தமிழகத்தில் கோலோச்சும் இலங்கைக் கவிஞர்

மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

சமீபத்தில் நாகசைத்தன்யா நாயகனாக நடித்து வெளிவந்த ‘லைலா ஓ லைலா’ படத்தின் அறிமுகப் பாடலான ‘இந்த லைப் நமக்கு ஒன்றே..’ என்ற பாடலை ஈழத்தைச் சேர்ந்த மீசை முளைக்காத சின்னப் பையன் மகேந்திரன் குலராஜ் எழுதியிருக்கிறார் என்பதை அறிந்து அவரைப் பற்றி கூகுல் தெய்வத்திடம் குறிக் கேட்டதில் அவர் தற்போது பிரான்சில் இருப்பது பதிலாக கிடைக்கவே அவரை வாட்சாப்பில் வலை விரித்துப் பிடித்தோம்…
“எனக்கு இப்போ வயசு 21, மீசையும் முளைத்து விட்டது…” என்று சிரித்தவர் தொடர்ந்தார்,

“என் குடும்பத்தில் யாருமே இலக்கிய துறையில் இல்லை, ஆனால் எனக்கு தமிழ் மொழி மீது ரொம்பவும் ஆர்வம். படித்து ஒரு தமிழ் வாத்தியாராக வரணும் என்று ஆசைப்பட்டேன். ஆனால் இலக்கிய உலகுக்கு திடீர்னு பிரவேசம் செய்து விட்டேன். இது ஒரு விபத்து மாதிரிதான் நடந்தது.
பண்ணாகம் மெய்கண்டான் தமிழ் வித்தியாலயத்தில் 6வது படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, படம் பார்த்து கவிதை எழுதணும் என்று ஒரு பாடம் நடந்தது. பொதுவாக கணிதம், தமிழ், விஞ்ஞானம் என்று எந்தப் பாடம் நடந்தாலும் நாங்கள் கொஞ்சம் பேர் வகுப்பில் பின்னாடிதான் இருப்போம்.
ஆனால் இந்தக் கவிதை பாடத்தில் நான் முதல் ஆளாக கவிதையை எழுதி ஆசிரியையிடம் கொடுத்து விடுவேன். கவிதையை படித்த அவர் என் கவிதையை மற்ற சக ஆசிரியர்களிடம் காட்டி ரொம்பவும் வியந்து பாராட்டியதால், என் புகழ் அந்தப் பள்ளி முழுவதும் காட்டுத் தீப்போல பற்றிக் கொண்டது.

அதன் பிறகு பெரிய வகுப்புகளில் கல்வி கற்கும் அண்ணாமார்களும் என்னிடம்தான் கவிதை எழுதி வாங்கி போட்டிகளில் பங்கு பற்றினார்கள். அப்படி அவர்கள் என்னிடம் கேட்டு எழுதி வாங்கிய பல கவிதைகள் போட்டிகளில் பரிசு வென்றதால் நான் அந்தப் பள்ளியில் சின்னக் கவிஞனாக உலா வரத் தொடங்கினேன்.
கவிதைகள் மீதான எனது ஆர்வம் இப்படிதான் வளரத் தொடங்கியது. அந்த நேரத்தில் நான் எழுதிய சில கவிதைகள் பாடசாலை சஞ்சிகைகளிலும் வெளியாகின.
11வது வயதில் எழுத தொடங்கிய எனது அனைத்து கவிதைகளையும் எல்லாவற்றையும் தொகுத்து ‘வைரம்’ என்ற பெயரில் ஒரு கவிதை நூலை எனது 13வது வயதில் வெளியிட்டேன்.

பண்ணாகம் பள்ளியின் தமிழ்த் தின விழாவில் எனது கவிதை நூல் முதல் முறையாக ஒரு அழகிய நூலாக வெளியானது.
இதற்கு பாடசாலை அதிபர், தமிழ் ஆசிரியர், பள்ளியின் நூலகர் உள்ளிட்டோர் எனக்கு ரொம்பவும் உதவியாக இருந்தார்கள். அதன் பிறகு எனது இரண்டாவது நூலாக ‘சீரழிந்து போகும் தமிழரின் பண்பாடு’ என்ற நூல் எனது 14வது வயதில் வெளியானது. அந்த நூலை அப்போதைய பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சடகோபன் வெளியிட்டு வைத்தார்.” என்று தமது பசுமையான நினைவுகளை பூரிப்புடன் குலராஜ் சொல்லும்போதே அவர் முகத்தில் குதூகலம் தெரிந்தது.
கம்பியூட்டர் தொழிநுட்பவியல் படித்துக்கொண்டிருக்கும் மகேந்திரன் குலராஜின் படிப்பு முடிய இன்னும் இரண்டு வருடங்கள் இருக்கிறதாம்.
தமிழ் திரைப்படத்தில் பாடல் எழுதுவதற்கான வாய்ப்பு எப்படி கிடைத்தது என்று கேட்டதும், குட்டிக் கவிஞர் குலராஜ் ரொம்பவும் உற்சாகமானார்…
“தமிழ்த் திரைப்படத்தில் பாடல் எழுதுவதற்கான வாய்ப்பு எனக்கு முகநூலில் தான் கிடைத்தது. எனது முகநூலில் நான் படைக்கும் கவிதைகளை கவனித்த இயக்குநர் ஏ.ஆர்.கே ராஜராஜன் எனக்கு ‘திரைப்படத்தில் பாடல் எழுதுவதற்கு வாய்ப்பு தருகிறேன்’ என்று சொன்னப்போது நான் நம்பவில்லை. ஆனால் நிஜத்திலும் அது நடந்து விட்டது.

‘யாவும் காதலே’ என்ற படத்திற்குதான் நான் முதல் முதலில் பாடல் எழுதினேன் ஆனால் என் துரதிஷ்டம் அந்தப் படம் வெளியாகவில்லை. அதற்கு பிறகு இரண்டாவதாக எழுதிய ‘லைலா ஓ லைலா’ என்ற படத்தின் பாடல்தான் சமீபத்தில் வெளியானது. இதுவரையும் 18 படங்களில் பாடல் எழுதியிருக்கிறேன். அவற்றில் ஒரு சில படங்கள்தான் வெளியாகியிருக்கிறன.
இங்கே பிரான்சில் பெரிய மாஸ் நடிகர்களின் படங்களை மட்டுமே திரையிடுவதால் இன்னும் நான் பாடல் எழுதிய திரைப்படத்தை திரையில் பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. இயக்குநர்கள் அனுப்பும் யூடியுப் லிங்க் உதவியுடன்தான் அந்த திரைப்படங்களை பார்க்கிறேன்.” என்றார்.

“உங்களின் படைப்பிலக்கிய வளர்ச்சிக்கு பிரான்ஸ் ஒரு நல்ல களமாக இருக்கிறதா” என்றோம்,
“நிச்சயமாக இல்லை!” என்று நிறுத்திவிட்டு தொடர்ந்தார்,
“கலை, இலக்கியம் என்று வரும்போது நாம் தமிழகத்தையோ அல்லது ஈழத்தையோதான் சார்ந்து இருக்க வேண்டும். இதுதான் யதார்த்த உண்மை.எனது படைப்புகள் இன்றும் தமிழகத்தில்  வெளியாகிக்கொண்டு தான் இருக்கின்றன.

