளாகி... அதுவும் ஒருவகை அரசியலாகி... பயங்கரவாத தடுப்புச்சட்டத்துக்குள்ளாகிய கைதியைப்போன்று அவனது வாழ்க்கையின் இடைவெளி விசாலித்துப் போய்விட்டது..! சிங்களமோ  தமிழோ.. வெளியினத்துப் பெண்களைக் கல்யாணம் செய்வதென்பது மலையகப்  "படிச்ச" மாப்பிள்ளைகளின் பிடரியில் மீசை முளைத்து விட்ட சாதனையாகி விடுகிறது..!

தோட்டப் பெற்றோரின் அடுத்தக்கட்டக் குடும்பப் பொருளாதாரம் பிள்ளைகளிடமே தங்கியுள்ளது..

முழுக்க நம்பியிருந்த மூத்த பிள்ளையின் உதவியை இழந்து விட்ட ஒருதோட்டக் குடும்பத்துக்கு முட்டுக் கொடுப்பதற்கு இரண்டாவது பிள்ளை துணையாக வேண்டும். தம்பி மூர்த்தி ஏ.எல். பரீட்சை எழுதாமலேயே மரக்கறி  விவசாயத்தில் இறங்கிக் குடும்பச் சுமையைத் தாங்குவதற்கு முன் வந்தான். அவனது தோல்வி கண்ட வாழ்க்கை தங்கச்சியை உருவாக்குவதில் வெற்றி கண்டு கொண்டிருந்தது..

சிவராஜ் என்ற பார்வதி அம்மாளின் மகன், சிவராசாவாக மாறிக் கொண்டான். சிவராசாவாக மாறியது மட்டுமல்ல, பேச்சு மொழியும் மாறிப் போய் அம்மாவை, தங்கச்சியை "அவள்.. இவள்" என்றும் "வாடி.. போடி." என்றும் பேச முற்பட்ட வாய் மொழி அட்டூழியங்கள், வம்பு சண்டையை உருவாக்க... குடும்பம் நடு ராத்திரியிலும், அக்னி நட்சத்திரத்தைக் கண்ட கதையாகிவிட்டது!

"கேவலமா இருக்கு...! அவமானமா இருக்கு...! நம்மாளு சுருட்டுக் கடைக்கு வேலைக்குப்  போனாலும் பேச்சை மாத்திக்கிறான்.... சோத்துக் கடைக்கு வேலைக்குப் போனாலும் பேச்சை மாத்திக்கிறான்..  வாத்தியாருமாருங்களும்  அப்பிடியேதான் பேசுறாங்க... அண்ணன் ஒரிஜினல் உரும்பிராய்காரனாகிட்டான்;!" மூர்த்தி இந்த இமிடேஷன்காரர்களை நினைத்து அழுவதா.. சிரிப்பதா... என்று ஏளனமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்....

செல்போன் சட்டைப் பைக்குள் ராகமிசைத்தது. அண்ணன் சிவராஜிடமிருந்துதான் அழைப்பு...

"தம்பி..! நான் சிவராசா கதைக்கிறன்.. தேயிலை த்ரீ கிலோஸ் வேணும்.. வாங்கி வடிவா பக்கெட் செய்து பொரீன் கொண்டு போற மாதிரி வை..! நாளைக்கு வீட்ட வருவன். அம்மா, அப்பா, தங்கச்சிய பாத்திட்டு போக வேணும்.."

"அண்ணே..! ஒரேயடியா வெளி நாட்டுல செட்டில் ஆகப் போறீங்க.  ஒரு நாளாவது அம்மா, அப்பாவோட வீட்ல தங்கி போனா எல்லாருக்கும் சந்தோசமா இருக்குந்தானே..!"

வீட்டில் வந்து தங்கிச் செல்வதற்கு தங்கேஸ்வரி டீச்சர் விரும்பமாட்டாள்.. அவளும் பருத்தித்துறை வடையைப்போல இறுக்கமானவள்! "அப்பாவுக்கு சுகமில்ல.. சுகம் பாக்க காசு அனுப்ப வேணும்.. தங்கச்சிக்கு எட்மிசன் பீஸ் அனுப்ப வேணும்.." என்று இழு.. இழு.. என்று ஒருநாள் இழுத்தப்போது, அவள் பத்ரகாளி அவதாரம் எடுத்து ஆடினாளே ஆட்டம்..! சிவராஜ் என்ற சிவராசாவுக்கு அந்த ஆட்டம்  நினைவுக்கு வந்து, அவனை ஆட்டம் காணச் செய்தது. 
"என்னப்பா நீங்கள்..? அம்மா, அப்பா, தம்பி, தங்கச்சி,  எண்டு எல்லோரையும் வீல்ச் செயாரில் வைச்சல்லோ தள்ளப் பாக்கிறியள்..! அவங்கள சுயமா நடக்க விடுங்கோவன்.அப்பா.! இப்ப நீங்க எண்ட மனுசன் அப்பா!…விளங்கிச்சோ..?" சிவராஜூக்கு வியர்த்தது.

"ஐயோ தம்பி..! குறை நினைக்காத ராசா..! நான் பொரீன் போய் ஒருக்கா வீட்ட வருவன்.. நீ தேயிலையை  மட்டும் பார்சல் பண்ணிவை..! போன வக்கிறன்.."