நகைச்சுவை நடிகர் டொன் பொஸ்கோ நினைவுகள்.

நேர்காணல்:  மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

நம் நாட்டின் சிங்கள,தமிழ் சினிமா உலகில் நகைச்சுவை நடிகர்களில் நாகேசுக்கு நிகராக வலம் வந்த நடிகர்தான் டொன் பொஸ்கோ.
இலங்கை நாடக,சினிமா வரலாற்றில் கடந்த இரண்டு தசாப்த காலங்களுக்கு மேலாக நகைச்சுவை நடிகராக உலா வந்த டொன் பொஸ்கோ ‘எங்களில் ஒருவன்’ திரைப்படத்தில் கதாநாயகனாகவும் தனது திறமையை நிரூபித்தவர். இலங்கை தமிழ் கலையுலகில் சிரிப்பு நடிகர் என்று பெயர் பெற்றவர் இன்று உயிரோடு இல்லை என்றாலும், அவரை சந்தித்து உரையாடிய அந்த இனிமையான பழைய நினைவுகளை மீட்டிப்பார்ப்பதும் ஒரு மகிழ்ச்சிதானே…

கொச்சிக்கடை பிக்கரிங் வீதியில் நடிகர் டொன் பொஸ்கோ வசிப்பதாக தகவல் கிடைத்ததை அடுத்து எமது தேடலை கொச்சிக்கடை பிக்கரிங் வீதியில் மேற்கொண்டோம். அந்த ஒழுங்கையின் இரண்டு புறங்களையும் நெரிசலாக ஆக்கிரமித்திருக்கும் வீடுகளைக் கடந்து உள்ளே சென்றோம். எதிர்ப்பட்ட வீடுகளில் வாழ்ந்தவர்களிடம் டொன் பொஸ்கோ பற்றி விசாரிக்க, யார் அது? என்று திருப்பிக் கேட்டார்கள். எழுபதுகளில் புகழின் உச்சத்திலிருந்த ஒரு நகைச்சுவை நடிகரை பிக்கரிங் தெருவில் உள்ளவர்களுக்கு தெரியவில்லை. வேதனைப்பட்டோம். சிறிது தூரம் கடந்து சென்றதும் அந்த ஒழுங்கையின் கடைசி வீட்டில் முன் நின்றிருந்த ஒரு மூதாட்டியிடம் இங்கே டொன் பொஸ்கோன்னு.... என்று நாம் அவரின் பெயரை உச்சரிக்கும் போதே ஆமா இங்கேதான் இருக்கிறாரு... நீங்க வந்த வழியிலேயே திரும்பிப் போனா இங்கிருந்து நாலாவது வீடு...’ என்று தகவல் சொன்னார்.... அப்படியே செய்ய, ஒரு வீட்டின் முன்னால் உள்ள கட்டைச் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு கட்டம் போட்ட சாரம் அணிந்து மேல் சட்டை அணியாமல் உடல் தளர்ந்த ஒல்லியான ஒரு மனிதர் பீடி குடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்களில் ஒருவன் படத்தில் நாயகன்
டொன் பொஸ்கோ,ஏகாம்பரம்,மணிமேகலை.

அவரிடம் இங்கே நடிகர் டொன் பொஸ்கோ வீடு எது? என்று நாம் கேட்க. நான் தான் டொன் பொஸ்கோ என்றார் அவர். அப்படி சொன்னதும் எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது! ஒரு காலத்தில் இலங்கை தமிழ் சினிமாவில் நகைச்சுவை நடிகனாக கதாநாயகனாக உலா வந்தவர் இன்று ஆளடையாளம் தெரியாமல் கவனிப்பாரற்ற நிலையில் கலையுலகம் மறந்து போன ஒரு மனிதனாக இங்கே வாழ்கிறாரே...

வீட்டிற்குள் வாங்க என்று எம்மை அழைத்தவர், சுவரை பிடித்துக் கொண்டு முன்னே நடக்க அவரை பின் தொடர்ந்து நாமும் அந்த வீட்டினுள் சென்று அவர் காட்டிய கதிரையில் அமர்ந்தோம். ஞாபக வீதிக்காக தன்னையும் மறக்காமல் வந்து சந்தித்ததற்காக எமக்கு டொன் பொஸ்கோ நன்றி சொல்லிவிட்டு தமது அந்தக்கால அனுபவங்களை இனிக்க இனிக்க பேசினார் டொன் பொஸ்கோ.

‘ஜிந்துப்பிட்டி வைத்தியசாலையில் தான் நான் பிறந்தேன். கொச்சிக்கடைதான் என் பூர்வீக மண். என் குடும்பத்தில் நான் நாலாவது பிள்ளை. அப்பா தோமஸ் பெர்னாண்டோ, அம்மா அந்தோனியம்மாள்.

என் அப்பா மீது எனக்கு ரொம்பவும் பிரியம். அதற்கு ஒரு காரணமும் இருக்கிறது. ஏனென்றால் அப்பா எனக்கு பூரண சுதந்திரம் தந்திருந்தார். கேட்கும் போதெல்லாம் சினிமா பார்க்க காசு தருவார். அதனால் தான் என்னவோ நான் அதிகம் படிக்கவில்லை. பாடசாலை வகுப்பில் அமர்ந்ததை விட நான் பட மாளிகையில்தான் அதிகம் நேரம் அமர்ந்திருக்கிறேன்.

கொச்சிக்கடையில் இருந்த அப்புத்தோட்ட ஸ்கூலில்தான் அரிவரி படித்தேன். அந்தப் பாடசாலைதான் இன்று சென் அந்தனீஸ் பாடசாலையாக விளங்குகிறது. அங்கே ராசையா மாஸ்டர்தான் எனக்கு ‘அ’ எழுத கற்றுக்கொடுத்தார்.

ஆறாவது வரை அப்புத்தோட்ட ஸ்கூலில் படித்தேன் என்று சொல்லலாம்.

சின்ன வயதில் அதிகமாக நான் படம் பார்த்த தியேட்டர் கெயிட்டியும், செல்லமஹாலும் தான். இன்றும் அந்த இடத்தை கடக்கும் போது கெயிட்டி படமாளிகை கதிரையில் அமர்ந்து எம். ஜி. ஆர். வாள் சண்டை போடும் போது கட்டை விரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் வாயில் வைத்து நான் அடிக்கும் அந்த விசில் சத்தம் இன்றும் என் காதுகளுக்குள் கேட்பது போன்ற ஒரு பிரமை எனக்கு ஏற்படுகிறது. பத்து வயதிலேயே நான் எம். ஜி. ஆரின் தீவிர ரசிகனாக மாறிவிட்டேன். அண்ணனுக்கு தெரியாமல் அவரின் சிவப்பு கலர் கைக்குட்டையை எடுத்து இடதுகை மணிக்கட்டில் எம். ஜி. ஆர். போல் கட்டிக்கொண்டு திரிந்த அந்த காலத்தை நினைத்தால் இன்றும் இனிமையாக இருக்கிறது...’ என்று அந்தக் காலத்தை நினைத்து உள்ளம் பூரிக்கும் பொஸ்கோவிடம் கலையுலக பிரவேசம் பற்றி கேட்டோம்.

‘என் குடும்பத்தில் என் பெரியம்மாவின் மகனான ரொசாரியோ பீரிஸ் ஒரு நாடகக் கலைஞர். லண்டன் கந்தையா நாடகத்தில் காசிம் காக்கா என்ற பாத்திரத்தில் நடித்ததின் மூலம் புகழ்பெற்று விளங்கினார்.

நாடகங்களில் முஸ்லிம் கதாபாத்திரத்தை முதல் தடவையாக செய்தவர் என் அண்ணன் தான். அதன் பிறகுதான் ராமதாஸ் மரிக்கார் என்ற பாத்திரத்தையும் ஜவாஹர் அபுநானா என்ற பாத்திரத்தையும் இலங்கை ரசிகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்தார்கள். அப்படி அவரின் நாடகங்களை பார்க்க சென்றவன் தான் நான். அப்போது நான் ஒரு நாடக கலைஞனாக வருவேன் என்று நினைத்துக் கூட பார்த்ததில்லை. அது ஒரு விபத்து என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கொச்சிக்கடை அந்தோனியார் ஆலயத்திற்கு பக்கத்தில் எனது நண்பர் கடை வைத்திருந்தார். அவரின் பெயர் கணேஸ். மேலும் எனக்கு ஒரு நாலு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். எங்கு சென்றாலும் நாங்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகத்தான் செல்வோம். அந்தக் குழுவில் நான்தான் ரொம்பவும் குறும்பான ஆள். நகைச்சுவையாக பேசுவேன். ரோட்டில் செல்லும் இளம் பெண்களை கிண்டல் செய்வது கலாய்ப்பது போன்ற விடயங்களில் நான்தான் முதல் ஆளாக இருப்பேன். அப்போதுதான் ஒரு நாள் எனது நண்பர்களில் ஒருவரான செல்வராஜ் ‘எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் நாடகம் போடுகிறார் அதில் ஒரு நகைச்சுவை வேடம் செய்ய ஆள் தேடுகிறார்கள். நீ நடிக்கிறியா! என்று என்னிடம் கேட்டார். நானோ நான் நாடகம் நடிப்பதா நமக்கு அதெல்லாம் சரி வராதுங்க!’ என்று ஒதுங்கிக் கொண்டேன். ஆனால் அவர் விடவில்லை ‘உனக்குள் ஒரு திறமை ஒளிந்திருக்கு. அதை வெளிப்படுத்தினால் உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு’ என்று எனக்கு ஆலோசனை சொல்ல, ‘சரி எல்லோரும் சொல்கிறார்களே முயற்சி செய்து பார்ப்போம்’ என்று நடிக்கச் சம்மதித்தேன்.

அலெக்ஷாண்டர் பெர்னாண்டோ,
ஏ.நெயினார்,டொன் பொஸ்கோ,
எஸ்.செல்வசேகரன்,ஜவாஹர்.

1969 நவம்பர் 14ம் திகதி கலியுக வரதன் என்ற நாடகத்தில் நகைச்சுவையான அப்பா வேடத்தில் நடித்தேன். அந்த நாடகத்தில் எஸ். டி. தங்கராஜா கதாநாயகனாக நடித்தார். நாடகத்தில் நடித்து முடிந்ததும் எல்லோரும் என்னைப் பற்றியே பேசினார்கள். டொன் பொஸ்கோ என்கிற புது ஆளோட நடிப்பு பிரமாதமாக இருக்கு என்று என்னை புகழ்ந்து பேசினார்கள். அதற்கு பிறகு தொடர்ந்து நடிக்க வேண்டும் என்கிற வெறி எனக்குள் வேர்விடத் தொடங்கியது. பிறகு தொடர்ந்து நாடகங்களில் நடித்தேன். உதயசூரியன் நாடக மன்றம், கலைவாணர் நாடக மன்றம், உள்ளிட்ட பல நாடக மன்றங்களின் நாடங்களில் நடித்தேன். சரஸ்வதி மண்டபம், லயனல் வென்ட், வை. என்.பி. என எனது நகைச்சுவை நடிப்பால் கொழும்பின் நாடக அரங்கங்கள் சிரிப்பொலியில் அதிர்ந்தன’ என்று தமது நாடகப் பிரவேசம் பற்றி விபரிக்கும் டொன் பொஸ்கோ, கலையுலகில் தாம் சந்தித்த நண்பர்களில் நினைவில் நிற்பவர்களைப் பற்றி இப்படி சொல்கிறார் :-

‘நம் நாட்டு கலைஞர்களில் ஸ்ரீசங்கர், கலைச்செல்வன், லத்தீப், கே. ஏ. ஜவஹர் உள்ளிட்டோருடன் நடித்திருந்த அந்தக் காலம் பொன்னானது மறக்க முடியாதது அதை இன்று நினைத்தாலும் இனிக்கிறது. அன்று நான் சந்தித்த இனிமையான கலைஞர்களில் வி. கே. டி. பாலனையும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். அவர் இளங்கலைஞர் மன்றம் என்ற நாடக அமைப்பை நடத்தி வந்தார்.

அவரின் பணத்திரை நாடகத்தில் தான் பாலனின் அறிமுகம் எனக்குக் கிடைத்து. நாடக தயாரிப்பு நடிப்பு என்று அவரின் கலைப் பயணம் தொடர்ந்தது. இலங்கை நாடக கலைஞர்களுக்கு ஊக்கமும், ஆர்வமும் தந்த ஒரு உன்னதமான மனிதர் வி. கே. டி. இடையில் எமது கலையுலகில் இருந்து விடைபெற்று இந்தியாவிற்கு சென்று விட்டார். சில காலத்தின்பின் இங்கே தனது திருமணத்திற்கு இலங்கை வந்திருந்தார். கொழும்பு ரண்முத்து ஹோட்டலில் அவரின் பதிவு திருமணம் நடைபெற்றது. அதற்கு இலங்கை கலைஞர்கள் அனைவரையும் அழைத்திருந்தார். நானும் சென்றிருந்தேன் அந்த நிகழ்வில்தான் வி. கே. டியை கடைசியாக சந்தித்தது. அதற்குப் பிறகு நான் அவரை சந்தித்ததே இல்லை. இப்போது கூட அவரின் மகள் திருமணத்திற்கு என்னை மறக்காமல் நினைவில் வைத்து அழைப்பிதழ் அனுப்பியிருக்கிறார். எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனாலும் அவரின் திருமணத்திற்கு சென்னை சென்று கலந்து கொள்ளும் அளவில் இந்த ஏழைக் கலைஞனுக்கு வசதி இல்லீங்களே...’ என்று எம்மை பார்த்து அவர் கேட்டபோது துக்கம் அவரின் தொண்டையை அடைத்தது.

சினிமா பிரவேசம் பற்றி கேட்டோம்.

‘அப்போ வி. பி. கணேசன், ‘புதிய காற்று’ படம் செய்து மெகா வெற்றிபெற்றிருந்த நேரம். அடுத்ததாக அவர் ‘நான் உங்கள் தோழன்’ படம் தயாரிக்கப் போவதாகவும் எனக்கு அதில் ஒரு நகைச்சுவை வேடம் இருப்பதாகவும் கூறி கலைச்செல்வன் என்னை அழைத்துச் சென்றார். அந்தப் படத்தின் கதை வசனத்தை கலைச் செல்வன் தான் எழுதினார். எஸ். வி. சந்திரன் படத்தை இயக்கினார்.

படத்தில் பண்ணையார் வேடத்தில் ஜவஹர் நடித்தார். அவரின் அடியாட்களாக கந்தா, கடம்பா, கார்த்திகேயா, மாரிமுத்து என்ற நகைச்சுவை பாத்திரங்கள். அதில் மாரிமுத்துவாக நான் நடித்தேன். அதன் படப்பிடிப்பு மட்டக்களப்பில் நடைபெற்றது. அப்போது நான் மீன் கடையில் வேலை பார்த்து வந்தேன். முதலாளியிடம் ஒரு கிழமையில் மட்டக்களப்பிற்கு சென்று வந்து விடுவதாக கூறி லீவுபெற்று மட்டக்களப்புக்கு சென்றேன். அங்கே படப்பிடிப்பு ஒன்றரை மாதங்கள் தொடர்ந்து நடந்தது. அதன் பிறகு கொழும்புக்கு வந்தேன். மீன் கடை வேலை பறிபோனது. நான் உங்கள் தோழனில் நடித்ததற்காக எனக்கு 300 ரூபா சம்பளம் தந்தார்கள். நான் உங்கள் தோழன் படம் செய்வதற்கு முன்பாகவே இரண்டு சிங்களப் படத்தில் நடித்திருந்தேன். அதில் ஒன்றுதான் விஜயகுமாரதுங்க நாயகனாக நடித்திருந்த ‘கீத்திகா’ அந்தப் படம் தான் பிறகு தமிழில் அனுராகமாக வெளிவந்தது.