“தமிழகத்தில் வெளியாகும் ‘நம்ம குடும்பம்’, ‘இனிய நந்தவனம்’ உள்ளிட்ட பல சஞ்சிகைகளில் எனது கவிதைகள் வெளியாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. தற்போது மூன்று புத்தகங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதில் ஒன்று மணிமேகலை பிரசுரத்தில் வெளியாகவுள்ள எனது கவிதை புத்தகம். அந்தப் புத்தகம் வெளியீட்டுக்கு தயாராக உள்ளது. இந்த மாதம் சென்னையில் நடைபெறும் புத்தகக் கண்காட்சியில் அது வெளியிடப்படவுள்ளது.
அதுதவிர ‘உடல் விதைத்த பூமி’ என்ற ஒரு நாவலும் எழுதியிருக்கிறேன். அதை வெளியிடுவதற்கு ஒரு பதிபகத்தை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஈழத்தைச் சேர்ந்த இலக்கியவாதிகளை ஆவணப்படுத்தும் விதமாக அந்த நூல் அமைந்திருப்பதால் அதனை இலங்கையிலேயே வெளியிட்டால் சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இப்படி எமது படைப்புகளுக்கு களமாக இருப்பது தமிழகமும், இலங்கையும் தான். இங்கே பிரான்சில் தமிழக்ததை சேர்ந்தவர்களால் கம்பன் கழகம் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் இருந்தாலும் அவர்கள் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு எதுவும் செய்த மாதிரித் தெரியவில்லை. தை பிறந்தால் பொங்கல் விழாவும், மாட்டுப் பொங்கலும் பொங்குவதோடு அவர்களின் பணி முடிந்துவிடுகிறது.
இது தவிர சூர்யா மியூசிக்கல் அக்காடமி என்ற குழுவில் நானும் இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு வருடமும் ஏப்பரல் மாதத்தில் கிராமிய நடனப் போட்டிகளை நடத்துகிறோம். இந்த ஆண்டு கிராமியப் பாடல் போட்டியை நடத்துவதற்கு திட்டமிட்டுள்ளோம்.  இந்த அமைப்பு தமிழர்களின் பாரம்பரிய இசைக் கருவிகளை தமிழர்களிடம் அதனை அடையாளம் காட்டி அவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பதற்கான முயற்சிகளில் இறங்கியிருக்கிறோம்.

தந்தை பெரியார்

குறிப்பாக யாழ் இசைக் கருவியை ஈழத் தமிழர்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பதில் அதிக அக்கறையுடன் இருக்கின்றோம்.” என்று பெருமிதத்தோடு பேசும் குட்டிக் கவிஞரிடம்,
“கிராமிய நடன நிகழ்ச்சிகளை ஏப்ரல் மாதத்தில் நடத்துகிறீர்கள் என்றால் அது சித்திரை புத்தாண்டில் நடக்குமா?” 
“அட நீங்க வேற, இந்த சித்திரையும், தீபாவளியும் தமிழர்களின் புத்தாண்டோ,கொண்டாட்ட நாளோ இல்லை. அவைகளை நாங்கள் கொண்டாடுவதும் இல்லை. எங்களைப் பொறுத்தவரையில் தை முதல் நாள்தான் எங்களுக்கான புத்தாண்டு, அந்த நாளில்தான் நாங்கள் வாழ்த்துக்களை பறிமாறிக் கொள்கிறோம்.
இங்குள்ள மேயர் முதற் கொண்டு அரசியல்வாதிகள் வரை தை முதல் நாளில்தான் எங்களுக்கு வாழ்த்துக்களையும் தெரிவிக்கிறார்கள் அதனையே நாங்கள் வழக்கத்திற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம்.” என்றவரின் பேச்சில் ஒரு கெத்து தெரிந்தது.
“அப்போ நீங்கள் பகுத்தறிவுவாதியா?” என்று குலராஜை ரவுண்டு கட்டினோம்.

“நான் பெரியாரிஸ்ட் கிடையாது. பெரியாரின் சில கொள்கைகளை நான் முழுமையாக எதிர்க்கிறேன். குறிப்பாக தமிழை காட்டுமிராண்டி மொழி என்று அவர் கூறிய கருத்தை நான் வன்மையாக கண்டிக்கிறேன். அதோடு அவர் ‘தமிழை 33 எழுத்துக்களுக்குள் அடக்க வேண்டும்’ என்று சொன்னது ஒரு மொழி அழிப்புக்கான அடித்தளமாக நான் பார்க்கிறேன்.

அதே வேளை பெண் விடுதலை, தீண்டாமை எதிர்ப்பு உள்ளிட்ட விடயங்களுக்காக பெரியாரை மதிக்கிறேன். இதே வேளை எங்கள் மண்ணில் வாழ்ந்த ஆறுமுக நாவலர் தமிழ் வளர்த்தார், சைவம் வளர்த்தார் என்று சொல்லப்பட்டாலும் அவர் சாதி வெறியராகவே வாழ்ந்தார் என்பதுதான் உண்மை. கீழ் சாதியினர் கல்வி கற்கக் கூடாது என்பதிலும் அந்த மக்களை தீண்டத் தகாதவர்கள் என்று ஒதுக்கியதும் அவர்தான். இதற்கான ஆதரமாக அவரின் சைவ வினாவிடை, மற்றும் பாலர் பாடசாலை நூல்களை பார்த்தாலே புரியும். இந்த விடயங்களுக்காக நாவலரை நான் எதிர்க்கிறேன்.
ஆரியக் கடவுள்களை எதிர்கிறேன், அவர்களை வெறுக்கிறேன்!” என்று கோபப்பட்டவரை இடைமறித்து “அப்போ முருகன் முப்பாட்டன் என்று சொல்கிறீர்களா?” என்றோம்.

“முருகனையும், சிவனையும் நான் தமிழ் அரசர்களாக பார்க்கிறேன். இதே வேளை ஆரியக் கடவுள்களின் கதைகளை படிக்கும் போது ரொம்பவும் விந்தையாக இருக்கிறது.  இப்போ ஓரினச் சேர்க்கையைப் பற்றி பரவலாக பேசப்படுகிறது ஆனால் அந்தக் காலத்திலேயே சிவனுக்கும், விஷ்னுவுக்கும் பிறந்தவனாக ஐயனாhர் குறிப்பிடப்படுகிறார்.
சிவனுக்கும், நாரதருக்கும் பிறந்த அறுபது குழ்ந்தைகளின் பெயர்களைத்தான் சித்திரை புத்தாண்டுகளின் பெயராக  சூட்டப்பட்டிருக்கிறது.” என்று குலராஜ் எரிமலையாக வெடித்து ஓய்ந்தார்.

குடும்பத்தில் குலராஜ்தான் மூத்தவர். அவருக்கு பிறகு நான்கு தங்கைகள் இருக்கிறார்களாம். அவர்களில் இரண்டாவது தங்கைக்கு இலக்கியம் மீது ஆர்வம் இருக்கிறதாம்.
“என் தங்கை நான் படிக்கும் புத்தகங்களை வாசிப்பாள், இப்போது கவிதைகள் எழுதுவதிலும் ஆர்வம் காட்டுகிறாள்.
என் இலக்கிய ஆர்வத்துக்கு என் குடும்பத்தினர் முழுமையாக ஆதரவு தந்தார்கள் முக்கியமாக என் அம்மா எனக்கு பக்க பலமாக இருந்தார். ‘மீசை முளைக்காத வயதில் இவனுக்கு எதுக்கு கவிதையெல்லாம்’ என்று அண்டை வீட்டார்கள் கேலி பேசிய போதெல்லாம் என் அம்மா என் படைப்பிலக்கியத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு என்னை ரொம்பவும் ஊக்கப்படுத்தினார்.
கடந்த ஆண்டில் கம்போடியாவில் நடைபெற்ற உலகத் தமிழ்க் கவிஞர்கள் மாநாட்டில் ‘அங்கோர் தமிழ்ச் சங்கம்’ எனக்கு கவிஞருக்கான விருது வழங்கி கௌரவித்தது.” என்று குலராஜ் பெருமிதமாக பேசி முடித்தார்🔴

முத்துசாமி வேடத்தில் நடித்த எல்றோய் அமலதாஸ் பேசுகிறார்

 மணி ஸ்ரீகாந்தன்

இலங்கையில் அதிக பொருட்செலவில் தயாரிக்கப்பட்டு விரைவில் திரைக்கு வரத் தயாராக இருக்கும் திரைப்படம் ‘கிரிவெசிபுர’. கண்டியின் கடைசி மன்னன் ஸ்ரீவிக்கிரம ராஜசிங்கனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை கதைக் கருவாக கொண்டு படமாக்கப்பட்டுள்ள இந்த திரைப்படம் சிங்களம், தமிழ், ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகளில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த திரைப்படத்தில் இராஜாதி இராஜசிங்கனின் மனைவியின் தம்பியான முத்துசாமி என்ற கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருப்பவர்தான் எல்றோய் அமலதாஸ். இவர் பல்வேறு துறைகளில் நுழைந்து அதகளம் செய்யும் ஒரு துடிப்புமிக்க இளைஞர்.

தோள்பையை முதுகில் சுமந்தபடியே காடு, மலை, ஏரி, குளம் என்று அசால்ட்டாக ஏறி, இறங்கி தனது கேமரா கண்ணில் பட்ட காட்சிகளையெல்லாம் அற்புதமாக சுட்டெடுக்கும் நல்லதொரு புகைப்படக் கலைஞனாக இருக்கும் இவர், மிகவும் பின்தங்கிய கிராம பள்ளிகளில் கற்கும் மாணவர்களுக்கு இசையையும் அட்சரம் பிசகாமல் பாடம் நடத்தும் ஒரு நல்லாசனாகவும் இருக்கிறார். பல்கலைக்கழகங்களில் புகைப்படம் பற்றிய விரிவுரை செய்பவராகவும்  பணியாற்றுகிறார்.

அப்புறம் எங்கே ஆளையே காணோம்னு தேடினால் முகத்தில் அரிதாரம் பூசிய நடிகனாக கூத்துக்கட்டி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்.
இப்படி பன்முக ஆளுமைகளில், அசாத்திய திறமையோடு பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிருக்கும் எல்றோய் அமலதாஸை ஒரு இனிய மாலை வேளையில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

“எனது கலைப் பிரவேசத்துக்கு முக்கிய காரணமாக இருந்தவர் எனது தந்தைதான். அவர் யாழ் உதவிக் கல்விப் பணிப்பாளராக பணியாற்றியவர். அதோடு மேலேத்தேய வாத்தியங்களை இசைப்பதில் விற்பனராக இருந்திருக்கிறார். அந்தத் துறையில் அவர் நிறைய விருதுகளையும் பெற்றிருக்கிறார். அவரின் பாதிப்புத்தான் என்னை இந்த துறைக்குள் பயணிக்கச் செய்தது.
நான் போரின் வலிகளை சுமந்தவன். நிறைய இடம்பெயர்வுகளை சந்தித்திருக்கிறேன். எனது இடம்பெயர்வின் நெடும் பயணம் என்னை இறுதியாக கொழும்புக்கு கொண்டு வந்து விட்டது.
அங்கேதான் என் கலைப் பயணத்தின் முதல் பிள்ளையார் சுழி போடப்பட்டது.” என்று படபடத்து நிறுத்தினார்.

எல்றோய் அமலதாஸ் கொழும்பில் உள்ள ஒரு முன்னணி தமிழ் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் நிறைவேற்று தயாரிப்பாளராக பணியாற்றியவர். அதோடு ஒரு தொலைக்காட்சி நாடகத்தின் 54 பாகங்களை இயக்கியதோடு, ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களில் நாயகனாகவும் நடித்திருக்கிறார்.
இசைக் கலைஞரான இவரின்  இசையில் சிங்கள திரைப்படம் ஒன்று விரைவில் திரைக்கு வரவிருப்பதோடு, சில தொலைக்காட்சி நாடகங்களுக்கும் இசையமைத்திருக்கிறார்.
இவரின் கலைப்பயணத்தில் ஜனாதிபதி விருதுகள் முதல் கொண்டு அனைத்து துறைகளிலும் ஏகப்பட்ட விருதுகளை வாங்கி குவித்திருக்கும் இவர், தற்போது ஒரு தனியார் தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளராகவும் பணியாற்றுகிறார்.

வரலாற்று திரைப்படமான கிரிவெசிபுர பட வாய்ப்பு எப்படி கிடைத்தது என்று கேட்டோம்,
“எனக்கு இந்தப் பட வாய்ப்பை இலங்கையின் முன்னணி நடிகையும் சகோதரியுமான நிரஞ்சனி சண்முகராஜா எனக்கு வழங்கியிருந்தார். ஒரு நாள் அழைப்பில் வந்த அவர் கிரிவெசிபுர படம் பற்றி சொல்லி என்னை பட அலுவலத்துக்குச் சென்று இயக்குநர் தேவிந்த கோங்கஹகேயை சந்திக்கும்படி சொன்னார். இயக்குநரும் என்னை பார்த்ததும் அவருக்கு ரொம்பவே பிடித்துவிட, என்னை முத்துசாமி கதாபாத்திரத்தில் நடிக்கும்படி கூறினார்.
எனக்கு வரலாற்று தேடுதல்களில் ரொம்பவும் ஆர்வம். அதனால் அந்தக் கதாபாத்திரத்தில்  ரொம்பவும் விருப்பத்துடன் நடித்தேன்.” என்றார்.

கண்டி மன்னரின் வரலாற்றுக் கதையின்படி இராஜாதி இராஜசிங்கனின் நான்கு மனைவிகளில் ஒருத்திக்கு ஏழு சகோதரர்கள். அவர்களில் ஒருவர்தான் முத்துசாமி. மன்னருக்கு பிள்ளைகள் இல்லாததால் அவருக்கு பிறகு இந்த சகோதரர்களில் யாராவது ஒருவர் மன்னராக அரியாசனம் ஏறலாம் என்பது நாயக்க வம்சத்தின் வழக்கமாக இருந்தது.

மன்னர் இராஜாதி இராஜசிங்கன் மரணப் படுக்கையில் இருந்தபோது தனக்குப் பிறகு ராணிமார்களின் தம்பிகளில் ஒருவரை அவர்கள் தெரிவு செய்து அரியாசனத்தில் அமர வைக்கும் வரை, தற்காலிகமாக முத்துசாமியை நியமிக்க முடிவெடுத்தப்போது முதலமைச்சராக இருந்த பிலிமத்தலாவை அவனை பதவியேற்க விடாமல் தடுத்து விட்டான்.
பிலிமத்தலாவையின் கைப்பாவையாக வைத்து ஆட்டிப்படைப்பதற்கு கண்ணுசாமியை அரியாசனத்தில் அமரவைத்தான். ஆனாலும் அரியாசனத்துக்கு தகுதியுடைய முத்துசாமி கண்ணுசாமிக்கு எதிராக கலகம் செய்து ஆட்சியை கைப்பற்றலாம் என்று எண்ணி முத்துசாமியை கொல்வதற்கு பிலிமத்தலாவை திட்டம் போட்டான்.