நான் உங்கள் தோழனை தொடர்ந்து எஸ். வி. சந்திரன் இயக்கிய ‘எங்களில் ஒருவன்’ படத்தில் எனக்கு கதாநாயகன் வேடம் கிடைத்தது. கதாநாயகியாக ஒரு சிங்கள நடிகை நடித்தார். அவர் பெயர் காஞ்சனா. இதன் படப்பிடிப்பு யாழ்ப்பாணத்தில் இரண்டு மாதங்கள் நடைபெற்றது. கதாநாயகன் அந்தஸ்த்து கிடைத்ததற்கு பிறகு எனது புகழ் மேலும் அதிகரித்தது. பிறகு வி. பி. கணேசனின் நாடு போற்ற வாழ்க படத்திலும் நகைச்சுவை வேடம் கிடைத்தது. இந்திய படங்களில் ‘இரத்தத்தின் ரத்தமே’ படத்தில் நாகேசுவின் நண்பனாக நடிப்பவருக்கு டப்பிங் செய்தேன். அதன் பிறகு எனக்கு பிரைட்டன் ஹோட்டலின் உரிமையாளர் அரியரட்ணம் தயாரித்த ஜெய்சங்கர் நாயகனாக நடித்த ‘உயர்ந்தவர்கள்’ படத்தில் நடிக்க எனக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. படத்தில் வாகனம் திருத்தும் கடை வைத்திருக்கும் நாகேஷிடம் வேலைபார்க்கும் ஊழியனாக நான் நடித்தேன். அந்தப் படப்பிடிப்பிற்கு நடிகர் சரத்பாபு வந்திருந்தார். இதன் முதற்பட்ட படப்பிடிப்பு இரத்மலானையில் நடைபெற்றது. படப்பிடிப்பு நடந்துகொண்டிருக்கும் போது ஒரு செய்தி வந்து படப்பிடிப்பு குழுவினரை அதிர்ச்சியடைய செய்தது.

தமிழர்களுக்கு எதிரான கலவரம் பாணந்துறையில் இருந்து தொடங்கிவிட்டதாகவும் இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அது கொழும்பையும் ஆக்கிரமிக்கும் என்றும் அந்தத் தகவல் சொன்னது. இதையடுத்து அவசர அவசரமாக இந்திய படப்பிடிப்பு குழுவினர் அங்கிருந்து புறப்பட்டு தமிழகம் செல்ல ஆயத்தமானார்கள். நானும் ஒரு வாகனத்தில் ஏறி கொச்சிக்கடைக்கு வந்தேன். அப்போது இப்பகுதியில் பல தமிழ் கடைகள் தீப்பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தன. அதன் பிறகு உயர்ந்தவர்கள் படப்பிடிப்பு நடைபெறவில்லை. படமும் வெளிவந்ததாகவும் எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்று தமது சினிமா வாழ்க்கை பற்றி பெருமூச்சி விடுகிறார் டொன் பொஸ்கோ.

காதல் பற்றி இந்த சிரிப்பு நடிகரின் அனுபவம் எப்படி என்று தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டோம்.

எங்களில் ஒருவன் படப்பிடிப்பில் உதவி இயக்குனர்
அன்டன் கிங்ஸ்லி,டைரக்டர் எஸ்.வி.சந்திரன்,ஏகாம்பரம்,
டொண்பொஸ்கோ,ஒளிப்பதிவாளர் செல்லதுரை,
மணிமேகலை ஆகியோர்.

‘காதல் இல்லாமல் ஒருவன் வாழ முடியுமாங்க? எனக்கும் ஒரு காதல் வந்தது. அப்போ நான் கூட்டாஞ்சோறு சமைத்து விளையாடுற வயது. நான் அப்படி விளையாடும் போது என்னுடன் என் தோட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணும் விளையாடுவாள். நானும் அவளும் அப்பாவின் வேட்டியை திரையாக கட்டி கட்டபொம்மன், சத்தியவான் சாவித்திரி போன்ற நாடகங்களை நடித்து காட்டுவோம். அது ஒரு மிகவும் பசுமையான அனுபவம். அப்போது என்னையும் அறியாமல் அவள் மீது காதல் வந்தது. அது என்ன என்பது தெரியாமலே வந்த நெருக்கம். பிறகு எனக்கு வில்லனாக ஒருவன் இடையில் வந்தான். அவன் அந்தப் பெண்ணை விரும்புவதாக என்னிடமே சொன்னான். அப்போது நான் பட்ட மன அவஸ்தையை வார்த்தையால் சொல்ல முடியாது. எனது அந்த அவஸ்தையை அவள் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கின்றேன். அதனால் அந்த வில்லனிடம் உன்னை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை பொஸ்கோவைதான் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லி என்னை மீண்டும் காதல் வானில் சிறகடிக்க செய்தாள். அதன் பிறகு ஒருநாள் புயலும் மழையும் ஒருசேர வந்து என் காதலியின் வீட்டை இடித்து தரைமட்டமாக்கிவிட்டது. அதன் பிறகு அவர்கள் வீடு மாறி எங்கேயோ போய்விட்டார்கள். அதோடு என் காதலும் புயலில் சிதைந்து போன வீடு போலவே சிதைந்து போனது. கால ஓட்டத்தில் நான் நடிகனாக உயர்ந்த பிறகும் கூட நான் அவளை சந்திக்கவில்லை. இன்று அவள் எங்கிருக்கிறாளோ தெரியவில்லை...’ என்று சொல்லும் டொன் பொஸ்கோ தனது திருமணம் பற்றி இப்படிச் சொல்கிறார்:

‘என் நண்பரின் தங்கையைத்தான் திருமணம் முடித்தேன். அவளின் பெயர் பத்மினி. எங்கள் திருமணம் பதிவுத் திருமணம். கலைஞர் ஏகாம்பரம்தான் சாட்சி கையெழுத்துப் போட்டார். மிகவும் எளிமையாக திருமணம் என் வீட்டில் நடைபெற்றது.’

வாழ்க்கையில் எதையாவது இழந்திருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டதும்

‘எப்படி இருக்கிறேன் என்பதை என்னைப் பார்த்தாலே தெரியவில்லையா?’ என்று சோகமாகக் கேட்டார் பொஸ்கோ.

‘எனக்கு எத்தனையோ தொழில் வாய்ப்புகள் வந்தும் அதை நான் கலைக்காக உதாசீனம் செய்து விட்டேன். நகர சபையில் வேலை தருவதாக என்னை கூப்பிட்டார்கள். நாடறிந்த கலைஞன் எப்படி ரோடு கூட்டுவது என்ற தாழ்வு மனப்பான்மையில் தான் அந்த வேலையைத் துறந்தேன். அதனால் தான் இன்று கஷ்டப்படுகிறேன்’ என்று கலைக்காக வந்த வேலையை துறந்த கதையை சொன்ன டொன் பொஸ்கோ,

ம்... அது ஒரு காலம் என்று இன்றும் ஏங்கும் விடயத்தையும் குறிப்பிட்டார்.

‘கொச்சிக்கடை சென்லூசியஸ் வீதிக்கு எதிரில்தான் நான் வசித்த ஒழுங்கை இருந்தது. அந்த ஒழுங்கைக்கு எதிரில் ஒரு டீ கடை இருந்தது. நானும் எனது நண்பர்களும் வெட்டியாக கதை அடிக்கும் இடம் அதுதான். அந்த கடையின் பெயர் சாச்சா கடை.. அந்தக் கடையின் ஓரத்தில் ஒரு மின் கம்பம் இருந்தது. அதில் சாய்ந்து கொண்டுதான் நான் பட்டம் விடுவேன். பட்டத்தின் நூலை அந்த மின் கம்பத்தில்தான் கட்டி வைத்திருப்பேன். அந்த இடம் இப்போது இல்லை. சாச்சா கடை இருந்த இடத்தில் இன்று பெரிய மாடி வீடுகள் எழுப்பப்பட்டுவிட்டன’ என்று அந்தக் காலத்தை நினைத்து ஏங்கும் டொன் பொஸ்கோவிடம் வாழ்க்கையை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று கேட்டோம்.

‘இருக்குமிடத்தில் இருந்து கொண்டால் எல்லாம் சௌக்கியமே என்று ஒரு பழைய பாடல் சொல்வது போலத்தான் என் வாழ்க்கையும். நான் நடிகனாக ஓடித்திருந்த அந்தக் காலங்களில் என்னோடு நண்பர்களும் உறவினர்களும் ஏராளமாக இருந்தார்கள்.

என் நிலை இறங்கியதும் அவர்கள் என்னைவிட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டார்கள்.

என் வாழ்க்கை இனிமையானது என்றும் சொல்ல முடியாது. அதே நேரத்தில் கசப்பானது என்றும் சொல்லமுடியாது. ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை பணம்தான் தீர்மானிக்கிறது. பணம் வந்துவிட்டால் கூடவே மகிழ்ச்சியும் வந்து விடுகிறதே.... என்று தான் கடந்து வந்த அந்தக்கால நாட்களின் நினைவுகளிலிருந்து விடைபெற்றார் டொன் பொஸ்கோ.

(தினகரன்: 07-பெப்ரவரி-2010)

நடிகர் எம்.ஏகாம்பரம் மனம் திறக்கிறார்.

நேர்காணல்: மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

இலங்கை நாடக வரலாற்றில் மறக்க முடியாத மனிதர் எம். ஏகாம்பரம். இளம் வயதிலேயே தந்தை, வேடமேற்று நடித்ததின் மூலம் தன் நடிப்புத் திறனை நன்கு வெளிப்படுத்திய கலைஞர் எச். எம். பி. மொஹிதீன், சி. சண்முகம், ஜீவா நாவுக்கரசர், எஸ். பொன்னுத்துரை, அந்தனி ஜீவா உள்ளிட்ட பலரின் இயக்கத்தில் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நாடகங்களில் நடித்திருக்கும் இவர் நான் உங்கள் தோழன், எங்களில் ஒருவன், நாடு போற்ற வாழ்க, அவள் ஒரு ஜீவ நதி, எனக்கென்று ஒரு உலகம் உள்ளிட்ட சில இலங்கை திரைப் படங்களிலும் ஜெய்னுலாப்தீன் மாஸ்டரின் தயாரிப்பில் வெளியான முதலாவது தொலைக்காட்சி நாடகமான ஆகாயப் பந்தலிலே நாடகத்திலும் தனது திறமையை வெளிப்படுத்தியதன் மூலம் நம் நாட்டு கலைத்துறையில் தனி முத்திரை பதித்திருக்கிறார். தற்போது தனது எழுபத்திமூன்று வயதிலும் செட்டியார் தெருவில் நகைத் தொழில் செய்துவரும் அவரை ஞாபக வீதிக்காக சந்தித்தோம்.

சென்ட் பெனடிக்ஸ் கல்லூரியில் படிக்கு போதே என் நாடக வாழ்க்கை தொடங்கி விட்டது. அப்போது நான் நான்காவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன். வானொலி மாமாவாக இருந்த ராமையா மாஸ்டர் தான் எனக்கு ஆசிரியராக இருந்தார். அவர் ஒருமுறை என்னை ஒரு நாடகத்தில் நடிக்கச் சொன்னார். அந்த நாடகத்தின் பெயர் எனக்கு சரியாக ஞாபகமில்லை. அதில் வில் என்ற பெயர் கொண்ட பையனாக நான் நடித்தேன். என் முதல் நாடகப் பிரவேசம் அப்போதுதான் நடந்தது. அதன் பிறகு என் பள்ளி தோழர்களான கே. வி. எஸ். மோகன், இக்னேஸியஸ் மொராயஸ் ஆகியோர் எழுதிய பல மேடை நாடகங்களில் நான் நடித்திருக்கிறேன் என்று தனது நாடக பிரவேசம் பற்றி கூறுகிறார் நாடக நடிகர் ஏகாம்பரம்.

மாந்தருள் மாணிக்கம்
நாடகத்தில்..

“பட்டக்கண்ணு ஆசாரியாரின் பேரனான நான், பிறந்தது கொட்டாஞ்சேனையில் தான். என் அப்பா பெயர் முத்தையா ஆசாரியார். அம்மா முத்தம்மா. பரம்பரையாக நாங்கள் நகைத் தொழில் செய்து வருபவர்கள். பட்டறையில் இருந்து கலைப்பட்டறைக்கு வந்தது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்வை தருகிறது. என் ஆரம்ப கல்வியை கொட்டாஞ்சேனை சென்ட் பெனடிக்கில் தொடங்கினேன்.

எனக்கு அகரம் கற்பித்த ஆசிரியர் யார் என்பது இப்போது எனக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. ஒருவேளை ஜோன்பிள்ளை மாஸ்டராக இருக்கலாம். எனக்கு கற்பித்த ஆசிரியர்களில் தம்பையா மாஸ்டர், ராசையா மாஸ்டர் போன்றவர்களை என்னால் மறக்க முடியாது” என்று தனது பள்ளிப் பருவத்தை நினைத்து பூரித்து போகும் ஏகாம்பரம், தனது கலைத்துறை அனுபவங்களை மேலும் தொடர்ந்தார்.

“பாடசாலையை விட்டு வெளியே வந்ததும் எனது கலைப் பயணம் தொடர்ந்து பயணித்தது. அதில் சி. சண்முகம் எழுதிய அநேக நாடகங்களில் நான் நடித்திருக்கிறேன். அறிவிப்பாளர் ராஜேஸ்வரி சண்முகம் எம்மோடு நடித்தார். நாடக ஆசிரியரான சி. சண்முகத்தின் மனைவிதான் ராஜேஸ்வரி நாங்கள் நாடகம் நடித்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில்தான் அவர்களின் திருமணம் நடைபெற்றது. அந்த நாள்களில் என்னோடு நடித்த நடிகர்களில் ஒருவர்தான் தென்னிந்திய படங்களில் நகைச்சுவை நடிகராக விளங்கிய எஸ். எஸ். சந்திரன். அவரும் நானும் பல நாடகங்களில் இணைந்து நடித்திருக்கிறோம்.

ஏகாம்பரம்,மாத்தளை கார்த்திகேசு

சந்திரன் நகைச்சுவை வேடங்களில்தான் நடிப்பர். ‘ஸ்ரீமான் கைலாசம்’ என்ற நாடகத்தில் நானும் அவரும் இணைந்து நடித்தது இன்றும் என் நினைவுகளில் பசுமையாக இருக்கிறது. சந்திரன் இலங்கையில் நடித்த நாடகங்களின் புகைப்படங்கள் என்னிடம் மாத்திரமே இருக்கிறது. இந்தப் படங்கள் சந்திரனிடம் கூட இல்லை. நாடகங்களில் நடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஒருநாள் தான் இந்தியா செல்வதாக சந்திரன் என்னிடம் கூறிவிட்டுச் சென்றார். அதன் பிறகு அவர் தமிழ் திரையுலகில் நகைச்சுவை நடிகராக வெற்றிக்கொடி நாட்டினார். சந்திரனுக்கு இப்போது நம்மை கண்டல் அடையாளம் தெரியுமா? தமிழ் திரையுலகில் புகழின் உச்சியிலிருக்கும் ஒரு நகைச்சுவை நடிகர் நம்மை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்க மாட்டார் என்றுதான் நினைத்தேன்.

சுமார் முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு எஸ். எஸ். சந்திரன் கொழும்பில் நடைபெற்ற ஒரு இசை நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதற்காக இங்கே வந்திருந்தார். சுகததாச ஸ்டேடியத்தில் அந்த நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. எனது நண்பர்கள் எல்லோரும் அந்த விழாவிற்கு சென்றார்கள். எனக்கும் ஆசையாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் சந்திரனை சந்திக்கப் போய் அவர் என்னை தெரியாது என்று சொல்லி விட்டால் எனக்கு அது அவமானமாகி விடுமே என்று நினைத்து போகாமல் இருந்து விட்டேன். அடுத்த நாள் என் நண்பர்கள் சொன்ன செய்தி எனக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

ராஜேஸ்வரி சண்முகம், சண்முகம்,
சோமசுந்தரம்,ஏகாம்பரம்.

மேடையில் தோன்றிய எஸ். எஸ். சந்திரன் ‘நானும் இலங்கை நடிகர்களில் ஒருவன் தான். எனக்கு இங்கே நிறைய நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் என் நண்பர் ஏகாம்பரம் இங்கே இருந்தால் மேடைக்கு வரவும்’ என்று என்னை அவர் அழைத்ததாக சொன்னார்கள் என் நண்பர்கள் அப்படிச் சொன்னதும் எனது கண்களில் இருந்து ஆனந்த கண்ணீர் வடிந்தது. அடடா... நாம் சந்திரனை தப்பா நினைச்சிட்டோமே! என்று வருந்தினேன். அதன் பிறகு இந்தியா சென்று சந்திரனை அவரின் இல்லத்தில் சந்தித்தேன். ஸ்ரீமான் கைலாசம் நாடகத்தில் என்னோடு நடித்த போது பார்த்த அதே சந்திரனை அன்றும் கண்டேன். ஆனந்தப்பட்டேன்’ என்று சந்திரனை பற்றி சொல்லும் ஏகாம்பரம் தன்னால் மறக்க முடியாத நண்பரான மதுரா டிராவல்ஸ் அதிபர் வி. கே. டி. பாலன் பற்றி இப்படிச் சொல்கிறார்.

‘நானும் வி. கே. டி. யும் நாடகங்களில் நடித்திருக்கிறோம். ஒரு நகைச்சுவை நாடகம் லயனல் வெண்ட் மண்டபத்தில் நடந்தது. இருவரும் அதில்தான் ஒன்றாக நடித்தோம். நான் சென்னை செல்லும் போதெல்லாம் என் உறவுக்காரர்களை பார்க்கிறேனோ இல்லையோ வி. கே. டியை பார்க்காமல் வந்ததில்லை.

அந்தளவுக்கு எங்கள் இருவருக்குமிடையில் ஒரு நட்பு இருந்து வருகிறது. நான் பாலனை பார்க்க செல்லும் போதெல்லாம் அவர் ஒரு விடயத்தை என்னிடம் சொல்வார். ‘நீங்கள் என்னை பார்க்கவரும் ஒவ்வொரு முறையும் நான் ஒவ்வொருபடி வளர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன். தாங்கள் எனக்கு தரும் ஆலோசனை ஆசீர்வாதத்தின் மகிமையாக இருக்குமோ? என்று சொல்வார் என்று தனது நண்பர்களை பற்றிய இனிக்கும் அனுபவங்களை எம்மோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் ஏகாம்பரம், மறக்க முடியாதவர்களையும் மறக்க முடியாத சம்பவத்தை இப்படிச் விபரிக்கிறார்.

எழுத்தாளர் கு. ராமச்சந்திரன் நல்லதொரு படைப்பாளி, நல்ல நடிகர். ஒருமுறை சி. சண்முகத்தின் இயக்கத்தில் மாந்தருள் மாணிக்கம் என்ற நாடகத்தில் இருவரும் நடிப்பதற்காக ஒத்திகை நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒத்திகையின் போது கு. ராமச்சந்திரனுக்கு நடிப்பு சரியாக வரவில்லை என்று சி. சண்முகம் அவரை ‘ஏகாம்பரம் எப்படி தத்ரூபமாக நடிக்கிறார்! உனக்கு அப்படி நடிக்க வரவில்லையே’ என்று என்னை சுட்டிக்காட்டி ராமச்சந்திரனை திட்டினார். அதன் பிறகு நாடகம் மேடையில் அரங்கேறியது.

அதில் ஒரு காட்சியில் கு. ராமச்சந்திரன் கையில் ஒரு தடி வைத்திருப்பார். நான் அவரை எதிர்ப்பது போல ஒரு காட்சி. அப்போது என்னையா எதிர்த்து பேசுகிறாய்’ என்று சொல்லி  கு. ராமசந்திரன் என்னை அவரின் கையில் உள்ள தடியால் அடிக்க வேண்டும். ஆனால் கு. ராமச்சந்திரன் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. அந்த தடியால் என்னை விளாசித் தள்ளிவிட்டார். அப்படி அவர் என்னை அடித்ததில் அந்த தடியும் முறிந்து விட்டது.

மக்கள் பயங்கரமாக கரகோஷம் எழுப்பினார்கள். இதனால் ராமச்சந்திரன் என்னை அடித்தது எனக்கு பெரிதாக தெரியவில்லை. பிறகு நாடகம் முடிந்து நான் வீட்டிற்கு வந்ததும். உறவினர் ஒருவர் என்னைப் பார்த்து, ‘நீ ராமச்சந்திரனிடம் அடிவாங்கும் காட்சி மிகவும் பிரமாதமாக இருந்தது.

அந்த தடியை ஏற்கனவே உடைத்து ஒட்டி வைத்திருந்தீர்களா?’ என்று கேட்டார்.

அய்யய்யோ அப்படி ஒன்றுமில்லை. அவன் அடித்ததில் தான் தடி முறிந்தது என்று கூறிய நான் என் சட்டையை கழற்றி பார்த்த போது அதிர்ந்தேன். என் உடம்பின் பல இடங்களில் அடிவிழுந்த அடையாளங்கள் அப்படியே இருந்தன. கு. ராமச்சந்திரன் என்னை ஏன் அப்படி அடித்தாரோ தெரியவில்லை. ஒருவேளை சி. சண்முகம் கூறியதற்கு அமைய அந்த காட்சியில் தத்ரூபமாக நடிக்க முற்பட்டிருக்கலாம். இன்று வரை எனக்கு விழுந்த அடிக்கு விடை தெரியவில்லை. ஆனாலும் கு. ராமச்சந்திரனை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அதே போல் கலையுலகைச் சேர்ந்த கே. ஏ. ஜவாஹர், ராஜபாண்டியன், தனரத்னம், என். சோமசுந்தரம், ரொசைரோ பீரிஸ் போன்ற பல கலைஞர்களை நான் இழந்து விட்டேன் என்று கூறும் போது ஏகாம்பரத்தின்  குரல் துக்கத்தால் கனக்கிறது.

காதல் பற்றி ஏகாம்பரத்திடம் கேட்டோம்.

‘காதல் வலையில் சிக்கக் கூடாது என்பதற்காகத் தானே நாடகங்களில் அப்பா வேடம் போட்டேன்’ நாடகங்களில் நடிகனாக நடிப்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் தன்னுடன் நடிக்கும் நாயகிகளையே மணந்து கொண்டார்கள். அப்படி ஏதும் தனக்கு ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் நான் மிகவும் கவனமாக இருந்தேன். சிறுவயதிலேயே அப்பா இறந்துவிட எனது மாமாதான் எனக்கு பாதுகாவலராக இருந்தார். அவரின் கௌரவத்திற்கு எந்த கெடுத்தலும் வந்துவிடக் கூடாதே என்பதில் நான் ரொம்பவும் கவனமாக இருந்தேன் பதினெட்டாவது வயதிலேயே அப்பா வேடம்தான் போட்டேன்.

முன் வரிசையில் மூன்றாவதாக
எஸ்.எஸ்.சந்திரன் மற்றும்
நாடக நடிகர்கள்.

பிறகு வீட்டில் பார்த்த பெண்ணைதான் மணந்து கொண்டேன். எனது கல்யாணம் பண்டாரநாயக்க மாவத்தை சிவசுப்பிரமணிய ஆலயத்தில் நடைபெற்றது. திருமணத்திற்கு நண்பர் தெ. ஈஸ்வரன், பி. ஏ. சுகததாச உள்ளிட்ட பலர் கலந்து கொண்டார்கள். பொரளை டொனால்ட் ஸ்டூடியோவில் திருமண படம் எடுத்தோம் என்ற ஏகாம்பரத்தின் ஹனிமூன் பற்றி கேட்டோம்.

அந்தக் காலத்தில் எங்கேங்க ஹனிமூன்? சினிமா தியேட்டர்ல போய் படம் பார்த்தோம். முருகன் தியேட்டரில் வெளியிட்டிருந்த ‘அறிவாளி’ படத்தை நானும் எனது மனைவியும் சென்று பார்த்தோம்’ என்று பழைய ஞாபகங்களில் மூழ்கியவரிடம்.

‘ம்... அது ஒரு காலம்’ என்று ஏங்கச் செய்யும் அனுபவம் ஏதேனும் உண்டா?’ என்று கேட்டோம்.

‘எனது நண்பரான ஒளிப்பதிவாளர் வீ. வாமதேவன் அப்போது என்னோடு தான் இருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவர் ஒளிப்பதிவாளராக இருக்கவில்லை... ஒருநாள் மகா சிவராத்திரி. இரவு முழுவதும் விழித்திருக்க வேண்டும். நானும், வாமதேவனும் விடிய விடிய விழித்திருப்பது என்று முடிவு செய்து வீட்டிலேயே பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

அதிகாலை இரண்டு மணியிருக்கும். வாமதேவன் என்னிடம், யோகா பயிற்சி செய்வோமா என்று கேட்டார். நானும் சரி என்றேன். உடனே ஒரு பாயை விரித்து அதில் அமர்ந்து யோகா பயிற்சியில் ஈடுபட்டோம்.

வாமதேவன் செய்து காட்டும் பயிற்சிகளை நான் செய்து கொண்டிருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் பாயில் படுத்து காலை மடித்து அதன் பெருவிரலை கையால் பிடித்துக் கொள்ளும்படி வாமதேவன் சொன்னார். அவர் அப்படி சொன்னதும் நான் பாயில் படுத்தேன். அந்த நொடியே நான் தூங்கி விட்டேன். சிறிது நேரத்தின் பின் வாமதேவன் என்னை தட்டி எழுப்பினார்.

என்ன தூங்கிவிட்டீங்களா?’ என்றார். அதன் பிறகு எங்கே விழிதிருப்பது? அந்த சம்பவத்தை இன்று நினைத்தாலும் சிரிப்பாகவும், இருக்கிறது. இனி அப்படியொரு நாள் திரும்ப வருமா என்று நினைக்கும் போது ஏக்கமாகவும் இருக்கிறது. அதேபோல தட்டாரத்தெரு என்று முன்பு அழைக்கப்பட்ட பண்டாரநாயக்க மாவத்தையில் எனது கலையுலக நண்பரான ஆர். விக்டர் ஒரு அறையில் தங்கியிருந்தார். அவரைக் காண நானும் எனது நண்பர்களும் செல்வோம். அங்கு சென்று அவருடன் நீண்ட நேரம் அரட்டை அடித்துவிட்டு வருவோம். அந்த இடம் இன்று அங்கு இல்லை அந்த இடத்தை கடந்து போகும் போதெல்லாம் எதையோ தொலைத்து விட்டமாதிரி உணர்வு ஏற்படும்’ என்று அந்தக் காலத்தை நினைத்து ஏங்கும் ஏகாம்பரத்திடம் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தங்களின் புரிதல் என்ன? என்றோம்.

ஒரு சிலரை பார்த்தவுடனேயே அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை அளந்து விடலாம் ஆனால் ஒரு சிலரை புரிந்து கொள்ளவே முடியாது. எனது நண்பர்களில் சிலரை நாற்பது வருடங்களுக்கு பிறகுதான் நான் புரிந்து கொண்டேன். அப்போது எனக்கு வருத்தமாகவும் அதிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. இவர்கள் இப்படியா என்று நினைக்கும் போது வருத்தமாகத்தானே இருக்கும். இவர்களை அடையாளம் காட்டிக் கொள்ள எத்தனை ஆண்டுகள் பிடித்தனவே என்று என்னையே நான் நொந்து கொள்வேன் என்று ஒரு நடைமுறை வாழ்க்கை உண்மையைச் சொன்னார் ஏகாம்பரம்.

‘என் வாழ்க்கையில் எனக்கு இரண்டு அழகான பிள்ளைகள். என் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய செல்வமாக நான் அவர்களை கருதுகிறேன். எனக்கு எல்லாமே அவர்கள்தான்’ என்று ஏகாம்பரம் கூறும் போது நா தழுதழுக்க கண்ணீர் துளிகள் கன்னத்தில் பட்டுத் தெறித்தன.

(தினகரன் வாரமஞ்சரி: january-31-2010)

ஞெய் றஹீமின் நினைவலைகளில் ஒரு நீச்சல்!

சந்திப்பு- மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

இலங்கை வானொலி நாடகத்துறையில் ஞெய் றஹீம் மறக்க முடியாத ஒரு நட்சத்திரம்.கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக தமிழ் வானொலி நிகழ்ச்சிகளில் தனக்கென்று ஒரு தனியிடம் பிடித்து, கோமாளிகளில் ஆயிஷாவாக வலம் வந்த அவரை, ஒரு இனிய மாலை  வேளையில் சந்தித்து பேசினோம்.

முதலாவதாக அதென்ன ‘ஞெய்’ என்று ஒரு பெயர், இதன் அர்த்தம் என்ன என்று கேட்டோம். ‘திரு, திருமதி போல பெண்களை மரியாதையாக விளிக்கும் ஒரு மலாய் சொல்லே ஞெய். றஹீம் என்பதுதான் என் பெயர். ஒரு மரியாதை சொல்லையே அப்பா எனக்கு பெயராக சூட்டிவிட்டார்.

ஆனால் இன்று இந்தப் பெயர்தான் என் அடையாள முத்திரையாகத் திகழ்கின்றது. அப்பாவுக்குத்தான் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.’ என்றவர் ஒரு பெரிய குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அதாவது இவரது பெற்றோருக்கு மொத்தம் 16 குழந்தைகள். ஏனையோர் இறந்துவிட எஞ்சியது ஐவரே!

‘துடுக்குத்தனமும், வேகமும் தான் என்னோட ப்ளஸ்.... அதுதான் இன்றைக்கும் என்னை இளமையாகவே வைத்திருக்கிறது. எனது அப்பா மலாய் மொழியை தாய்மொழியாக கொண்டவர். பொலிஸ் இன்ஸ்பெக்டராக கடமையாற்றினார். முகத்துவாரம் பொலிஸ் விடுதியில்தான் நான் பிறந்தேன்.

எனது குடும்பத்தில் நான் தான் இரண்டாவது என்னை செல்லமாக ‘செலி’ என்று கூப்பிடுவார்கள். எனது பக்கத்து வீட்டில் சுப்ரமணியம் என்ற பொலிஸ்காரர் இருந்தார் அவர்களுக்கு பிள்ளைகள் இல்லை. எனவே நான் எப்போதும் அவங்க வீட்டுலதான் இருப்பேன்.

நான் தமிழில் தேர்ச்சிபெற அவங்கதான் காரணமும். சரஸ்வதி பூஜையன்று அரிசியில் ‘ஆ’னா எழுத வைத்தது அவங்கதான். அதன்பிறகு அப்பா திம்பிரிகஸ்யாயவிற்கு மாற்றலாகி வந்துவிட்டார். திம்பிரிகஸ்யாய ரோமன் கத்தோலிக்க பாடசாலையில் தான் என் ஆரம்ப கல்வியை தொடங்கினேன். அப்போது எனக்கு ஆறு வயது.

பாடகர் முத்தழகு, அந்தனி ஜீவா ஆகியோரும் அந்தப் பாடசாலையில்தான் படித்தார்கள். அன்னம்மா டீச்சர், சந்தனம் மாஸ்டர், கனகராயர் டீச்சர் ஆகியோரும் எனக்கு படிப்பித்த ஆசிரியர்கள். பொலிஸ்காரன் மகள் என்பதால் எனக்கு ஒரு மரியாதையும், கௌரவமும் சக மாணவர்களிடம் கிடைத்தது.

நிற்பவர்களில் மூன்றாவதாக அப்பா 
அமர்ந்திருப்பவர்களில் தம்பி, அக்கா, 
அம்மா, குட்டித்தம்பி, ஞெய் மற்றும் தங்கை.

அந்தப் பாடசாலையில் தினமும் எல்லோருக்கும் பால் குடிக்கக் கொடுப்பார்கள். சில பிள்ளைகள் குடிக்க மாட்டார்கள். அப்படி அவர்கள் குடிக்காத பட்சத்தில் அதை நான் வாங்கி குடித்துவிடுவேன். இப்படி தினமும் எனக்கு நாலு கப் பால் இலவசமாக கிடைக்கும். அதனால் ‘பால்பெட்டி’ என்று எனக்கு ஒரு பட்டப் பெயரும் இருந்தது.

1959ல் ஐந்தாவது படிக்கும் போது எனக்கு புலமைப் பரிசில் மெடல் கிடைத்தது. எனக்கு ரொம்பவும் சந்தோசம். அம்மா பாராட்டுவாங்க என்ற ஆசையோடு வீட்டுக்குச் சென்றேன். ஆனால் அதை அவங்க பெரிதுபடுத்தவே இல்லை! என்று சொல்லும் ஞெய், தனது அப்பா ஜுமாத் பற்றி இப்படி சொல்கிறார்.

‘என்மீது அதிக பாசம் என்றால் அது அப்பாதான். பிளாஸா, ரொக்ஸி, ஈரோஸ் பட மாளிகைகளில் புதுப் படங்களுக்கு அப்பாவுக்கு முதல் நாள் காட்சிக்கு டிக்கட் கிடைத்துவிடும். உடனே மாலை காட்சிக்கு குடும்பத்துடன் சென்று விடுவோம். படத்தில் யாராவது ஒரு நடிகை ஆடும்போது அப்பா என்னைக் காட்டி படத்தில் ஆடுறது நீதான்னு சொல்லுவார். அப்படி அப்பா சொன்னதை நான் உள்வாங்கிக் கொண்டு படத்தில் வரும் கதாநாயகியாகவே என்னை நான் நினைத்துக்கொள்வேன்.

படம் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்ததும் அந்தப் படத்தில் பார்த்த பாடலை நான் பாடிக்கொண்டு ஆடுவேன். எனவே என் கலை ஆர்வத்துக்கு வித்திட்டவர் அப்பாதான். வீட்டில் அப்பா இருந்தால் எனக்கு கொண்டாட்டம்தான். அப்பா வேலை முடிந்து வந்ததும் அசதியில் படுத்துவிடுவார். நான் அப்பாவின் காலைப் பிடித்துவிடுவேன். அப்பா பிறகு எழுந்ததும். இரண்டு சதம் தருவார்.