பிலிமத்தலாவையின் சதித்திட்டம் தெரிந்து, அரண்மனையிலிருந்து தப்பிய முத்துசாமி, கொழும்பிலிருந்த பிரித்தானிய தேசாதிபதி நோர்த்திடம் சென்று முறையிட்டான்.
முத்துசாமியின் நிலைமையை புரிந்துகொண்ட நோர்த் அவனுக்கு அபயம் கொடுத்து, செலவுக்கு பணமும் கொடுத்து ஒரு மெய்க்காப்பாளனுடன் யாழ்ப்பாண கோட்டைக்குள் இருந்த அரண்மனையில் போய் தங்குமாறு பணித்தார்.

யாழ். கோட்டைக்குள் முத்துசாமி சிறிது காலம் தங்கியிருந்தான். அப்போது ஒருநாள் விஸ்வநாத சாத்திரியாரை அழைத்து ‘தனக்குரித்தான பட்டம் கிடைக்குமா?’ என்று கேட்டான்.
அதற்கு சாத்திரியார் ‘பட்டம் சமீபத்திலேயே கிடைத்து விடும். ஆனால் பட்டத்துக்கு முன்பும், பின்பும் அரிப்பகை’ என்றாராம். இதனைக் கேட்டு உச்சிக் குளிர்ந்து போன முத்துசாமி சாத்திரியாருக்கு இராஜ ஜோதிடர் என்ற பட்டமும், பணமும் கொடுத்து அவரை கௌரவப்படுத்தினான்.
பதவிக்கு முன்னால் பாம்பு பகையும், அதற்குப் பிறகு தலையை அரியும் பகையும் இருக்கிறது என்று சாத்திரியார் சொன்னதின் அர்த்தத்தை சரியாக புரிந்து கொள்ளாமல் முத்துசாமி மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களில் அவனை நாகம் தீண்டியது. உடனே யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல விஷக்கடி வைத்தியரான இருபாலை செட்டியார் அழைக்கப்பட்டு மரணத்தின் விளிம்புக்குச் சென்ற முத்துசாமி காப்பாற்றப்பட்டான்.
அதன் பிறகு சாத்திரியாரின் வாக்குப்படி முத்துசாமி அரியணை ஏறினான். சில நாட்களிலேயே பிலிமத்தலாவை, கண்ணுசாமியின் சதியால் மீண்டும் பதவியை இழந்ததோடு அவனுக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டு சிரச்சேதமும் செய்யப்பட்டது. இதுதான் அந்தக் கதை.

இந்தப் பாத்திரத்தில் எல்றோய் அமலதாஸ் நடிக்கும் போது சில விசயங்கள் முத்துசாமியின் வரலாற்றில் நடந்தது போன்று படப்பிடிப்பிலும்  நடந்திருக்கிறதாம். தனக்கும் முத்துசாமிக்கும் பூர்வ ஜென்ம தொடர்பு எதுவும் இருக்குமோ என்று நினைத்து பூரித்துப்போகும் எல்றோய் அந்த சம்பவங்கள் பற்றி விபரித்தார்.

“ஒரு நாள் படப்பிடிப்பில் இயக்குநர் என்னிடம் வந்து ‘எல்றோய் வெளியே வந்து பாருங்கள் உங்க நண்பர் வந்திருக்கிறார்’ என்று அழைத்தார். அப்போது நானும் ஆவலாக
வெளியே வந்து பார்த்தேன். அப்போது ஒரு பாம்பாட்டி ஒரு நாகத்தை கொண்டு வந்திருந்தான். அதனைப் பார்த்து சந்தோசப்பட்டு போன நான் ‘பாம்புக்கு பல்லு பிடுங்கிருக்கு’ என்று பாம்பாட்டி சொன்னதை நம்பி ரொம்பவும் தைரியமாக பாம்பைப் பிடித்தேன். பிடித்த அடுத்த நொடியே பாம்பு என் கையை தீண்டியது அதன் இரண்டு பற்களும் என் கையின் தசைகளுக்குள் ஆழமாக இறங்கி நின்றது.
அவசரமோ, அதிர்ச்சியோ அடையாத நான் மிகவும் நிதானமாக அந்த பாம்பின் வாயை பிடித்து என் தசைக்குள் அமிழ்ந்திருந்த பற்களோடு வெளியே எடுத்தேன்.
அப்போது பாம்பு சீண்டிய இடத்திலிருந்து இரண்டு சொட்டு இரத்தம் வெளியே வந்து எட்டிப்பார்த்தது. அந்த நாகத்துக்கு பல்லு பிடுங்கவில்லை என்பது அப்போதான் அந்த பாம்பாட்டிக்கே தெரிந்தது.
பாம்பு பிடிப்பதிலும் எனக்கு ரொம்பவும் பரீட்சியம் இருக்கிறது. பல்லு பிடுங்காத பாம்பை எப்படி கையாள வேண்டும் என்பதையும் நான் தெரிந்து வைத்திருந்தேன். ஆனாலும் பாம்பாட்டியின் வார்த்தையை நம்பிதான் அந்த பாம்பை நான் சரியாக கையாளவில்லை.
வைத்தியசாலைக்கு போகலாமா என்று படப்பிடிப்பு குழு பதறிப்போய் கேட்டபோது நான் கொஞ்சம் நேரம் பார்க்கலாம் என்று சொன்னேன். நான் ஒரு நிமிடத்தை கூட சும்மா வெட்டியாக கழிப்பதில்லை, எனக்கு கிடைத்த அந்த சில நிமிட ஓய்வில் போனில் தேடி என்னைக் கடித்த ராஜநாகம் பற்றிய குறிப்புகளையும் எடுத்து அதற்கான முதலுதவிகளையும் தெரிந்து அதனை மேற்கொள்ளவும் செய்தேன்.

ஆனால் சிறிது நேரத்துக்கு பிறகு உடல் நிலையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் உணர்ந்து வைத்தியசாலைக்கு போகலாம் என்று முடிவெடுத்தேன். வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கபட்ட சிறிது நேரத்துக்கு பிறகு என் பார்வைக்கு எல்லாம் இரண்டாக தெரிந்தது அப்படியே மயங்கிப் போனேன். அதன் பிறகு அடுத்த நாள்தான் கண்விழித்தேன்.

முத்துசாமியை போலவே நானும் மரணத்தின் விளிம்புக்கு சென்று திரும்பியிருகிறேன். அந்த இராஜ நாகம் கடித்தால் உயிர் பிழைப்பது கஷ்டம் என்று கூகுலில் படித்தபோது கொஞ்சம் ஆடித்தான் போனேன்.
ஆனாலும் பாம்பு என்னைக் கடித்தபோது நான் அதனை பெரிதாக எடுக்கவும் இல்லை, பயப்படவும் இல்லை. ஒன்று தெரியுமா, பாம்பு கடித்ததும் எமக்குள் ஏற்படும் பயமே அந்த விஷத்தை சில நிமிடங்களுக்குள் உடம்பு முழுவதும் பரவச் செய்து நம்மை கொன்று விடுமாம்.
பாம்புக் கடியை நான் அசால்ட்டாக எடுத்துக்கொண்டதுதான், அதிர்ஷ்டவசமாக நான் உயிர் பிழைக்கவும் காரணமாக இருந்தது.” என்று எல்றோய் தமது அனுபவத்தை மெய்சிலிர்த்து கூறினார்.
ஏழாம் அறிவில் வருவது போல அவருதான், இவரோ? நாமும் நம்ப முடியாத ஆச்சர்யங்களோடு அவரிடமிருந்து விடைப்பெற்றோம்.🔴

எமது நடிகை நிரஞ்சனியுடன் ஒரு பரபரப்பு உரையாடல்

மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

‘வடபகுதி தமிழ்ப் பெண்ணாக தோன்றும் என்னை நிர்வாணமாகக் குளிக்கும் காட்சியொன்றில் நடிக்கும்படி என்னிடம் இயக்குநர் கேட்டுக் கொண்டார். தமிழ் பெண்கள் குளியல் ஆடை இல்லாமல் நீராடும் வழக்கம் இல்லை என்றும் அது யதார்த்தத்துக்கு புறம்பானது என்றும் அவரிடம் விளக்கியதும் அவர் காட்சியை மாற்றிவிட்டார்’

இலங்கை சிங்கள திரையுலகில் ரொம்பவும் பிஸியாக இருக்கும் நடிகைதான் நிரஞ்சனி சண்முகராஜா, கண்டியை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட இவர் ஒரு தமிழச்சிதான் என்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை.
இலங்கையின் முன்னணி இயக்குநர் சோமரத்ன திஸாநாயக்க இயக்கியுள்ள ‘சுனாமி’ படத்தில் நாயகியாக இவர் நடித்துள்ளார்.
“அடுத்தடுத்து ஐந்து படங்களில் நாயகியாக நடித்திருக்கிறேன். விரைவில் திரைக்கு வரவுள்ள சுனாமியை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன். அந்த படத்திற்கு பிறகு நம்ம ரேஞ்சே வேற” என்று நம்பிக்கையோடு கெத்துக் காட்டும் நிரஞ்சனி தனது ‘சுனாமி’ படத்தின் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொண்டார்.

2000 ம் ஆண்டு சோமரத்னவின் ‘சரோஜா’ திரைப்படம் வெளியானது. அந்தப் படத்தில நித்தியவாணி என்ற ஒரு குழந்தை நட்சத்திரம் அறிமுகமாகியிருந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து ‘சின்ன தேவதை’ என்று ஒரு படம் அந்தப் படத்திலையும் நித்தியவாணிதான் நடித்திருந்தாள். அப்போ நானும் சின்னப் பொண்ணுதான். எனக்கு நித்தியவாணியை பார்க்கும் போது ஒரு பொறாமை ஏற்பட்டது. ‘அந்தப் பொண்ண விட என்னால நல்லா நடிக்க முடியுமே’ என்று நினைச்சேன்.
ஆனால் நடிகையாவேன் என்று கனவில கூட நினைச்சுப் பார்த்ததில்ல. என் அதிர்ஷ்டம் திடீர்னு நடிகையாயிட்டேன். எல்லோரும் நினைப்பது போல நானும் இயக்குநர் சோமரத்னவின் படத்தில் நடிக்கனும்னு ஆசையோடுதான் இருந்தேன். சினிமா சம்மந்தப்பட்ட நிகழ்வுகளில் சோமரத்னவை சந்திக்கும் போது ‘நாங்களும் நடிப்போம், எங்களுக்கும் ஒரு சான்ஸ் தாங்களேன்’ என்று கிண்டலாக கேட்பதுண்டு.
ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரமாக அவரின் படத்தில நாயகியாவேன்னு நான் கனவிலேயும் நினைக்கவில்லை.

ஒரு நாள் 2017ல் நான் ‘கிரிவெசிபுர’ படத்தின் படப்பிடிப்பு இடைவேளையில் இருந்தபோது எனக்கு ஒரு போன் கோல் வந்தது அழைப்பில் இயக்குநர் சோமரத்ன, “நீ அடிக்கடி கேட்பியே ‘நானும் உங்க படத்தில் நடிக்கலாமா’ன்னு, நீதான் என்னோட அடுத்த படத்தின் நாயகி” என்று அவர் சொன்னதும் நான் அப்படியே ஒரு கனம் ஷொக்காகி நின்னுட்டேன்.

“நான்தான் சோமரத்னவின் படத்தில் கதாநாயகி!!” என்று ‘கிரிவெசிபுர’ படப்பிடிப்பு தளத்திலேயே சந்தோசத்தில் கத்தி துள்ளிக் குதிச்சேன்.
ஒரு படத்தில் நடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே இன்னொரு பெரிய இயக்குநரின் படத்தில் எனக்கு கதாநாயகி சான்ஸ் கிடைத்ததை கிரிவெசிபுர படக்குழு என்னை ‘அதிர்ஷ்டசாலி’ என்று பாராட்டினார்கள்.
இலங்கையின் பெரிய டைரக்டரின் படத்தில் நடிக்கப்போவதை நினைத்து எனக்குள் ஒரு கர்வமும் வந்துவிட்டது.
அதன் பிறகு பல மாதங்கள் ஆகியும் சோமரத்னவிடமிருந்து எந்தவித தகவலும் இல்லை, அதன் பிறகு சோமரத்னவை பல நிகழ்வுகளில் நான் பார்த்தாலும் திரைப்படம் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. அதன் பிறகு நானும் அதை மறந்துவிட்டேன்.
ஓராண்டுக்கு பிறகு ஒருநாள் சோமரத்னவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. “திரைக் கதை ஸ்கிரிப்ட் வேலைகள் முடிவடைந்து விட்டன. இனி சூட்டிங்தான். நீ என்னை நேரில் வந்து சந்தி. கோல்சீட் பற்றி பேசணும்”என்றார். என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத ஒரு தொலைபேசி அழைப்பாகவும் அது அமைந்துவிட்டது" என்று நிரஞ்சனி சிலீர்த்து கொண்டார்.

“நிரஞ்சனி குடும்பப் பாங்கான வேடத்தில் மட்டும்தான் நடிப்பீங்களா, அல்லது கிளாமரும் பண்ணுவீங்களா..?”என்று கேட்டதும்,
“எனக்கு அதில் அப்படியொன்றும் வரையரை கிடையாது. நிர்வாணமா இருந்தால்தான் அந்தக் காட்சிக்கும், அந்தக் கதைக்கும் நூற்றுக்கு நூறு வீதம் உயிரோட்டம் வரும் என்றால் நான் நிர்வாணமாக நடிக்கவும்; தயார்! ஒரு நடிகையோ, நடிகரோ தண்ணீர் மாதிரி இருக்கணும், அப்போதுதான் நாம் நடிக்கும் பாத்திரத்துக்குள் புகுந்து அப்படியே நாங்களும் அந்த பாத்திரம் மாதிரியே மாற முடியும். அப்போதுதான் அந்த முழு வடிவத்தை நாங்கள் திரையில் காட்ட முடியும்.
சமீபத்தில் நான் நடித்த ‘ரது சமனல சிஹினய’ என்ற படத்தில் நான் நிர்வாணமாக குளிப்பது போல ஒரு காட்சி அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
இயக்குநர் காட்சியை எனக்கு விபரித்தார், ‘இந்த காட்சியின் கதாபாத்திரமான ராகினி ஒரு சுத்த தமிழ்ப் பெண். அதுவும் வடக்கில் போர் சூழலில் வளர்ந்து, இறுதி யுத்தத்தில் தன் தங்கையை தொலைத்துவிட்டு, பிறகு தங்கையை தேடிக்கொண்டு  கொழும்பிற்கு வருகிறாள். அவளுக்கு சிங்களம் பேச வராது. அந்த சூழலில் தமிழ் பேசக்கூடிய ஒரு சிங்கள நண்பனை நம்பி அவன் வீட்டில் வந்து தங்குகிறாள். அந்த வீட்டில் இன்னொரு ஆணும் தங்கியிருக்கிறான்.
ஒருநாள் ராகினி குளிப்பதை அவர்கள் இருவரும் ஒளிந்திருந்து பார்க்கிறார்கள்” என்றார்.