அதை எடுத்துச் சென்று பக்கத்து கடையில் பினாட்டு வாங்கி சாப்பிடுவேன். அப்பா இன்ஸ்பெக்டராக இருந்தாலும் அப்பா ரொம்ப சாதுவான சுபாவம். அவர் அம்மாவை எதிர்த்து பேசியதை நான் கண்டதில்லை. என்னை அம்மா அடிக்கும் போது அப்பாதான் வந்து தடுப்பார். அப்போது அம்மா அடிக்கும் அடியெல்லாம் அப்பா மீதே விழும்...’ என்ற ஜெய் ரஹீமிடம் நாடக பிரவேசம் பற்றி கேட்டோம்.

‘சிஸ்டர் மேரி தெரேசா ஒருமுறை என்னை அழைத்து கிராமபோன் பெட்டியில் ‘அழகான பொண்ணுதான் அதுக்கேத்த கண்ணுதான்...’ என்ற பாடலைப் போட்டு ஆடச் சொன்னார். நானும் ஆடினேன்.

கோமாளிகளுடன் நமது  விருந்தினர்

அதன் பிறகு பாடசாலையில் நடந்த விழாவில் ஞானசௌந்தரி நாடகத்தில் நான் ஞானசௌந்தரியாக நடிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. என் முதல் பிரவேசம் இதுதான். அப்போது என்னோடு படித்த சாராதாமணி, காந்திமதி, இந்திராணி ஆகியோரும் நடித்தார்கள்.

பாடசாலை வகுப்பில் சாராதமணியும், இந்திராணியும் எனது இரு பக்கத்திலும் அமர்ந்திருக்கும் நண்பிகள். இவர்கள் எல்லோரும் அப்போதே இந்தியாவிற்கு சென்றுவிட்டார்கள். இன்றுவரை அவர்களை நான் சந்தித்ததே இல்லை. ஆனால் திரைப்படங்களில் நடிக்கும் காந்திமதியை பார்க்கும் போது அவள் என்னோட படித்த காந்திமதியாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் ஏற்படும். ஏனென்றால் என் நண்பியின் தோற்றம் நடிகை காந்திமதியுடன் ஒத்துப்போகிறது.

‘ஒரு முறை இலங்கை ஒலிபரப்பு கூட்டுத்தாபனத்திலிருந்து ஒரு வேன் எங்கள் பாடசாலைக்கு வந்தது. கலை, நடிப்பில் திறமையான மாணவர்களை தேடி அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். சரவணமுத்து மாமாதான் மாணவர்களை தேர்வு செய்தார். அதில் நான், தயாளன், இப்ராஹீம் ஆகியோர் தெரிவு செய்யப்பட்டு வானொலி நிலையத்தில் வளரும் பயிர் நிகழ்ச்சியில் பங்கு பற்றச் செய்தார்கள். அப்போது அங்கே விமல் சொக்கநாதன், யோகா, இக்பால், லோகாம்பிகை ஆகியோரும் அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்குபற்றினார்கள். எனக்கு முதலில் கடிதம் வாசிக்க தான் தந்தார்கள்.

இப்படித்தான் என் கலையுலக பிரவேசம் நடந்தது’ என்று சொல்லும் ஞெய் ரஹீம், தமது பாடசாலை நண்பர் இப்ராஹீம் பற்றியும் கூறுகிறார்.

‘இப்ராஹீம் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டு படித்த மாணவன். அதிகாலையில் சைக்கிளில் சீனி, தேயிலை, பால் மா போன்ற பொட்டலங்களை பெட்டியில் வைத்துக் கட்டிக்கொண்டு பங்களா வீடுகளுக்குச் சென்று கொடுத்துவிட்டு சரியாக பாடசாலைக்கும் வந்துவிடுவார்.

நன்றாக படிக்கக் கூடியவன். ஆனாலும் வகுப்பில் நான் முதலாவதாகவும் இப்ராஹீம் இரண்டாவதாகவும் வருவோம். ஒரு முறை என்னிடம் வந்த இப்ராஹீம்.

‘ஒரு பெண் பிள்ளை வகுப்பில முதலாவதாக வருது... உனக்கு வரமுடியலயே... நீயெல்லாம் ஒரு ஆம்பிளையான்னு வீட்டுல திட்டுறாங்க அதனால நீங்க ஒருமுறை இரண்டாவதா வாங்களேன்’ என்று கெஞ்சினான்...’

என்று தமது பழைய நினைவுகளில் மூழ்கிப் போகும் ஞெய் ரஹீமிடம், குறும்புப் பண்ணுவீர்கள் என்று சொன்னீர்களே? என்று ஞாபகப்படுத்தினோம்.

‘கொம்பனி வீதியில் ஒரு முஸ்லிம் வாசிகசாலை இயங்கி வந்தது. அதன் பொறுப்பாளராக எனது தாத்தா இருந்தார். அதனால் விடுமுறை நாட்களில் அந்த வாசிகசாலைக்கு அம்மா என்னைக் கூட்டிச் சென்று விட்டு விடுவா. நான் அங்கு போனதும் செய்யும் முதல் வேலை அங்குள்ள பத்திரிகைகளை எடுத்துக்கொண்டு போய் கீழே இருக்கும் சர்பத் கடையில் கொடுத்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக சர்பத்தும் ஈச்சம் பழமும் வாங்கி சாப்பிட்டு விடுவேன்.

உண்ட மயக்கத்தில் அப்படியே அசந்து புத்தகம் அடுக்கி இருக்கும் மேசையின் கீழ் சுருண்டு படுத்து தூங்கிவிடுவேன். பிறகு பத்திரிகைகளைக் காணாத எனது தாத்தா என்னைத் தேடி கண்டு பிடித்து திட்டித் தீர்ப்பார். தாத்தா சாக்குப் பையில் மூட்டைக் கட்டி வீட்டுக் கூரையில் தொங்க வைத்திருக்கும் வாழைக்குலையை, ஒவ்வொரு நாளும் அவிழ்த்துப் பார்த்து பழுத்திருக்கும் பழங்களை எல்லாம் சாப்பிட்டு விடுவேன். விபரம் தெரியாத தாத்தா பிறகு ஒருநாள் கோனிப் பையிலிருக்கும் வாழைக்குலையை அவிழ்த்துப் பார்த்தால் பாதி வாழைப்பழங்கள் காணாமல் போயிருக்கும். எலி சாப்பிட்டிருக்கும் என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொள்ள நான் ‘கப்சிப்’ என்றிருந்து விடுவேன்.

‘எனது அம்மாவின் தங்கச்சியை பட்டு மாமி என்றுதான் அழைப்பேன். அவளுக்கு பன்னிரெண்டு வயதிருக்கும் எனக்கு எட்டு வயது அவளும் நானும் கொம்பனி வீதி கடைத் தெருவில் நடந்து வரும்போது கடைகளின் வெளியே வண்ணம் பூசி சிறிய மண்பாண்டங்கள் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு அதை வாங்க ஆசை வந்துவிடும். மாமியிடம் கேட்க அவளிடமும் பணம் இருக்காது. ஆனாலும் அவள் ‘வா வாங்கலாம்’ என்று என்னை அழைத்துச் செல்வாள், நான் கடை முதாளியிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பேன். நீ உனக்குத் தேவையான மண்பாண்டங்களை எடுத்து பாவாடை சட்டையில் போட்டுக்கொள்’ என்று சொல்வாள். நானும் பட்டு மாமியின் அலோசனைப்படியே கடைக்காரருக்குத் தெரியாமல் மண்பாண்டங்களை சட்டைக்குள் மறைத்துக் கொள்வேன்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் விடயம் தெரிந்து விடும். பிறகென்ன எனக்கும், பட்டு மாமிக்கும் அடி உதைதான். ஆனாலும் அம்மா என்னைதான் அதிகம் அடிப்பா. அம்மாவுக்கு அக்காவைத்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும். என்னை பிடிக்காமல் போனதற்கு ஒரு காரணமும் உண்டு. நான் கொஞ்சம் வாயாடி. அம்மாவை எதிர்த்து பேசுவேன். போராடும் குணம் எனக்கு சிறு வயதிலிருந்தே வந்துவிட்டது. நான் வயதிற்கு வந்ததும். அம்மா ஒரு ஜோதிடக்காரரிடம் சென்று எனக்கு ஜாதகம் பார்த்திருக்கிறார். அந்த சோதிடரோ ‘நான் சொல் பேச்சு கேட்க மாட்டேன். வெளியே விட்டால் நான் ஓடி விடுவேன்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதன் பிறகு அம்மாவுக்கு எச்சரிக்கை உணர்வு அதிகமாகி எதற்கெடுத்தாலும் என்னைத் திட்டத் தொடங்கினா. என்னிடம் கண்டிப்பு அதிகம். வீட்டு வாசலில் நின்றாலும் ‘உள்ளே வாடி, கூத்தாடி, தேவடியா’ என்றெல்லாம் திட்டுவா.

நான் நாடகம் நடிக்கப் போவது அம்மாவுக்கு எப்போதும் பிடித்ததில்லை. அப்பாவின் அனுமதியோடுதான் நான் நடிக்கவே சென்றேன். சில நேரங்களில் அம்மா என்னை குளியலறையில் போட்டு பூட்டி விடுவா. அன்னம் தண்ணியில்லாமல் உள்ளேயே கிடக்க வேண்டும். அப்பா இரவு வந்துதான் என்னை வெளியே விடுவார். அம்மா மேல எனக்கு இப்பவும் கோபம்தான். என் ஆசைகளுக்கு தடைப்போட்டவர் அவர்தான். பெரிய பெரிய சினிமா வாய்ப்புகள் எல்லாம் அம்மாவால்தான் கைநழுவி போனது’ என்று தனது அம்மாவின் மீது கோபப்படும் ஞெய் அம்மா அப்படி செய்ததற்கு அப்போதைய சூழலும் ஒரு காரணம் என்கிறார். பெண் பிள்ளைகளை இப்படித்தான் வளர்க்க வேண்டும் என்ற பழைமைவாதியாக அம்மா இருந்தார். என்று அம்மாவின் பக்கத்திற்கு ஒரு நியாயத்தை சொல்லி அமைதியடைகிறார் ஞெய் றஹீம்.

அவரது காதல் அனுபவம் பற்றி விசாரித்தோம்

‘பொலிஸ்காரன் மகளை காதலிக்க பையன்களுக்கு பயம். பாடசாலையில் எந்தப் பையனும் என்னை நெருங்கவில்லை. நான் நாடகங்களில் நடித்த போது ஒரு சக நடிகர் என்னை விரும்புவதாக ஒரு கடிதத்தில் எழுதி கொடுத்தார். அந்தக் கடிதத்தை பார்த்ததும் குலைநடுங்கிப் போனேன். ஏனென்றால் அந்தக் கடிதத்தில் அம்மாவின் முகம்தான் சினிமாவில் வருவது போல வந்து வந்து போனது. அந்த பயத்திற்காகவே என்னை தேடி வந்த காதலை வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டேன். அவரும் வெளிநாடு சென்றுவிட்டார்’

என்ற ஞெய் தனது அக்காவை திருமணம் முடிக்க வந்த பொலிஸ்காரர் பற்றியும் சொல்ல மறக்கவில்லை.
‘என் அக்காவை பெண் பார்க்க வந்த பொலிஸ்காரர் அடிக்கடி வீட்டிற்கு வருவார். இப்படி இரண்டு வருடங்கள் கழிந்தன. ஒருநாள் அக்காவையும், என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு சினிமா பார்க்க சென்றார் அக்காவின் மாப்பிள்ளை. ஆசனங்களில் மூவரும் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தோம். பொலிஸ்காரரின் பக்கத்தில் அக்காவும் மூன்றாவதாக நானும் அமர்ந்திருந்தோம் லைட் அணைந்து படம் ஆரம்பமாகியது. மாப்பிள்ளை தன் கையைத் தூக்கி அக்காவின் தோள் மீது போட்டு, அணைத்துக் கொண்டார். பின்னர் அவரது விரல்கள் நீண்டு அக்காவுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த என் தோளை இடித்தது. என் முதுகை தடவியது. நான் நெளிந்தேன். இதை அக்காவிடமும் சொல்ல முடியாதே! எரிச்சலுடன் பேசாமல் இருந்தேன். எப்போது படம் முடியும் என்றிருந்தது.

வீட்டுக்கு வந்ததும் நடந்தை அம்மாவிடம் சொன்னேன். அதற்கு அம்மா ‘நீ ஆட்டக்காரிதானே ஆடியிருப்ப!’ என்று திட்டியதோடு அடிக்கவும் செய்தார். நாட்கள் நகர்ந்தன. அந்த பொலிஸ்காரர் அக்காவைத் திருமணம் செய்ய தனக்கு இஷ்டம் இல்லை என்றும் தங்கையைத் தந்தால் (நான்) திருமணம் செய்யத் தயார் என்றும் வீட்டில் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஞெய் தனது கணவன் 
குழந்தைகளுடன்

அதற்கு சம்மதிக்காத அப்பா அந்த ‘மாப்பிள்ளை’யை திட்டி துரத்திவிட்டார்’ என்று குடும்பத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு அவலச் சுவையை பகிர்ந்து கொண்டார் ஞெய்.

உங்கள் கணவரை முதலில் எப்படி சந்தித்தீர்கள் என்றோம்.
‘ஒரு நாள் பின்னேரம் நான் குளித்துவிட்டு துணிகளை கொடியில் உலர்த்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது விர்ரென்று வந்த ஒரு பந்து என்னருகில் விழுந்தது. இந்தப் பந்தை யார் அடித்திருப்பார்கள் என்று திரும்பினேன். எங்கள் வீட்டு மதில் தென்னை ஓலையால் வேயப்பட்டிருந்தது. அந்த கிடுகுகளை விலக்கியபடி ஒரு முகம் எட்டிப்பார்த்தது. வசீகரமான வெள்ளை நிற இளைஞன் என்னைப் பார்த்து மிரட்டலான தொனியில் ‘ஏய்! அந்த பந்தை எடுத்து போடு...’ என்று கட்டளையிட்டான்.

எனக்கு கோபம் தலைக்கேறியது. ‘அடேய் நீதானே பந்தை அடிச்சே! நீயே வந்து எடுத்துக்கடா!’ என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் சென்றுவிட்டேன். அதன் பிறகு தான் அவர் என் அப்பாவோடு வேலை பார்க்கும் பொலிஸ்காரர் என்பது தெரியவந்தது. பிறகு எமது வீட்டுக்கு பக்கத்தில் விளையாடும் போது தண்ணீர் வாங்கி குடிக்க வருவார். எனக்கென்றால் அவரைக் கண்டாலேயே பிடிப்பதில்லை. நான் ரேடியோ சிலோனுக்கு போகும்போது பஸ்டாண்டில் என்னைக் கவனிக்க ஒரு ஒற்றர் படையை நிறுத்தியிருந்தார். அதில் சமரவீர, லூயிஸ் உள்ளிட்ட சில பொலிஸ்காரர்கள் இருந்தார்கள். இவர்களுக்கு என்னை கண்கணிப்பதுதான் வேலை. எனக்கு இது சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும் எனது குடும்பத்தினரின் சம்மதத்துடன் அவரைத் தான் திருமணமும் செய்துகொண்டேன்.

1969ல் தான் திருமணம் நடந்தது. திம்பிரிகஸ்யாய பொலிஸ் குவார்ட்டசில்தான் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்திற்கு வானொலி நாடக தயாரிப்பாளர் சானா, முத்தழகு உள்ளிட்ட பலர் கலந்துகொண்டார்கள். திம்பிரிகஸ்ஸாய ஜெனரல் போட்டோ ஸ்டூடியோவில்தான் திருமண போட்டோ பிடித்தோம்.’

மறக்க முடியாத நபர்?

‘செல்வராஜா மாஸ்டர். அப்புறம் இப்ராஹீம், சிஸ்டர் மேரி டிரின்டி, மெட்டில்டா போன்றவர்களை குறிப்பிடலாம்.

மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களாக எதைக் கருதுகிறீர்கள்?

‘எனது நாடகங்களுக்கு கிடைக்கும் பாராட்டுக்கள் விமர்சனங்களைத்தான். ஒருமுறை தினகரனில் நான் நடித்த ‘ஏமாற்றம்’ நாடகம் பற்றிய விமர்சனத்தை அ. ந. கந்தசாமி எழுதியிருந்தார். அதில் அவளின் கண்களும் பேசுகிறது என்று என்னை குறிப்பிட்டிருந்தார். அது எனக்கு ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

தொலைந்து போனதாக நான் நினைப்பது என் இளமைக் காலத்தைத்தான். நான் ஆசை ஆசையாக டிரஸ் எடுக்கும் ராஜன் டெக்ஸ்டைல்ஸ், அதன் பக்கத்தில் இருந்த தோசை கடை என்பனவும் மறக்க முடியாதவை.