அதற்கு நான் அவரிடம், “வடக்கில் வாழும் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தமிழ்ப் பெண் அப்படி நிர்வாணமாக குளிக்க வெட்கப்படுவாள், பொதுவாக நாங்கள் வீட்டில் குளிக்கும் போது மார்பு வரை ஒரு துண்டை கட்டிக்கொண்டுதான் குளிப்போம். தமிழர் கலாச்சாரம் அப்படிதான் சொல்லித்தந்திருக்கிறது. எனவே வேறு ஒரு வீட்டில் தங்கும் தமிழ்ப் பெண் அப்படி நிர்வாணமாக குளிப்பது சாத்தியமில்லை.
எனவே இந்தப் படத்தில் எனக்கு நிர்வாணமாக நடிப்பதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. ஆனால் யதார்த்தத்துக்கு பொருந்தாமல் காட்சி அமைக்கப்பட்டால் நீங்கள் கஷ்டப்பட்டு உருவாக்கிய அந்த ராகினி பாத்திரம் வீணாகிவிடுமே”  என்றேன்.
நான் சொன்னதை கேட்டு உண்மையை உணர்ந்து கொண்ட அந்த இயக்குநர் உன்னோடு பணியாற்ற கிடைத்தது எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம். நல்ல நேரத்தில் அந்த காட்சியின் தன்மையை புரிய வைத்தாய் என்று அந்தக் காட்சியில் உடனே மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினார்.
எனவே நிர்வாணமாக நடிக்கணும் என்பதற்காக எல்லாக் காட்சியிலும் அவர்கள் சொல்வதை கேட்டு நடித்துவிட முடியாது.” என்று ரொம்பவே தைரியமாகவும், தெளிவாகவும் பேசும் நிரஞ்சனியிடம்,

“தென்னிந்திய திரையுலகுக்குச் சென்று சாதிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் நம்மவர்கள் தமிழகத்துக்கு செல்வது பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டோம்,
“அப்படியான எண்ணத்தோடு போறவங்கள பற்றி தப்பு சொல்லுவதற்கு எனக்கு உரிமையில்லை. அது அவர்களுடைய தனிப்பட்ட விருப்பம். ஆனால் நிரஞ்சனி என்கிற இந்த மனுஷி பிறந்தது இலங்கையில்தான், எனக்கான அத்திவாரமும், அங்கீகாரமும் இங்கேதான் கிடைத்தது.
எனக்கு கிடைத்த அத்திவாரத்தை உறுதியாக வைத்துக்கொள்வதும், கொள்ளாததும் என் கையில்தான் இருக்கிறது. என்னைப் பொருத்தவரையில் நான் எனக்கான அஸ்த்திவாரத்தை இன்றைய நாள் வரையிலும் நான் ரொம்பவும் உறுதியாக போட்டுவைத்திருக்கிறேன். அதோடு என்னை நடிகையாக்கிய இந்த மண்ணுக்கும், என்னை ஒரு நடிகையாக ஏற்றுக்கொண்ட என் மக்களுக்கும் நான் முதலில் ஏதாவது  ஒன்றை செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை. ஆனாலும் எல்லோருக்கும் இருப்பது போல தென்னிந்திய சினிமா மீதான மோகம் எனக்கும் இருந்தது. நான் அதற்கான முயற்சியையும் செய்தேன்.

ஆனால் பிறகுதான் நான் ஒன்றை புரிந்துகொண்டேன். பெரிய ஒரு கடலில் நான் நெத்திலியாக இருப்பதைவிட, ஒரு சின்னக் குளத்தில் நான் திமிங்கிலமாக இருப்பது எவ்வளவோ மேல். என்பதை இப்போது இந்த சிறிய நாட்டில் ஒரு திமிங்கலமாகத்தானே இருக்கிறேன். இது எனக்கு பெரிய மன நிறைவைத் தருகிறது.
ஆனாலும் நல்ல வாய்ப்புகள், நல்லவிதமாக எந்த நாட்டிலிருந்து வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வேன்” என்று யதார்த்தம் புரிந்து பேசும் அவரின் முகத்தில் ஆளுமை அப்படியே பளீச்சிடுகிறது….
நிரஞ்சனி திரைத்துறையில் சாதனைகள் பல கண்டு, சரித்திரம் படைத்திட, நெஞ்சார்ந்த எமது வாழ்த்துக்களையும் கூறி விடைப் பெற்றோம்.🔴

இலங்கை வந்திருந்த பகுத்தறிவுப் பெண் சபரிமாலா

சந்தித்தவர்:  மணி ஸ்ரீகாந்தன்

தமிழகத்தின் பட்டிமன்ற பேச்சாளர்களில் சபரிமாலா ஜெயகாந்தனுக்கு என்று ஒரு தனியிடம் இருக்கிறது. இதுவரை ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட பட்டிமன்றங்களில் பேச்சாளராக, நடுவராக களம் கண்டிருக்கிறார்.
சமீபத்தில், ‘பெண்மைதான் பேராற்றல்’ என்ற தொனிப் பொருளில் விழிப்புணர்வு பிரசாரம் மேற்கொள்வதற்காக இலங்கை வந்திருந்தவரை சந்தித்துப் பேசினோம்.

“பதினைந்து ஆண்டுகளாக அரசு பள்ளியில் ஆசிரியராக பணியாற்றியிருக்கிறேன். அப்போது பட்டிமன்ற பேச்சாளராக  பல மேடைகளில் பேசியிருக்கிறேன். ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் பேசுகிற பேச்சுக்கும் வாழ்கிற வாழ்க்கைக்கும் சம்மந்தமே இல்லாமல் பணத்துக்காக பேசுகிற கூட்டமாகவே இது இருக்கிறது என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.

அதன் பிறகு  பட்டிமன்றங்களில் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டு, எனது முழு பேச்சாற்றலையும் மாணவர்களுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துவது என்று முடிவெடுத்து, பேச்சாற்றலை மாணவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்து அவர்களையே பேச்சாளராக்கி நடுவர் என்ற பொறுப்பை நான் எடுத்து சமூக விழிப்புணர்வுக்கான பட்டிமன்றங்களை தமிழகம் முழுவதும் நடத்தி வருகிறேன் இதுவரை தொண்ணூறுக்கும் மேற்பட்ட பட்டிமன்றங்களை மாணவர்களை மட்டுமே வைத்து நடத்தியிருக்கிறேன்.
அப்போது ஊடகங்கள் எமக்கு வழங்கிய ஆதரவு எனக்கு ஒரு புதிய உத்வேகத்தை கொடுத்தது. பேச்சு என்பது வெறுமனே பணத்துக்காக அல்ல அது சமூக மாற்றத்துக்கானது என்பதை தெரிந்து கொண்டதோடு, சமூக விழிப்புணர்வு களப்பணிகளுக்காக அதனையே கையில் எடுத்தோம். நான் ஒரு ஆசிரியராக இருந்ததினால் இந்த விடயத்தை மாணவர்கள் மத்தியில் பரப்புவதற்கும், அவர்களை உருவாக்குவதற்கும் எனக்கு பெரிய பலமாக இருந்தது. அதன் பிறகு கல்லூரி மாணவர்கள், உள்ளிட்ட நிறைய பேர் எம்மோடு இணைந்தார்கள்.

அரியலூர் மாணவி அனிதாவின் தற்கொலை ‘நீட்’ தேர்வுக்கான எதிர்ப்பு போராட்டமாக வலுப்பெற்றிருந்த நேரம் அப்போது நான் ‘நீட்’ தேர்வுக்கு எதிராக அனைவருக்கும் ஏற்றத் தாழ்வில்லாத கல்வி முறை இந்தியா முழுவதும் வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி உண்ணாவிரத போராட்டத்தை முன்னெடுத்தேன். ஆனால் எனது பள்ளியில் அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அதன்போது எனது குழந்தைகள், மாணவர்களின் கல்வி சிக்கல்களுக்கு குரல் கொடுக்க எனது வேலை தடையாக இருக்குமென்றால் அந்த வேலையே தேவையில்லை என்று எனது அரசு ஆசிரியர் வேலையை இராஜினாமா செய்து விட்டு தொடர்ந்து மாணவர்களுக்காக களம் காணுவது என்கிற இலட்சியத்தோடு கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக களப் பணியில் இறங்கியிருக்கிறேன்.”
என்ற சபரிமாலா பட்டிமன்ற பேச்சுப்போலவே படபடத்தவர் விடாமல் தொடர்ந்தார்,

“தமிழகத்தில் கடந்த ஓராண்டில் முப்பத்தைந்து பள்ளி வயது பெண் பிள்ளைகள் பாலியல் வன்கொடுமையில் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். வெளியில் வராத கொடுமைகள் எத்தனையோ, வழக்கு என்று வராத செய்திகள் எத்தனையோ ஆனால் கொல்லப்பட்டது மாத்திரம் முப்பதைந்து குழந்தைகள். அதற்கு எதிராக உண்ணாவிரத போராட்டத்தை முன்னெடுத்து பள்ளிக் கல்லூரி பிள்ளைகளை சந்தித்து வருகிறேன். எனக்கு நானே வீடு திரும்பாத போராட்டம் என்று அறிவித்துக்கொண்டு வீட்டுக்கே போகாமல், இந்த ஓராண்டில் தமிழகம் முழுவதுமாக ஐந்து லட்சம் பிள்ளைகளை சந்தித்து இருக்கிறேன்.

இலங்கைக்கு இதுதான் முதல் வெளிநாட்டு பயணம். இலங்கை வரும்போதுதான் முடிவு செய்தேன் உலகம் முழுவதும் இருக்கும் தமிழ்க் குழந்தைகளிடமும் பெண்மைதான் பேராற்றல் என்னும் பரப்புரையைச் செய்ய வேண்டும். அந்தப் பரப்புரையைத்தான் தமிழ் நாட்டிலும் செய்திருக்கிறேன். இதை உலகம் முழுவதும் உள்ள தமிழ்க் குழந்தைகளிடம் சொல்ல வேண்டும், ஏனென்றால் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஒவ்வொரு விதமான கொடுமைகள் பெண் குழந்தைகளுக்கு எதிராக நடைபெறுகிறது.

இலங்கையில்...

கல்வி, சுதந்திரம், உளவியல் சிக்கல்கள் உள்ளிட்ட ஏராளமான பிரச்சினைககள் இருக்கின்றன. இங்கும் மலையகத்து பிள்ளைகளுக்கு இன்னும் சரியாக கல்வி போய்ச் சேரவில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது.
இதனை முடிந்த அளவு அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்து சொல்ல வேண்டிய கடமை எனக்கு இருக்கிறது. அதனால் எனது முதல் கட்ட வெளிநாட்டு பரப்புரையை உலகத்தின் மிகவும் தொன்மையான ஓலைச் சுவடிகளை கொண்டிருந்த யாழ். நூலகத்திலிருந்து தொடங்குவது என்று முடிவு செய்து. எனது இந்தப் பயணம் யாழ். நூலகத்திலிருந்து தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது.

திருகோணமலையில் சென்மேரிஸ் பள்ளி, முள்ளிக்குளம் பள்ளி, தேவிபுரத்தில் உள்ள கணேஷா கல்வி நிலையம் மற்றும் மிகவும் பின் தங்கிய பகுதிகளில் உள்ள குழந்தைகள் என்று மூவாயிரம் பெண் குழந்தைகளை இலங்கையில் சந்தித்து இருக்கிறேன்.” சபரிமாலா முகம் மலர்ந்தார்.
“தங்களின் இலங்கைப் பயணம் திட்டமிட்டப்படி நிறைவுப் பெற்றதா?”என்றதும்,

“உண்மையைச் சொல்லப் போனால் எனக்கு இங்கு யாரையும் தெரியாது. எனது சமூக செயற்பாடுகளை சமூக வலைத்தளங்களில் அறிந்த சமூக ஆர்வலர்கள் இங்கே கொஞ்சம் பேர் இருக்கிறார்கள், அவர்களை சந்தித்து எனது பரப்புரைக்கான திட்டமிடலை செய்து விட்டு பிறகு ஒருநாள் பிள்ளைகளை சந்திக்கலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன்.
ஆனால் இங்குள்ள ஆர்வலர்கள் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் அதிரடியாக செய்து மூவாயிரம் தமிழ்க் குழந்தைகளுடனும் என்னை கலந்துரையாட வைத்தார்கள். எனக்கு இது மிகுந்த மகிழ்ச்சியை தருகிறது.
எனது அடுத்த பரப்புரை பயணத்தை ஜனவரியில் இலங்கையில் மேற்கொள்ள இருக்கிறேன். அதில் முக்கியமாக மலையகத்தில் உள்ள தமிழ்ப் பிள்ளைகளை சந்திக்க வேண்டும். அவர்களுடன் பத்து நாட்கள் தங்கியிருந்து எனது கல்வி சார்ந்த விழிப்புணர்வு பிரசாரத்தை முன்னெடுக்கணும் என்று நினைக்கிறேன்.” என்றார்

இலங்கை பள்ளியில்..