அந்த கடையில்தான் கல்கண்டு, ஆனந்தவிகடன் போன்ற சஞ்சிகைகளை இலவசமாக வாங்கி வந்து படித்துவிட்டு திருப்பி கொடுப்பேன். சொந்தமாக புத்தகம் வாங்க எனக்கு அம்மா பணம் தருவதில்லை. அந்த கடைகள் இன்று அங்கில்லை....’ என்றவரிடம் உங்களை வெறுப்படைய செய்த சம்பவம் எது என்று கேட்டோம்.

‘நான் மரிக்கார் ராமதாசுடன் ஜோடியாக நடித்த போது என்னை சிலர் இது கூடாது என்று விமர்சனம் செய்தார்கள். ஆனால் நான் அதை கணக்கில் எடுக்கவில்லை. ‘பஸ்ஸில போகும் போது நாம எத்தனையோ ஆண்கள் மீது முட்டி மோதி பயணிக்கிறோமே’ என்று பதில் சொன்னேன்’ என்றார் ஞெய்.

நீங்கள் கடந்து வந்த வாழ்க்கையை பற்றிய உங்கள் அனுபவமும் மதிப்பீடும் என்ன?

‘எனக்கு அமைந்த கணவர் என் கொள்கைகளுக்கு எதிரானவராகத்தான் இருந்தார். ஆனாலும் நான் விடவில்லை. எனது எல்லா தேவைகளையும் போராடி வென்றிருக்கிறேன்.

போராடி வாழ்வதுதான் வாழ்க்கை, போராட்டம் இல்லாத வாழ்க்கை உப்பில்லாப் பண்டம் போல... நான் வாழ்ந்த வாழக்கை போதாது என்றே தோன்றுகிறது. நான் மீண்டும் வாழ ஆசைப்படுகிறேன். கடவுள் என்முன்னாள் தோன்றினால் எனக்கு இன்னொரு முறை வாழ ஒரு வரம் தா என்று தான் கேட்பேன்’ என்று தமது இளமைக்கால அனுபவங்களை கொட்டிய ஞெய் றஹீம், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் ரசிக்கவும் அனுபவிக்கவும் தெரிந்த ஒரு பிறவிக் கலைஞர் என்பதைத் தான் அவருடனான உரையாடல் நிரூபித்தது.

வயதான காலத்திலும் இளமையான எண்ணங்களுடன் வாழும் ஒவ்வொருவரும் இரண்டாவது தடவையாகவும் வாழ ஆசைப்படுவார்கள் என்பதாகவே அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஞெய் அப்படிப்பட்டவர்தான்.

நாடக ஆசிரியர் அஷ்ரப்கானுடன் ஒரு சந்திப்பு

நேரில் - மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

இலங்கை வானொலி நாடக வரலாற்றில் எம். அஷ்ரப்கான் என்ற இந்தப் பெயரை அவ்வளவு இலகுவில் மறக்க முடியுமா என்ன? முஸ்லிம் சேவையில் பல வருடங்களுக்கு மேலாக ஒலிபரப்பாகி வந்த முஸ்லிம் நாடகங்களின் கதாநாயகனாக திகழ்ந்தவர் இந்த அஷ்ரப்கான். அறுபது எழுபதுகளில், வானொலியே கதி என்றிருந்தவர்கள், அவர்கள் முஸ்லிம்களோ, வேறு மதத்தினரோ, தவறாமல் இரவு எட்டரைக்கு வானொலியை முஸ்லிம் சேவைக்கு திருப்பி வைத்து விடுவார்கள். அஷ்ரப்கான் கை வண்ணத்தில் உருவான அசத்தலான நாடகங்களைக் கேட்டு ரசிக்காவிட்டால் பலருக்கு குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு அன்றிரவு சுக சித்திரையாக இருக்காது!

‘ஒரு வீடு கோயிலாகிறது’ நாடகத்தை அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் மறந்து விட முடியுமா... தமது அறுபத்தெட்டாவது வயதிலும் இன்னும் அதே வாலிப மிடுக்கோடு உலா வரும் அஷ்ரப் கானை சந்தித்து உரையாடிய போது தனது இளமைக் கால நினைவுகள் நாடகக் காட்சிகளை
போலவே எம் கண்முன்பாக கொண்டுவந்தார் கான்.

‘சிலாபம் தான் என் சொந்த ஊர். படித்தது, கதை எழுதியது எல்லாமே அந்த மண்ணில்தான். எனது உடன்பிறப்புகள் மொத்தம் ஆறுபேர். அதில் நான்தான் நாலாவது. சிலாபம் ரோமன் கத்தேலிக்க பாடசாலையில்தான் எனது ஆரம்ப கல்வியை கற்றேன். அந்த பாடசாலையில் எனக்கு படிப்பித்த ஆசிரியர்கள் யாரையும் எனக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. ஆனால் அவங்க கொடுத்த தண்டனையை இன்றைக்கு நினைத்தாலும் குலை நடுங்குகிறது.
அந்தப் பாடசாலையில் அதிபராக இருந்தவர் ஒரு கிறிஸ்தவ பாதிரியார். வெள்ளை அங்கி அணிந்து இடுப்பில் கறுப்பு பட்டி அணிந்திருப்பார். பாடசாலையின் ஒரு மூலையில் உள்ள கூரை சட்டத்தில் ஒரு கயிறு கட்டப்பட்டிருக்கும்.

அந்தக் கயிற்றின் நுனியில் ஒரு முடிச்சு போடப்பட்டிருக்கும். தப்பு செய்யும் மாணவர்கள் அந்தக் கயிற்றின் முடிச்சியை பிடித்துக் கொண்டு தொங்க வேண்டும். அப்படி தொங்கும் மாணவனை ஒருவர் தள்ளிவிட அம் மாணவர் முன்னும் பின்னுமாக ஊஞ்சலாடுவார்.
மாணவன் முன்பக்கமாக வரும்போது அங்கே நிற்கும் ஆசிரியர் பிரம்பால் போடுவார் ஒரு போடு! இப்படியே அடி தொடரும்.
சில மாணவர்கள் வலி தாங்க முடியாமல் நிலத்தில் தொப்பென்று விழுவார்கள். இது தண்டனை என்றாலும் இன்று சிந்திரவதையாகத்தான் தெரிகிறது- நானும் இதை அனுபவித்து இருக்கிறேன். அப்படி நான் வாங்கிய அடியின் தழும்பு என் முதுகில் நீண்ட காலம் இருந்தது.
அந்தப் பாடசாலையில் இன்னொரு தண்டனையும் இருந்தது. சங்கிலிகட்டை தண்டனை என்பது அதன் பெயர். அந்த தண்டனையை நான் அனுபவித்தது இல்லை.

அதிக எடைக்கொண்ட ஒரு கட்டை. அதன் ஒரு முனையில் சங்கிலி பிணைக்கப்பட்டிருக்கும். அந்தச் சங்கிலியின் மற்ற பக்கத்தில் ஒரு இரும்பு வளையம் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். அந்த வளையத்தை தப்பு செய்யும் மாணவனின் காலில் போட்டு பூட்டி விடுவார்கள்.
முழு நாளும் அந்த மாணவன் தன் காலோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கும் சங்கிலி கட்டையை செல்லும் இடமெல்லாம் தோளில் தூக்கி வைத்து கொண்டு திரிய வேண்டும்.

சகோதரர் அன்சாரிக்கான், 
தந்தை மஜீத்கான்  
தந்தையின் கையில் அஷ்ரப்கான் சகோதரர் 
அஸ்வத்கான் அக்கா அம்ஷா ஆரிப்

இது உச்சபட்ச தண்டனை. அப்போதெல்லாம் பாடசாலை அதிபர்களான பாதிரியார்மார்களை பார்க்கவே பயமாக இருக்கும். எப்போதும் பெரிய பிரம்புகளோடுதான் வலம் வருவார்கள். இந்த தண்டனைகள் பற்றி நான் விவரிக்கும் போது உங்களுக்கு பயமாகவும், வெறுப்பாகவும் தான் இருக்கும்.
எனக்கும் இந்தத் தண்டனைகளில் உடன்பாடு இல்லைதான். ஆனாலும் இவ்வகைத் தண்டனைகள் தான் என்னை ஒரு நல்ல பிரஜையாக உருவாக்கியது என்று இன்றும் நம்புகிறேன்’ என்கிறார் அஷ்ரப்.
சிறு வயதில் என்னென்ன குறும்புகள் செய்திருப்பீர்கள் என்று கேட்டோம்
‘என்னைப் பெரிய குறும்புக்காரன் என்று சொல்ல மாட்டேன். நான் குறும்பு செய்வதெல்லாம் என் அம்மாவிடம் தான். அம்மா மீன் கறி சமைத்து வைத்திருப்பாள். நான் அம்மாவுக்கு தெரியாமல் மீன்களின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் பிய்த்து சாப்பிட்டுவிட்டு மீனை புரட்டி ஒரு முழு மீன் இருப்பது போல வைத்து விடுவேன்.

சாப்பாட்டு நேரத்தில் அம்மா மீன் கறி பரிமாறும் போதுதான் மீனின் ஒரு பாதி காணாமல் போயிருப்பது தெரியவரும். அந்த வேலையை நான்தான் செய்திருப்பேன் என்பது அம்மாவுக்கு தெரியும்.
சாப்பாடு முடிந்ததும் நமக்கு தர்ம அடிதான். இப்படி அம்மாவிடம் நான் வாங்கிய அடிகள் ஏராளம். எங்கள் வீட்டுக்கு முன்னால் பெரிய குளங்கள் மூன்று இருந்தன.

அதில் ஒன்று தாமரைக்குளம். மற்ற இரண்டு குளங்களிலும் மீன் பிடிக்கலாம். எனது பிரதான பொழுது போக்கே மீன் பிடிப்பதுதான்.
அம்மாவுக்கு நான் குளத்தில் விழுந்துவிடுவேன் என்கிற பயம். அதனால் நான் குளத்திற்கு சென்றாலே எனக்கு அடிதான் விழும். அப்புறம் வீட்டில் எடுபிடியும் நான்தான் வீட்டில் எத்தனை பேர் இருந்தாலும் கூட்டுறவு கடையில் கூப்பனுக்கு சாமான் வாங்கும் வேலையை அம்மா என்னிடம் தான் தருவார்.

மனைவி பிள்ளைகளுடன்

எத்தனையோ நாள் பாடசாலைக்கு லீவு போட்டுவிட்டு கூப்பன் சாமான் வாங்கப் போயிருக்கிறேன். அதற்காகத்தான் பாடசாலையில் கயிற்றில் தொங்கினேன்.
அப்பாவை பற்றி அதிகம் சொல்லவில்லையே என்று நினைக்க வேண்டாம். அவர் பிரிட்டிஷ் படையில் இருந்தவர். அவர் வீட்டில் இருப்பதே குறைவு.
வீட்டு வேலைகளில் அம்மாவுக்கு நான்தான் உதவியாளராக இருந்தேன். வீட்டுக்கு பக்கத்தில் உள்ள தெருவில் தண்ணீர் குழாய் இருக்கும். அதில்தான் நானும் தண்ணீர் பிடிக்கச் செல்வேன்.
பாடசாலை செல்வதற்கு முன்பாகவே தண்ணீரை கொண்டுவந்து வீட்டில் உள்ள பாத்திரங்களில் நிறைத்து வைத்துவிட வேண்டும்.
பெண்களைப் போலவே நானும் குடத்தை இடுப்பில் வைத்து தூக்கிக் கொண்டு வருவேன். நான் வளர்ந்து பெரியவனான பிறகும் என் இடுப்பில் குடம் தூக்கிய வடு இருந்தது.
எனது நண்பர்களுடன் முன்னேஸ்வரத்தில் உள்ள மைதானத்தில்தான் கிரிக்கெட் மெட்ச் விளையாடப் போவேன். நான் கிரிக்கெட் விளையாடச் செல்வதானால் அம்மா கொடுக்கும் ‘சோதனை’களில் நான் பாஸாக வேண்டும். அவற்றில் ஒன்றுதான் மிளகாய் அரைப்பது.
ஒரு ஐநூறு கிராம் மிளகாயை கொடுத்து இதை கல்லில் வைத்து அரைத்துக் கொடுத்துவிட்டு விளையாடப் போ! என்று அம்மா சொல்லுவார். அதை ஏற்று நானும் மிளகாய் அரைக்கத் தொடங்குவேன் சிறப்பாக செய்தும் முடிப்பேன். இன்று என்னால் நன்றாக சமைக்கவும் முடியும்.

இப்போதும் வீட்டில் நான் தான் மிளகாய் அரைக்கிறேன்; நான்தான் சமையல்காரன். அம்மா தந்த இந்த பயிற்சி என் வாழ்க்கையை இலகுவாக்க உதவி இருக்கிறது’ என்று அம்மாவின் நினைவில் மூழ்கிப் போகிறார் அஷ்ரப்கான்.

‘நான் ஆரம்ப கல்வியை சிலாபத்தில் கற்கும் போது சனூன் என்ற ஒரு பையன் இருந்தான். அவனிடம் தான் என் பிரச்சினைகளை சொல்வேன். நான் அம்மாவிடம் அடிவாங்கியது, மீன் பிடித்தது போன்றவைதான் எனது முக்கிய பிரச்சினைகள்.

பண்டிகை காலத்தில் நமக்கு உடைகள் வாங்கித் தருவதும் அம்மாதான். அவங்க எந்த ஆடை வாங்கித் தந்தாலும் அதை அணிந்துகொள்ள வேண்டும். நோன்புக்கு தைத்த ஆடையை அப்படியே கழுவி தேய்த்து வைத்துவிட்டு ஹஜ்ஜுக்கு எடுத்து அணிந்துகொள்வேன்.
பாடசாலையில் படிக்கும் போதும் நான் நன்றாக கட்டுரை எழுதுவேன். ஆனால் அதற்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை. அப்போது அறிஞர் அண்ணா, கலைஞர் கருணாநிதி ஆகியோரின் எழுத்துக்களின் தாக்கம் இங்கேயும் இருந்தது.
என்னோடு படித்த ஹக், இனியுனா, கபீர் ஆகியோரின் கட்டுரைகளில் அண்ணா, கலைஞரின் ஸ்டைல் இருந்தது.

அதனால் எங்களுக்கு தமிழ் ஆசிரியராக இருந்த சீவி பெரேரா மேற்குறிப்பிட்ட அந்த மூன்று பேரின் படைப்புகளை மாத்திரமே வாசித்து காட்டுவார்.
எங்களின் கட்டுரைகளை பார்வைக்கு எடுக்கவே மாட்டார். அப்போதுதான் பொன் கமலேந்திரன் என்ற தமிழாசிரியர் புதிதாக எமது வகுப்பிற்கு வந்தார்.
வழமைபோல கட்டுரைகளை அவரிடம் கொடுத்தோம். கட்டுரைகளை பார்த்த அவர் எனது கட்டுரையை கையிலெடுத்து ‘யார் இதை எழுதியது?’ என்றார். அவர் அப்படிக் கேட்டதும் எனக்கு உடம்பெல்லாம் குபீர் என்று வியர்த்துவிட்டது.
நான் தான் ஏதோ தப்பாக எழுதி விட்டேனோ என்று பயந்துவிட்டேன். ஆனால் அவரோ ‘இந்தக் கட்டுரை அருமையாக உள்ளது.
இதை அப்படியே தொடருங்கள்’ என்று தட்டிக் கொடுத்தார். அண்ணாவின் பாணியில் எழுதும் அந்த மூவரையும் கூப்பிட்டு இனி இப்படி எழுதக்கூடாது என்று திட்டினார்.

‘பொன். கமலேந்திரன், திராவிடத் தலைவர்களிடம் காட்டிய வெறுப்பைப் பார்த்தார். அவர் அண்ணாவின் கொள்கைக்கு எதிரானவராக இருந்திருப்பாரோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது.
எது எப்படி இருந்தாலும் அவர் மூலம் எனக்கு ஒரு நன்மை நடந்தது. அவர் எனக்கு அளித்த உற்சாகம்தான் என்னை எழுத்துத் துறையில் அடியெடுத்து வைக்க காரணமாக இருந்தது’ என்றார் அஷ்ரப்கான்.
கலைஞரான இவரது காதல் அனுபவங்கள் எப்படி இருந்திருக்கும்?
‘இதைக் காதல் என்பதை விட ஒரு உணர்வு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆண்கள் வயசுக்கு வந்துவிட்டதை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு மன நிகழ்வு என்று கூட சொல்லலாம். எங்கள் தெரு வழியாக காலையில் ஏழு மணியளவில் ஜல் ஜல் என்ற ஓசையோடு ஒரு மாட்டு வண்டி போகும்.
அதில் மூன்று இளம் சகோதரிகள் கல்லூரிக்கு போவார்கள். அவர்கள் மூவரும் நல்ல கறுப்பு நிறம். அந்த வயதில் அவர்கள் அழகாகவே எனக்குத் தெரிந்தார்கள்.
காலையில் ‘ஜல் ஜல்’ சத்தம் கேட்டதுமே என்ன வேலை தலைக்கு மேல் இருந்தாலும் அவற்றை அப்படியே போட்டுவிட்டு வீதிக்கு ஓடிவிடுவேன். அந்த மாட்டு வண்டியில் என்னைக் கடந்து செல்லும் அந்த கறுப்பழகிகளை பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன். ஊர் சந்தியை தாண்டி அந்த வண்டி மறையும் மட்டும் நான் அங்கேயே நிற்பேன் என்னை மறந்து!

என்னவோ தெரியவில்லை அந்த வண்டியோடு என் மனசு போய்விட்ட மாதிரி எனக்குத் தோன்றும். இதற்குப் பெயர்தான் காதல் உணர்வு என்பது எனக்கு அப்போது தெரியாது. கருப்புதான் எனக்கு பிடிச்ச கலரு என்பதாலோ என்னவோ எனக்கு அமைந்த மனைவியும் கறுப்புதான்.

‘பிறகு எனக்கு காதல் வந்தது. அப்போது எனக்கு 19 வயதிருக்கும். காலி ஆசிரியர் பயிற்சி கலாசாலையில் நான் படித்துக் கொண்டிருந்த போது களுத்துறையில் உள்ள எனது நெருங்கிய உறவினர் வீட்டுக்கு சென்று வருவேன். அந்த வீட்டில் ஒரு அழகான பெண் தங்கியிருந்தாள். அவள் என் உறவினரின் சொந்தக்கார பிள்ளையாம்.

எனக்கு அவளை பார்த்தவுடனே பிடித்துவிட்டது. கல்யாணம் முடித்தால் அவளைதான் முடிக்க வேண்டும் என்று ஆவேசமே வந்துவிட்டது. ஒருநாள் என் உறவினரிடம் நான் அவளை கல்யாணம் செய்ய ஆசைப்படுவதை சொன்னேன். அதற்கு அவர் உன் படிப்பு முடியட்டும் என்று சாந்தமாகச் சொன்னார்.

நான் என் காதல் நிறைவேறி விட்டதாக முடிவு கட்டி தலைகால் புரியாத மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பிச் சென்றேன். அதன் பிறகு அவரின் வீட்டிற்கு அடிக்கடி செல்ல ஆரம்பித்தேன்.
இதைக் கவனித்த என் உறவினர் என்னைக் கூப்பிட்டு ‘இனி இந்த வீட்டு வாசற்படியை நீ மிதிக்க கூடாது. அப்படி மிதித்தால் செருப்பால் அடிப்பேன்!’ என்று என்னைத் திட்டி விரட்டி விட்டார்.

அன்றோடு அந்த வீட்டுக்கு செல்வதை நிறுத்திவிட்டேன். என் ஒரு தலைக் காதலும் பாலானது. ஆனால் ஒரு விஷயம். அவளை நான் விரும்பியதோ என் உறவினர் என்னைத் திட்டியதோ எதுவுமே அவளுக்கு கடைசி வரைத் தெரிய வரவில்லை. அவர் திருமணம் செய்து வாழ்ந்து வருகிறார்.

அதன் பிறகு பெற்றோர்களின் விருப்பப்படி திருமணம் நடைபெற்றது. என் மனைவி பெயர் சௌதா உம்மா. கொள்ளுப்பிட்டியில் இருந்த சிரிகொத்தா மண்டபத்தில் திருமணம் நடைபெற்றது, (இப்போது இந்த மண்டபம் இல்லை) ஏ. எம். ஏ. அமஸ், எஸ். எம். கமால்தீன் உள்ளிட்ட பலர் திருமணத்தில் கலந்துகொண்டார்கள்.

வாழ்க்கையில் இவரால் மறக்க முடியாத நண்பர்கள் யார்?

மச்சான் எம். எச். எம். ஆரிப், கமலேந்திரன், வைரமுத்து அண்ணன் ஆகியோரைச் சொல்வேன். இவர் கொழும்பு மின்சார சபையில் வேலைசெய்தார்.
இவர் மூலம்தான் எனது படைப்புகளை தினகரனுக்கு கொடுத்து அனுப்புவேன். அதேபோல் என்னால் மறக்க முடியாதது என் வீட்டிற்கு முன்னால் இருந்த அந்தக் குளம். அதில் மீன் பிடித்தது, தாமரை பூ காயை பறித்து அவித்து சாப்பிட்டது. எல்லாவற்றையும் மறக்கவே முடியாது.
குளம் வற்றும் காலத்தில் தாமரை கிளங்கை தோண்டி எடுத்து சாப்பிட்டிருக்கிறேன். என் வாழ்க்கையில் பாதி நேரம் இந்த குளத்தில் தான் கழிந்திருக்கிறது.

ஆனால் இன்று அந்தக் குளம் இருந்த அடையாளமே இல்லை. குளம் இருந்த இடம் மைதானமாகவும் பஸ் நிலையமாகவும் மாறிவிட்டது.
அந்த இடத்தில் நடந்து செல்லும்போது எனக்கு அந்தக் குளம்தான் ஞாபகத்துக்கு வரும் என்று பெருமூச்சு விடும் அஷ்ரப், சிலாபத்தில் தன்னால் மறக்க முடியாத மற்றொருவரையும் குறிப்பிடுகிறார்.

‘அவர்தான் செல்லங்காக்கா. பார்வை இல்லாதவர். பள்ளிவாசலில்தான் இருப்பார். நல்ல அரசியல் ஞானம் உள்ளவர். எங்களோடு அரசியல் பற்றி விவாதிப்பார்.’
உலுக்கி எடுத்த சம்பவமாக எதைக் கருதுகிறீர்கள்?

‘லண்டனில் நிகழ்ந்த மகளின் கணவரின் அகால மரணம்!’ என்றார் அஷரப் கான். இவருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பது வெளிநாட்டுப் பயணங்கள்தானாம்.
இந்த வயதில் இவர் விரும்புவது நோயற்ற வாழ்க்கையை தான்.
‘கடைசிவரை நான் எழுதிக் கொண்டே இருக்க விரும்புகிறேன். இந்த எழுதும் சக்தி என் கைவிரல்களுக்கு இருந்தால் போதும்’ என்று சொல்லும் இவர், கனவுகளுக்குத் தான் பயப்படுகின்றாராம்
சரி, இறுதியாக இவர்தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை திரும்பிப் பார்க்கும் போது வாழ்க்கையைப் பற்றிய இவரது புரிதல் என்ன?

என் வாழ்க்கைப் பயணம் சாதாரணமானதுதான். ஆனாலும் எனக்கு நிறைவை தந்திருக்கிறது- ஒரு மனிதன் சந்திக்கும் அனைத்து சுக துக்கங்களை நானும் சந்தித்திருக்கிறேன்’

மனம்விட்டு பேசுகிறார் நடிகை ஜெய கௌரி

சந்திப்பு- மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

இலங்கை தமிழ்ச் சினிமா வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத பெயர் ஜெயகௌரி. நம் நாட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட முதல் திரைப்படமான ‘சமுதாயம்’ திரைப்படத்தில் நடித்ததன் மூலமாக இலங்கை தமிழ்ச் சினிமாவின் முதல் கதாநாயகி என்ற முத்திரைக்குச் சொந்தக்காரி இவர். ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட மேடை நாடகங்களிலும், மற்றும் தொலைக்காட்சி நாடகங்களிலும் பல தரப்பட்ட வேடங்களில் நடித்து நடிப்பில் தனக்கென்று ஒரு தனியிடம் பெற்ற ஜெயகௌரியின் கலைப் பயணம் தொடர்ந்து பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இவரை கொழும்பு கொம்பனிவீதியில் அமைந்துள்ள அவரின் இல்லத்தில் வைத்து ஒரு அதிகாலைப் பொழுதில் சந்தித்தோம்

"மனம் விட்டு பேச எவ்வளவோ இருக்குங்க... தென்னிந்திய சினிமாகாரர்களின் வாழ்க்கை சம்பவங்களை கேட்டு எழுதிவரும் பத்திரிகையாளர்களின் மத்தியில் நீங்கள் நமது கலைஞர்களின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களை கேட்டு எழுதி வருவது பாராட்டுக்குரியது" என்றவர், தமது இனிக்கும் சம்பவங்களை மீட்டிப் பார்க்க ஐம்பதாண்டுகளுக்கு பின்னோக்கி பயணித்தார்.

"எனது பூர்வீகம் கேரளா, திருவனந்தபுரம். அப்பா பெயர் அப்புக்குட்டி. அம்மா கல்யாணி. நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே கொழும்பு தெமட்டகொடை தான். தாய்மொழி மலையாளமாக இருந்தாலும் படித்தது, பேசியது எல்லாம் தமிழ்தான்.

ஈஸ்வரன், ராஜம், வி.கே.டி.பாலன், 
கௌரி மற்றும் எம்.வி.எட்வர்ட்

படைப்பாளர்களில் அதிகமானோர் கேரளத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால்தான் என்னவோ எனக்குள்ளும் நடிப்புக்கலை ஊறிக் கிடந்திருக்கிறது. (சிங்க மாராட்டியரின் கவிதைகளை வாங்கிக் கொண்டு அதற்கு உபகாரமாக கேரளத்து யானை தந்தங்களை பரிசளிப்போம் என்றானே பாரதி! காரணமில்லாமல் பாரதி அப்படிச் சொல்லியிருப்பானா!

அந்த மண்ணை பூர்வீகமாக கொண்ட ஜெயகௌரிக்குள் கலை ஊற்றெடுத்தது. அதிசயமல்ல.

தெமட்டகொடை மாளிகாகந்த கலவன் பாடசாலையில்தான் நான் ஆரம்ப கல்வியை கற்றேன். அந்த நாட்கள் எனக்கு அவ்வளவாக ஞாபகத்தில் இல்லை.

ஒருமுறை கலைஞர் ஆர். கே. புஹாரி என்னை சந்தித்து? நானும் நீங்கள் படித்த பாடசாலையில்தான் படித்தேன் என்றார். அதன்பிறகு எனது படிப்பை கப்பிகாவத்தை தொண்டர் வித்தியாலயத்தில் தொடர்ந்தேன்.

அந்த பாடசாலைதான் எனது நடிப்புக்கு முதல் மேடை போட்டது.

பாடசாலையில் அண்ணாவியார் மாஸ்டர்தான் எங்களுக்கு நாடகம் பயிற்றுவிப்பார். எனக்கு அப்போது எட்டு வயதிருக்கும். ராமாயணம் நாடகத்தில் எனக்கு ராமர் வேடம் கிடைத்தது. அதில் சிறப்பாக நடித்ததால் எல்லோரும் என்னை பாராட்டினார்கள்.
குறிப்பாக கனகம்மா டீச்சர், பொன்னம்பலம் மாஸ்டர் ஆகியோரின் ஆலோசனைகள் எனக்கு நிறையவே கிடைத்தன.

‘விளக்கேற்றி வைத்தவள்’ 
நாடகத்தில் கம்பளை தாசனுடன்

அதன் பிறகு 1957ல் பஞ்சிகாவத்தையில் முகம்மது நபியவர்களின் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு கவின்கலை மன்றத்தின் வெளியீடாக ஜே. பி. ரொபட், ஜோன் சாமிநாதன் ஆகியோரின் ‘நூதன லஞ்சம்’ நாடகத்தின் மூலம் கதாநாயகியாக அறிமுகமானேன்.

அந்த நாடகத்தைத் தொடர்ந்து எனது நடிப்பாற்றலுக்கு நிறையவே வாய்ப்புக்கள் கிடைத்தன. தினக்குரல் அதிபர் எஸ். பி. சாமியோடு சங்கிலியன் நாடகத்தில் நடித்தேன். அந்த நாடகத்தை வரணியூரான் எழுதியிருந்தார். அதில் சாமி, சங்கிலியனாகவும், நான் சங்கிலி தேவியாகவும் நடித்திருந்தோம்.

எனது அப்பா அப்புக்குட்டியும் ஒரு நாடக நடிகர்தான். நாடகங்களில் அவர் பெண் வேடம்தான் அதிகமாக போட்டாராம்.

ஒருமுறை பத்திரிகையில் வெளிவந்த சமுதாயம் படத்தில் நடிக்க நடிகைகள் தேவை என்ற விளம்பரத்தை பார்த்து விட்டுதான் நானும் அப்பாவும், ஜயந்தி வீரசேகர மாவத்தையில் இருந்த ஹென்றி சந்திரவன்சவின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றோம்.

அவர் அப்பாவின் உறவுக்காரராம். அவரும் ஒரு மலையாளிதான். இங்கே ஒரு சிங்களப் பெண்ணை மணந்து தனது பெயரையும் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்.

பிறகென்ன சமுதாயம் படத்தில் நான் நாயகி. தனரெத்தினம் கதாநாயகன். பாடசாலை விடுமுறை நாட்களில் படப்பிடிப்புக்கு செல்வேன். அந்த நேரத்தில் தோட்டக்காரி படத்தின் படப்பிடிப்பும் நடைபெற்று வந்தது.

ஆனாலும் சமுதாயம் தான் முதலில் வெளியாகியது. தெமட்டகொடை மானில் தியேட்டரில் சமுதாயம் படத்தின் சிறப்புக் காட்சிக்காக எனது குடும்பத்தினருடன் சென்றேன். திரையில் எனது முகம் வந்ததும் வார்த்தையால் விபரிக்க முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி! எனது வாழ்க்கையில் நான் ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது அந்த சந்தர்ப்பத்தில்தான். எனது குடும்பத்தினர் அனைவரும் என்னை பாராட்டினார்கள்.

எனது முதல் ரசிகர் என்று சொன்னால் அவர் வி. கே. டி. பாலன்தான். ‘நான் உங்கள் ரசிகர்’ என்று என்னிடம் நேரிடையாகவே சொல்லி இருக்கிறார்.

ஆனால் எனது பெற்றோர்களை பாடசாலைக்கு அழைத்த எனது வகுப்பாசிரியை திருமதி கனகரட்ணம் ‘படிக்கிற வயசில உங்கப் பிள்ளையை கூத்தாட விட்டுட்டீங்களே’ என்று திட்டினார். தமிழகத்தில் இன்று பிரபலமாக விளங்கும் பலருடன் நான் நாடகங்களில் நடித்திருக்கிறேன்.

இராமநாராயணன், கலைச்செல்வன், 
எஸ்.எஸ்.சந்திரன், கௌரி, நெய்னார் 
மற்றும் நடிகர் மோகன்

இன்று சென்னையில் மதுரா டிரவல்ஸ் நடத்திவரும் வீ. கே. டியுடன் ‘பேசும் விழிகள்’, எஸ். எஸ். சந்திரனுடன் ‘தீச்சுடர்’ என்று ஒரு பெரிய பட்டியலே போடலாம்." என்று தமது கலைப் பிரவேசம் பற்றி சொல்லிமுடித்த ஜெயகௌரியிடம் நினைவில் நிற்கும் பாடசாலை குறும்பு பற்றி கேட்டோம்.

"கப்பிகாவத்தை தொண்டர் பாடசாலையில் நான் படித்தபோது எனக்கு ஒரு எட்டு வயதிருக்கும். எனது பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த இஸ்மாயில் என்ற பையன் என் முதுகை பிளேட்டால் கிழித்துவிட்டான்.

என்ன காரணத்திற்காக என் முதுகைக் கீறினான் என்பது எனக்குத் தெரியாது. என் சட்டையெல்லாம் ரத்தம் வழிந்தோடியது.

அந்தப் பையனுக்கு செமத்தையாக அடிவிழுந்தது. இது அவன் செய்த குறும்பு. எனினும் நான் குறும்பு செய்ததாக ஞாபகம் இல்லை.

அண்மையில் ஒரு விழாவில் ஒருவர் என்னைச் சந்தித்து உங்களுக்கு என்னை ஞாபகம் இருக்கா என்று கேட்டார். நான் ஒன்றும் பேசாமல் இருக்கவே, ‘நான் தான் உங்கள பிளேட்டால முதுகைக் கிழித்தவன்.

நான்தான் இஸ்மாயில்’ என்றார் அவர். அப்போதுதான் எனக்கு அந்த சம்பவமே ஞாபகம் வந்தது.

வயதான காலத்தில் பழையதை மறந்தால் மனதுக்கு நிம்மதி. என் வாழ்க்கையில் நடந்த எத்தனையோ கசப்பான சம்பவங்களை நான் மறந்துவிட்டேன்.

அது எனக்கு நன்மையாகவும் இருக்கிறது" என்று பெருமூச்சு விட்டபடியே தமது பேச்சை தொடர்ந்தார் ஜெயகௌரி.

"சமுதாயம் படத்தில் நடித்து படம் வெளியாகியதும் எனக்கு பாடசாலையில் செல்வாக்கு எகிறிவிட்டது. என்னை சுற்றி ஒரு கூட்டமே இருக்கும். நான் நடித்த காட்சிகளை நடிக்கச் சொல்லி கேட்பார்கள்.

பாடசாலையில் நானும் நடித்து காட்டுவேன். எனது நண்பிகளான பத்மாவதி, ரங்கநாயகி, ரட்ணம், சரோஜினி முத்தையா, தனபாக்கியம் ஆகியோரே என்னுடன் எப்போதும் இருப்பவர்கள்.

இவர்களில் தனபாக்கியம் தான் நான் ராமர் வேடம் போட்டு பாடசாலை நாடகத்தில் நடித்த போது இராவணனாக நடித்தவர்.

நம் நாட்டு கலைஞர்களுடன்..

இவர் தற்போது கொழும்பில் தான் இருக்கிறார். ஒருமுறை கிங்ஸ்லி பட மாளிகையில் காத்தவராயன் படத்தை பார்ப்பதற்காக நான் எனது குடும்பத்தினருடன் சென்றேன். எனக்கு நல்ல நீளமான கூந்தல். ஒற்றை ஜடை போட்டிருந்தேன். படம் முடிந்து வெளியே வந்த போது என் கூந்தலில் ஒரு பேப்பர் துண்டு செருகி இருந்தது. அதைப் பிரித்து பார்த்தேன்.

அதில் ராஜன் என்ற பெயர் குறிப்பிட்டு வீட்டு இலக்கத்துடன் சினமன் கார்டன் கொழும்பு – 07 என்ற விலாசமும் இருந்தது அவன் யாரென்றே தெரியவில்லை.

படம் பார்க்கும் போது எனது ஜடை கதிரையின் மறுபக்கத்தில் விழுந்திருக்க வேண்டும். அந்த சமயத்தில்தான் அவன் என் ஜடைக்குள் அந்த பேப்பர் துண்டை செருகி இருக்கிறான். அதற்கு பிறகு படம் பார்க்க சென்றால் ஜடையை முன் பக்கத்திலேயே போட்டுக்கொள்வேன்."

காதல் அனுபவம் பற்றிக் கேட்டோம்.

“எனக்கும் காதலுக்கு ராசி இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். என்னைக் காதலித்த சந்திரசேகர் காதல் கைகூடாமல் போகவே என் முன்னாலயே விஷம் குடித்து இறந்ததை சொல்லவா...? என்னை ஒரு தலையாகக் காதலித்த சக நடிகர் தன் காதலை என்னிடம் சொல்லத் தெரியாமல் யாரையோ திருமணம் முடித்து விட்டு பின்னர் ஒரு நாள் என்னிடம் வந்து ‘கௌரி நான் உங்களை விரும்பினேன்.ஆனா அதை உங்களிடம் சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டது என்று குளறியதைச் சொல்லவா... எந்த கதையைச் சொல்ல? " என்று தன் காதல் பக்கத்தை எம்மிடம் கொட்டினார் ஜெயகௌரி.

சமுதாயம் படத்துக்குப் பின் உங்களுக்கு பட வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லையா? என்று எமது அடுத்த கேள்வியை முன் வைத்தோம்.

“எனக்கு நிறைய சான்ஸ் கிடைத்தது. ஆனால் நான் தான் சினிமா வாய்ப்பை உதறித் தள்ளினேன். அதற்கு ஒரு காரணமும் இருக்கிறது. ‘சமுதாயம்’ படம் செய்த கையோடு எனக்கு ‘குத்து விளக்கு’ படத்தில் நடிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது.

படிப்பிடிப்பிற்காக பருத்தித்துறைக்கு சென்றிருந்தேன். அன்றிரவு ஒரு நடிகர் காமத்துடன் என்னை அணுகி இரையாக்க முயற்சித்தார். நான் ஒரு வழியாக தப்பி ஒடி வந்தேன்.

அன்றோடு எனது சினிமா வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது. சினிமாவில் ஒரு நடிகை உச்சத்தை தொட வேண்டுமென்றால் இயக்குநர், நாயகர்களின் ஆசையை தீர்த்தாக வேண்டும் என்ற மோசமான சூழல் தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, இங்கே தமிழ் சினிமாவிலும் இருந்தது. எனக்கு பாலியல் ரீதியாக தொந்தரவு செய்தவர் அப்போது இலங்கையில் உச்சத்தில் இருந்த நடிகர்.

அவரது ஆசைக்கு நான் சம்மதிக்காத காரணத்தினால் அவர் எனது பட வாய்ப்புகளை நிறுத்திவிட்டார் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு நான் சினிமாவில் நடிப்பதை எனது குடும்பத்தினரும் விரும்பவில்லை. நாடகங்கள் என்றால் பரவாயில்லை. ஒரே நாளில் முடிந்து விடும் என்று நாடகத்தில் நடிக்கச் சொன்னார்கள்.

ஒரு நாடகத்தில் நடிக்க ஐநூறு ரூபாய் வரை கொடுப்பார்கள். சில தயாரிப்பாளர்கள் அட்வான்ஸ் பணத்தோடு நிறுத்திக் கொள்வார்கள். பாக்கிப் பணத்தை அப்புறம் தருகிறேன் என்பார்கள்.

அத்தோடு அந்த கதை முடிந்து விடும்.. இப்படி நிறைய பேர் இருந்தார்கள். நாடக உலகிலும் எத்தனையோ சதிக்காரர்கள் இருந்தார்கள். பெண் என்றாலே காமம், பாலியல், சில்மிஷத்துக்கான ஒரு பொருள் என்பதாகவே பார்த்தார்கள்.

ஒரு முறை ஜிந்துபிட்டி மோடிஹோலில் லடிஸ் வீரமணியின் ‘வண்டரித்த மலர்’ நாடகம் அதில் கதாநாயகனாக இலேரியன் நடித்தார். நான் நாயகி. மேக்அப் ரூம் மேடைக்குக் கீழே அமைந்திருந்தது. அதற்கு செல்ல ஏனி வழியாக இறங்க வேண்டும்.

நான் மேக்கப் போடுவதற்காக ஏனியால் இறங்கினேன். அவ்வளவுதான்! அடுத்த செக்கனில் ஏணியோடு மறுபக்கம் போய் விழுந்தேன். எல்லோரும் என்னை வந்து தூக்கினார்கள் உயிர் போகிற வலி. நாடகத்தை நிறுத்தலாம் என்று தயாரிப்பாளர் கூற நான் வேண்டாம் நடிக்கிறேன் என்று சொல்லி நடித்தேன். பார்வையாளர்கள் யாருக்கும் எனக்கு கால் முறித்த சம்பவம் தெரியாது. கொஞ்ச நேரத்தில் கால் வீங்கி விட நாடகம் முடிந்து விட்டது.

பிறகுதான் விடயம் பார்வையாளர்களுக்கு தெரியவர பாராட்டும் ஆறுதலும் எனக்குக் குவியத் தொடங்கியது. இந்த சம்பவத்தால் ஒருவருடம் நடக்கமுடியாமல் வீட்டிலேயே இருந்தேன்.

ஏணியில் நான் விழுந்தது யதார்த்தமாக நடந்தது என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் அது சதி என்பது பின்னர் தெரியவந்த போது அதிர்ந்து போனேன்.

என்னை அடைவதற்காக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த அந்த நடிகர்தான் தன் எண்ணம் ஈடேறாமல் போனதால் ஏணியில் பொருத்தியிருந்த ஆணியை கழற்றி விட்டிருக்கிறார் என்பது தெரியவந்தது. எவ்வளவு குரூரமான மனிதர் அவர்!

டாக்டர் பாலமுரளி கிருஸ்ணாவுடன்
கொழும்பில்..

அவரின் பெயரை சொல்ல முடியாது. அவரும் திறமையான கலைஞர்தான். ஆனால் பெண்கள் விசயத்தில் மோசமான பேர்வழி” என்று தாம் கலையுலகில் சந்தித்த கசப்பான அனுபவங்களை சொல்லி மாய்ந்துபோனார் கௌரி.

மறக்க முடியாத நபர்கள் பற்றி கேட்டோம்

“நிறையபேர்.. அவர்களில் வி.கே.டி.பாலன், கலைச்செல்வன், மோகன்குமார், இலேரியன் பெர்னாண்டோ, டைரக்டர் சுவைர்ஹமீத் ஆகியோரை குறிப்பிடலாம். நான் ஆசைப்படுகிற விசயம் சொந்த வீட்டில் வாழ வேணும் என்பதுதான். இன்னமும் வாடகை வீட்டில்தான் கிடந்து கஷ்டப்படுகிறேன்”

வாழ்க்கையில் நீங்கள் தவறவிட்டதாக எதை நினைத்து இன்னும் வருந்துகிறீர்கள்?

“நல்லா படிச்சிருக்கலாம், தவறவிட்டுட்டேன். அப்புறம் இந்திய சினிமாவில் கிடைத்த வாய்ப்பு எமது குடும்பத்தாரின் பயத்தின் காரணமாக கை நழுவிப் போனது. இந்த இரண்டு விடயங்களையும் இன்று நினைத்தாலும் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது என்றுதான் சொல்வேன்."

நீங்கள் கடந்து வந்த வாழ்க்கையை நின்று திரும்பிப் பார்க்கும் போது உங்கள் மனதில் ஏற்படும் உணர்வுகள் பற்றி சொல்ல முடியுமா?

“சே! சே! என்ன வாழ்க்கையடா இது! வேணாம்னு போயிருச்சி!” என்பதுதான் என் அனுபவம்" என்று அவர் பதில் சொன்னபோது திரும்பவும் அதிர்ந்து போனோம்.

ஏனெனில் இதுவரை நாம் சந்தித்த நபர்கள் அனைவருமே வாழ்க்கை இனிப்பென்றும் நிறைவென்றும் தான் சொல்லியிருக்கிறார்கள் இவரின் பதிலில்தான் இப்படி ஒரு விரக்தியைக் கண்டோம். மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் ஒரு கலைத் தொழிலில் ஈடுபட்ட இப்பெண்மணி, கலைஞரின் வசனத்தில் சொல்வதானால் 'எத்தனை தீயாறுகளைக் கடந்து வந்திருப்பாள்' என்பதை இந்த விரக்திப் பார்வை உங்களுக்குச் சொல்கிறது அல்லவா!

தனது தங்கையான ப்ரியா ஜெயந்தியுடன் வாடகை வீட்டில் கஷ்டப்படும் ஜெயகெளரிக்கு நம் நாட்டு கலையுலக பிரமுகர்கள்  முடிந்த உதவிகளை செய்து இவருக்கு கை கொடுக்கலாமே!

இன்று தமது ஒரே மகளையும் பிரிந்து குடும்பத்தினராலும் கைவிடப்பட்ட நிலையில் கிறிஸ்தவமே ஒரே ஆறுதல் என்று தமது சோகத்தையெல்லாம் கர்த்தரிடம் ஒப்படைத்து ஆறுதல் அடைந்திருக்கிறார் கௌரி.

‘கஷ்டப்பட்டு பாரம் சுமம்பவர்களே நீங்கள் எல்லோரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்.நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்’என்ற கர்தர் கௌரியை கை விடமாட்டார் என்று நாமும் நம்புவோம்.

மணிப்புலவர் மருதூர் ஏ. மஜீத் பேசுகிறார்

நேர்காணல் - மணி ஸ்ரீகாந்தன்

கிழக்கில் அம்பாறை மாவட்டத்தில் சாய்ந்தமருதூரில் 1940ம் ஆண்டு பிறந்தவர் மருதூர் ஏ. மஜீத். தமிழ் மொழி சிறப்புப் பட்டதாரியான இவர் கல்வித் துறையில் டிப்ளோமாப் பட்டமும் கல்வி நிர்வாகச் சேவைப் போட்டிப் பரீட்சையில் சித்தியடைந்து கல்வி நிர்வாக சேவையில் இணைந்து கொள்வதற்கு முன் பயிற்றப்பட்ட ஆசிரியராக, அதிபராக, ஆசிரிய பயிற்சிக் கலாசாலை விரிவுரையாளராக கல்விப் பணிப்பாளராக சேவைசெய்து ஓய்வுபெற்ற பின்பும் ஏழு வருடங்கள் ஒப்பந்த அடிப்படையில் வடக்கு கிழக்கு மாகாண கல்வியமைச்சில் முஸ்லிம் கலாசாரப் பணிப்பாளராகக் கடமையாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்.

இவர் ஏழாம் வகுப்புப் படிக்கும் போதே தினகரன் வார மஞ்சரியில் பாலர் கழகத்தில் ‘நான் கண்ட கனவு’ எனும் கட்டுரையோடு எழுத்துப் பிரவேசம் செய்தவர். எழுத்து, பாட்டு, நாடகம், சினிமா என பல்வேறு துறைகளில் தமது திறமைகளை வெளிப்படுத்தி இலங்கையில் பெயர் பெற்ற படைப்பாளராக திகழும் மருதூர் ஏ. மஜீத்தை ஒரு மாலைப் பொழுதில் சந்தித்து உரையாடினோம்.

துள்ளும் இளமையில்.

"கல்முனையிலிருந்து இரண்டு மைல் தூரம் சென்றால் சாய்ந்தமருது வந்து விடும். அதுதான் என் சொந்த ஊர். மெதடிஸ் மிசன் ஸ்கூலில் தான் அரிவரி படித்தேன். இப்போ மாதிரி ‘மொண்டிசூரி’ எல்லாம் அப்போ இல்லை. அந்த பாடசாலையில் படிப்பித்த வேலுப்பிள்ளை மாஸ்டர்தான் எனக்கு ஹீரோ. அவரை பார்க்கும் போது என். எஸ். கிருஷ்ணன் ஞாபகத்திற்கு வருவார். கிருஷ்ணனின் நகல்தான் வேலுப்பிள்ளை.

வேட்டி கட்டி, சால்வையை தோளில் போட்டிருப்பார் சட்டை போடமாட்டார். அவர் எங்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது வித்தியாசமாக இருக்கும். பாடசாலைக்கு அருகிலிருந்த வாகை மரத்தடியில் அமர்ந்துதான் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார். ஒரு சிறுவர் பாடலை மையமாக வைத்து அதில் வரும் கதாபாத்திரங்களில் மாணவர்களை நடிக்க வைத்து பாடல் சொல்லி கொடுப்பார்.

உதாரணத்திற்கு, குரங்கு தொப்பி கதையில் மரத்தில் மாணவர்களை ஏற்றி கீழே ஒருவன் தொப்பிகளோடு தூங்குவது போல் நடிக்கச் சொல்லி அந்தக் காட்சியை அப்படியே செய்து காட்டுவார். உண்மையை சொல்லப் போனால் நான் ஒரு கலைஞனாக உருவானதற்கு காரணமே வேலுப்பிள்ளை மாஸ்டர்தான்.

‘பனை மரத்தை பாருங்கள்
பறவைக் கூடு தொங்குதே!
பனம் பழத்தை பறிக்கவே....’

என்று அவர் பாடும் பாடல் இன்னமும் என் செவிகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்கிறேன" என்று தமது குருவை நினைத்து உளம் பூரிக்கும் மருதூரிடம்,

நீங்கள் பள்ளி வாழ்க்கையில் குறும்பா? என்ற எமது வினாவிற்கு இப்படி பதில் சொன்னார். "வீட்டிலும் பள்ளியிலும் நான் ரொம்பவும் நல்ல பையன். ஞாபகத்தில் பதிவு செய்யும் படி நான் எந்த குறும்பும் செய்யவில்லை. கல்முனை ஜூனியர் பாடசாலையில் (இப்போது ‘கல்முனை சாஹிரா’ பெயர் மாற்றம் பெற்றிருக்கிறது) நான் படித்த போது அங்கு கர்நாடக இசை கற்பித்த ஆசிரியர் நல்ல வெள்ளையாக இருப்பார்.

அவரை ‘சோகையர்’ என்ற பட்டப் பெயரால் நாங்கள் அழைத்துக் கொள்வோம். அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழும்பி வாப்பாவுக்கு தெரியாமல் அவரின் மிதிசைக்கிளை எடுத்து சைக்கிளின் பிரேமுக்குள் காலைவிட்டு சைக்கிள் ஓட்டி பழகுவேன். காலை ஆறு மணியாகும் போது சைக்கிளை இருந்த இடத்தில் அப்படியே வைத்துவிட்டு சைக்கிள் ஓடிய அச்சு தடத்தையெல்லாம் அழித்துவிடுவேன். இப்படி நான் தொடர்ந்து செய்து வந்தேன். கடைசிவரை வாப்பாவிடம் மாட்டுப்படவில்லை.

குடும்பத்தினருடன்.

சைக்கிள் ஓட்டவும் கற்றுக் கொண்டேன். எனது வாப்பா ரொம்பவும் நல்லவர், கண்டிப்பானவர். நான் எழுத்துத் துறையில் நுழைய வாப்பாவும் ஒரு காரணம் என்றும் சொல்லலாம். அப்போது எங்கள் ஊரில் வாப்பாதான் நன்றாக படித்த மனிதர். தினகரனில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த சதாசிவம் கொலை வழக்கை மாலை நேரத்தில் வாப்பா வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்து வாசிப்பார்.

அதைக் கேட்க எங்கள் ஊர் சனம் திரண்டுவிடும். நானும் ஒரு ஓரத்தில் நின்று கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். வாப்பாவின் தமிழ் உச்சரிப்பு எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். அவரிடம் நான் கேட்டு எனக்குள் வளர்ந்ததுதான் ஆக்க இலக்கியம்" என்ற மருதூரார், தமது நண்பர் நைஸ் இஸ்மாயிலோடு சினிமா பார்த்த அனுபவத்தையும் மறக்க முடியாது என்கிறார்.

"கல்முனை பீச் ரெஸ்ட்கவுசுக்கு பக்கத்திலிருந்த ஹரிசன் தியேட்டரில் படம் பார்க்க செல்வோம். கையில் ஒரு ரூபாய் இருந்தால் போதும். கல்முனையில் ‘தாஜ்’ என்ற பெயரில் ஒரு தியேட்டரும் இருந்தது. சினிமா பார்க்க 55 சதம் செலவாகும் படம் முடிந்து வெளியே வந்ததும் மணமகள் புத்தகசாலையில் 15 சதம் கொடுத்து கல்கண்டு சஞ்சிகையை வாங்கிக் கொண்டு மொடர்ன் கபே கடையில் பிளேன் டி குடித்துவிட்டு வீடு வருவோம். அது ஒரு இனிப்பான அனுபவம். நான் குறிப்பிடும் அந்த தியேட்டர், புத்தகசாலை, ஹோட்டல் எல்லாம் இப்போது கல்முனையில் இல்லை. எல்லாம் மாறிவிட்டது என்று பெருமூச்சு விடுகிறார் மஜீத்.

கலையுலகில் மறக்க முடியாத அனுபவம் பற்றி கேட்டதற்கு, நடிகர் காமினி பொன்சேகாவுடன் சினிமா படப்பிடிப்பில் ஏற்பட்ட சம்பவத்தை சுவைபட இப்படி சொல்கிறார்.

நான் எழுபதுகளில் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் சிறப்புப் பட்டப் படிப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்த போது இலங்கை சினிமாத் துறையில் அனுபவம் மிக்க புரடியூசரான ஹமீடின் நட்புக் கிடைத்தது. வி. பி. கணேசனின் ‘நான் உங்கள் தோழன்’ படத்தில் வரும் நான் உங்கள் தோழன் பாட்டில் வரும் முஸ்லிம் பாத்திரத்தில் நடிக்க ஹமீட் சந்தர்ப்பம் ஒன்றினைப் பெற்றுத் தந்தார்.

இதனைத் தொடர்ந்து காமினி பொன்சேகா நடித்த ‘மிஸ் சாமா’ எனும் சிங்களப் படத்தில் நடிக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.

இப் படத்தில் என்னிடம் ‘வர்மக்கலை படித்துக் கொண்டிருந்த ஆரோக்கியசாமி, யேசுதாஸ், மஹிந்த போன்ற எனது மாணவர்களும் கலந்துகொண்டனர்.

கதையில் காமினி பொன்சேகாவின் காதலியை எனது கோஷ்டியினர் கடத்திச் சென்றுவிடுவார்கள். எங்களை காமினி அவர்கள் துரத்திவரும் போது நான் மறைவில் இருந்து திடீரென வெளிப்பட்டு அவரைத் தாக்குவதாக ஒரு காட்சி படமாக்கப்பட இருந்தது.

படப்பிடிப்புக்கு எங்களை அழைத்துச் செல்ல எனது வீட்டிற்கு ஒரு வேனில் வந்தார் ஹமீட்.

சூட்டிங் நடந்த இடம் நீர்கொழும்பிலே ஒரு கடற்கரைப் பகுதி.

என்னையும், எனது மாணவர்களையும் ஹமீட் இயக்குனருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இதனைத் தொடர்ந்து பளபளக்கும் காரில் கதாநாயகன் காமினி பொன்சேகா வந்து சேர்ந்தார்.

அவருக்கும் ஹமீட் என்னை பாடசாலை அதிபர் என்றும், எழுத்தாளர் கவிஞர் என்றும் வர்மக் கலை படிப்பிக்கும் ஆசிரியர் என்றும் மிகக் கூடுதலாகவே அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

அவரும் என்னிடம் கைகொடுத்து வரவேற்றவாறு அழைத்துச் சென்றார்.

அவர் அழைத்துச் சென்ற அறையில் காலைச் சாப்பாட்டிற்கான ஒழுங்கு இருந்தது.

பலதும் பத்தும் கலந்துரையாடியவாறு அவருடன் சேர்ந்து காலை உணவை அருந்தினேன்.

அவர் பேசும் தமிழ் கேட்க சுவையாக இருந்தது மட்டுமல்ல, அவருக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த சாப்பாட்டு ஒழுங்கு ஒரு அரசனுக்கு ஏற்பாடு செய்தது போன்று இருந்தது.

ஒரு நடிகனுக்கு இவ்வளவு கௌரவம் இருப்பதை என்னால் கற்பனைகூடப் பண்ண முடியவில்லை.

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது ஒருவர் வந்து கறுப்பு நிறச் சப்பாத்து ஒரு சோடியைக் காட்டி, சிவப்பு நிறச் சப்பாத்து வாங்க முடியாதுள்ளது என்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமையான படியால் கடையெல்லாம் பூட்டி என்றும் சொன்னார். அதற்கு காமினி அப்படியாயின் சூட்டிங்கை பிறகொரு நாளைக்கு வைத்துக்கொள்வோம் என்றார்.

வந்தவர் சப்பாத்தோடு திரும்பிப் போய்விட்டார்.

போனவர் ஒரு மணித்தியாலத்தின் பின் சிவப்புச் சப்பாத்தோடு திரும்பி வந்தார். இவையெல்லாம் எனக்கு ஒரு கதாநாயகனுக்கு இருக்கும் பலத்தை துலாம்பரமாக எடுத்துக் காட்டி படத்துறையில் ஆசையைத் தூண்டிவிட்டது.

சாப்பாடு முடிந்ததும் ஆயாசமாக இருந்துகொண்டு கலை, இலக்கியம் பற்றியும், இலங்கையில் தமிழ் சினிமாத் துறை பற்றியும் கலந்துரையாடினோம்.

கதையோடு கதையாக நான் இலங்கை தமிழ்ச் சினிமாத் துறை பற்றி கேட்டேன். அதற்கு அவர் ‘தென் இந்திய தமிழ் சினிமாக்கள் இலங்கையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கும் வரை, இலங்கையில் தமிழ் சினிமா வளரவே முடியாது.

இலங்கைத் தமிழர்களின் கலை கலாசாரம் கூட தனித்துவத்துடன் வளரமுடியாதிருப்பதற்கான காரணமும் தென் இந்தியச் சினிமாவால்தான் என்று ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார்.

மேலும் அவர் கூறும் போது ‘இலங்கையில் சிங்களச் சினிமா ஹிந்திப்பட இறக்குமதியை கட்டுப்படுத்திய பின்புதான் துரித வளர்ச்சியடைந்தது. இது இலங்கைத் தமிழ் சினிமாவுக்கும் பொருந்தும் என்றார்.

படப்பிடிப்பு ஆரம்பமாகியதும் நானும் எனது கோஷ்டியினரும் மேக்அப் போட்டுக் கொண்டு உரிய இடத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம்.

ஏற்கனவே எங்களின் பாத்திரங்களுக்கான கதை கூறப்பட்டிருந்தும் மீண்டும் எங்களுக்கு ஞாபகமூட்டினார்கள். டயலொக் இல்லாத ஆக்சன் மட்டுமுள்ள நிகழ்வாக இருந்ததால் பிரச்சினையும் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது.

காதலியை எனது கோஷ்டியினர் கடத்திச் செல்ல அதனைத் தொடர்ந்து கதாநாயகன் எங்களை துரத்தி வருகிறார்.

நான் ஒரு முடுக்கில் பதுங்கிநின்று திடீரெனப் பாய்ந்து கதாநாயகன் முகத்தில் குத்தும் கட்சியைப் படமாக்க இருந்தார்கள்.
ஆக்சன்! என்றதும் காமினி ஓடி வருகிறார்.

நான் பாய்ந்து அவர் முகத்தில் குத்தினேன். எனது குத்தின் வேகத்தையும், எனது விளையாட்டின், நுட்பத்தையும் காட்டுவதற்காக ஓங்கிப் பலமாக தட்ட முடியாதவாறு குத்தினேன். காமினி மிகக் கெட்டித்தனமாக தாக்கியதைத் தட்டித்தடுத்துவிட்டு ‘கட்’ ‘கட்’ எனக் கத்தினர்.

படப் படிப்பு நிறுத்தப்பட்டதும் என்னைப் பக்கத்திலே அழைத்து ‘அடிப்பது கெட்டித்தனமல்ல, நடிப்பதே கெட்டித்தனம். அடிப்பது போன்று நடிக்கவேண்டும்.

உங்களுக்கு வர்மம் தெரியும் என்பது எனக்கு ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டுவிட்டது அதனை என்னிடம் காட்ட நீங்கள் எத்தனித்திருக்கக் கூடாது. நீங்கள் குத்தியதை நான் கவனமாகத் தடுத்திருக்காவிட்டால் முகத்தில் காயம் ஏற்பட்டிருக்கும். தடுக்கத் தெரியாத ஒரு கதாநாயகன் என்றால் இனிமேல் அடிக்க நினைக்காமல் நடிக்க நினையுங்கள் என புத்திமதி சொன்னார். கடந்த வாரம் எனது வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் உள்ள எல்பிஸ்டன் தியேட்டர் முன்னால் காமினி பொன்சேகாவுக்கு சிலை நாட்டிய விழாவினை ஒரு மூலையில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த போழுது இச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்தேன்.

இவர் நல்ல நடிகர் மட்டுமல்ல, பண்பட்ட மனிதரும் கூட என்பதற்கு நான் சாட்சியம் கூறுவேன்.

நான் வடக்கு கிழக்கு மாகாணக் கல்வியமைச்சில் முஸ்லிம் கலாசாரப் பணிப்பாளராக இருந்தபோது காமினி பொன்சேகா வடக்கு கிழக்கு மாகாண ஆளுனராக திருகோணலையில் பதவி வகித்தார்.

அப்பொழுது, கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களின் பின் அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டுமென்று ஆசையேற்பட்டதும், என்னை அவருக்கு ஞாபகம் இருக்குமோ என்னவோ என்ற சந்தேகமும் வந்தது. அதுமட்டுமல்ல அவர் உயர் பதவியில் இருக்கிறார். சந்திக்க நேரகாலத்தோடு சம்மதம் பெற்றிருக்க வேண்டுமோ என்னவோ எனப் பல பிரச்சினைகள் தோன்றியது என் மனத்தினுள்ளே.

எது எப்படி இருந்தாலும் போவோம் நடப்பது நடக்கட்டும் எனத் துணிந்து அங்கு சென்றதும்,

காவலில் நின்ற பட்டாளத்தார் ஆயிரம் கேள்விகள் கேட்டுவிட்டு உள்ளே போக அனுமதித்ததும் நான் உள்ளே போய் ‘குட்மோர்னிங் சேர்’ என்றேன்.

அவரும் “குட்மோர்னிங்” என்றார்.

நான் “டுயு றிமெம்பர் மீ சேர்?” என்றதும் அவர் “ஐ குட் நொட் பட் பெமிலியர் பேஸ்” என்றார்.

நான் எழுபதுகளில் அவரோடு சூட்டிங்கில் கலந்துகொண்டதையும்,
அடிப்பதல்ல கெட்டித்தனம் நடிப்பதே கெட்டித்தனம் என அவர் கூறியதையும் ஞாபகப்படுத்தியதும் என் அருகே வந்து கைகொடுத்து வரவேற்று இருக்கை தந்து அன்போடு உபசரித்தார். இந்நிகழ்வு என் ஞாபக வீதியில் இன்றும் உலா வருகிறது."

காதல் அனுபவம் அவரிடம் கேட்டோம்,

‘அதெல்லாம் கிடையாது. உண்மையாகவே ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தேன் பிடித்திருந்தது திருமணம் செய்து கொண்டேன். எனது வீட்டிற்கு முன்னால் உள்ள தெருவில் தான் பாடசாலைக்கு பிள்ளைகள் செல்வார்கள். அப்படி சென்றவர்களில் என் கண்ணில் பட்ட அழகான பெண்தான் ‘சாஹிரா’. அவளை பார்த்தவுடனேயே எனக்குப் பிடித்துவிட்டது.

சர்வோதயத் தலைவர் 
கலாநிதி ஆரியரட்ணவுடன்.

திருமணம் செய்தால் அவளைத் தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும். என்று உறுதி எடுத்துக் கொண்டேன். அதன்படியே அவளின் அண்ணனிடம் விடயத்தைக் கூறி அவள் வீட்டிற்கு சென்று முறையாக பெண் பார்த்து திருமணம் செய்துகொண்டேன். திருமணம், வீட்டில்தான் பந்தல் போட்டு நடைபெற்றது. திருமணத்திற்கு எம்.பி. அஹமது, எம். எஸ். காரியப்பர் (கேட்முதலியார்) உள்ளிட்ட பலர் கலந்துகொண்டார்கள்.

திருமணம் முடித்து மூன்றாவது நாள் நானும் மனைவியும் மட்டக்களப்புக்குச் சென்று ராஜேஸ்வரி தியேட்டரில் ‘காதலிக்க நேரமில்லை’ படம் பார்த்துவிட்டு வந்தோம்" என்றார் மருதூரார். இவரால் மறக்க முடியாத நபர்கள் யார்?

"சங்கீத வாத்தியார் அல்வின் தேவசகாயம், நாடக ஆசிரியர் எம். எஸ். பாலு, எம். ஐ. எம். மீராலெப்பை, கலாநிதி தனஞ்சய ராஜசிங்கம் ஆகியோர் இன்றும் என் மனதில் நிற்கும் நபர்கள் என்று நெகிழ்கிறார் மஜீத். வாழ்க்கையில் தவறவிட்ட விடயமாக எதை கருதுகிறீர்கள்?

“சுங்க திணைக்களத்தில் வேலைக்கு சேர ஒரு தேர்வு இருந்திருக்கிறது. அது எனக்கு தெரியாமல் போய்விட்டது. இல்லையென்றால் அதையும் படித்து சுங்கத் திணைக்களத்தில் வேலை செய்திருக்கலாம்; நிறைய காசும் சம்பாதித்திருக்கலாம். ஆனாலும் இப்போது நான் வாழும் வாழ்க்கை எனக்கு பூரண நிம்மதியையும், சந்தோசத்தையும் தருகிறது” என்று சொல்லும் மஜீத்திடம், நீங்கள் கடந்து வந்த வாழ்க்கை எப்படி? என்ற எமது கேள்விக்கு “அது அவனவன் வாழும் வாழ்க்கையை பொறுத்தது.

எனக்கென்றால் நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை திருப்தி” என்று ‘நச்’ சென்று பதில் சொன்னார். சத்யசாயிபாபாவை சந்திக்க ஆசைப்பட்டும் அது முடியாமல் போய்விட்டதை நினைத்து வருந்துகிறார் இவர்.  அப்புறம் எனக்கும் கொஞ்சம் மாயாஜால வித்தையெல்லாம் தெரியும் நேரம் இருக்கும் போது வீட்டுக்கு வாங்க செய்து காட்டுகிறேன்” என்று சொல்லி எம்மிடமிருந்து விடை பெற்றார் மருதூரார்.

தினகரன்-SUNDAY NOVEMBER 01> 2009