“சபரிமாலா பகுத்தறிவுவாதியா” என்று எமது சந்தேகத்தை க்ளீயர் செய்தோம்.
“நான் சாதி மதம் கடந்தவள். எல்லோரையும் பார்க்கும்போது மனிதர்களாக தெரிகிறார்கள். அதனால் நாடுகள், கடல், எல்லைகள், இனம், மொழி அனைத்தையும் கடந்து மனிதர்களாக பார்க்கிறேன். குறிப்பாக பெண் குழந்தைகளை பேராற்றல் மிக்கவர்களாக எல்லா இடத்திலையும் பார்க்கிறேன். அந்த மனநிலையில்தான் நான் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். தனிப்பட்ட ரீதியில் இவர்களை பின்பற்றுகிறேன் என்று சொல்லமுடியாது. ஏனென்றால் நான் பெரியாரையும், விவேகானந்தரையும், அன்னை திரேசாவையும், நபிகளையும் பின்பற்றுகிறேன். எனக்கு யாரெல்லாம் நல்ல செய்திகளை தருகிறார்களோ அவர்களிடமிருந்து நிறைய விசயங்களை எடுத்துக்கொள்கிறேன். அவற்றில் மாற்று இருக்கும் போது அதில் சிலவற்றை விட்டுவிடுகிறேன், அவ்வளவுதான்.” என்ற சபரிமாலாவை இடைமறித்து “அப்படியென்றால் உங்களை ஆன்மீகவாதின்னு சொல்லலாமா?”என்றோம்,

“நிச்சயமாக இல்லை, நான் ஆன்மீகத்தை மனிதர்களுக்குள்தான் பார்க்கிறேன் கோயில்களில் இல்லை, ஆன்மாவுக்குள் இருக்கிற கருணையை பார்க்கும் ஆன்மீகவாதி என்று நீங்கள் சொல்லலாம்.” என்று நச்சென்று பேசும் சபரிமாலாவிடம்,
“நடந்து முடிந்த சட்ட மன்ற இடைத்தேர்தல் முடிவை எப்படி பார்க்கிறீர்கள், தமிழக மக்கள் சரியானதை தெரிவு செய்கிறார்களா, அல்லது தடுமாறுகிறார்களா..?
என்று கேட்டதும்,
“இன்னும் அந்த மக்கள் சரியாக அரசில்படுத்தப்படும் சூழலில் இல்லை. இன்னும் நிறைய மூடப்பழக்கம், பணம் வாங்கிக்கொண்டு ஓட்டுப் போடுகிற நிலையிருக்கிறது. கல்வி அறிவு போய் சேரவில்லை, இப்படி நிறைய விசயங்களில் அவங்க பின்தங்கி இருக்கும் போது சரியானதைதான் தெரிவு செய்கிறார்கள் என்று எந்த விடயத்திலும் சொல்லிவிட முடியாது. ஓட்டுக்கு காசு வாங்கிட்டு நம் கண் முன்னாலயே அவங்க ஓட்டுப்போடுறதை நாம் பார்க்கிறோம். அதனால் அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கு அந்த தலைமுறை, அந்த நிலம் வளருவதற்கு வாய்ப்பில்லை. ஒரு ஐந்து சதவீத மக்கள்தான் தெளிந்த விழிப்புணர்வோடு அரசியலை அணுகுகிறார்கள். அதனால் அரசியல்வாதிகளை திருத்துவது, மாற்றுவது என்பதனைத் தாண்டி மக்களை அரசியல்படுத்துவதுதான் பெரும் பணியாக இருக்கிறது”

இலங்கை பள்ளியில்..

“தமிழக மக்களின் இந்தப் பின் தங்கிய சிந்தனை செயல்பாடுகளுக்கு அடிப்படையாக மதம்தான் இருக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறதே..?”என்று சபரிமாலாவுக்கு இன்னொரு செக் வைத்தோம்.
“சரியான சிந்தனையோடு இருக்கும் அவர்களின் சதவீதம் குறைவுதான். இதற்கெல்லாம் முக்கிய காரணம் கல்விதான் கல்வி இன்னும் அவங்களுக்கு சரியாக போய் சேரவில்லை. ஏழைக்கு, பணக்காரனுக்கு, பெரும் பணக்காரனுக்கு, வெளிநாட்டுக்கு போகணும் என்று நினைக்கிறவனுக்கு என்று இங்கே பலவிதமான கல்வியை இந்த நாடு வைத்திருக்கிறது. இலங்கையை பொருத்தவரையில் எனக்கு பெரிய மகிழ்ச்சியான விடயம் இங்கே எல்லோருக்கும் ஒரே வகையான கல்வி வழங்கப்படுவதுதான். இந்தச் சூழல் இந்தியாவில் இல்லை. கல்வியை இப்படி அவர்கள் பிரித்து வைத்ததினால் மக்களும் பிரிந்து, பிரிந்து இருக்கிறார்கள். கருணையின் அளவீடும் குறைந்துவிட்டது.

மூடப்பழக்கங்களை வளர்க்கணும் என்று நினைக்கும் கூட்டம் அப்படி தமக்கு வசதியாக ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்கி இந்த சமூகத்தை பிடித்து வைத்திருக்கிறது. இன்றைக்கும் கூட பெண்களை மாதவிடாயை தீட்டுன்னு சொல்லி ஒதுக்குகிறார்கள். மற்ற நாடுகளில் எல்லாம் பெண் பிள்ளைகளை படிக்க வைத்து விண்வெளிக்கு அனுப்புவோமா, விண்கலத்துக்கு அனுப்புவோமான்னு பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது இவர்கள் இந்த காரணத்துக்காக வீட்டுக்குள் வரக் கூடாதுன்னு சொல்கிறார்கள். இந்த மாதிரி இங்கே ஆயிரம் கிராமம் இருக்கு. அந்த ஐந்து நாளும் வீட்டுக்கு வெளியேதான் இருக்கணும்.
இல்லன்னா மரத்தடியில் இருக்கணும், பொதுக் குளத்தில் குளிக்கணும். வீட்டுக்குள்ளேயே ஏன் எல்லா அறைக்குள்ளும் விடமாட்டேங்கிறீங்க என்று நாங்கள் உரத்து கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது, அவர்கள் வீட்டுக்கு வெளியேதான் இருக்கிறார்கள். அம்மியும், ஆட்டுரலும் வீட்டுக்குள் இருக்கும்போது ஒரு பெண்ணுக்கு இயற்கையான இந்த விடயம் நடக்கும் போது வீட்டுக்குள் வருவதற்கே அனுமதியில்லேன்னா இது குலசாமிக்கு ஆகாது என்பதிலிருந்துதான் வருகிறது.
இதனை அரசியல்வாதிகள் தங்களுக்கான பெருங் கருவியாக பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். எல்லாமே ஓட்டாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆன்மீகமும், அரசியலும் தங்களை வளர்ப்பதற்காக இந்த நிலத்தை கெடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள். மடத்தனமாக இவர்கள் இருந்தால்தான் பிழைக்க முடியும் என்று ஒரு அரசியல் கூட்டம். இவர்கள் இப்படியே இருந்தால்தான் தான் வளர முடியும் என்று ஒரு மதக் கூட்டம்…”
என்று சமூகத்தின் மீதான சபரியின் கோபம் வார்த்தைகளாக வந்து விழுந்தது.

“மோடியின் ஒரே நாடு ஒரே தேசம் பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்” என்றதும், (சபரிமாலா சிரித்து விட்டு தொடர்ந்தார்)
“ஒரே நாடு ஒரே தேசம் என்று சொல்கிறவர்கள் ஏன் ஒரே சாதின்னு சொல்லமாட்டேங்கிறாங்க? ஏன் ஒற்றைக் கல்வின்னு சொல்லவில்லை? ஒரே கல்வி என்பது எந்த நிலத்திலும் சாத்தியமில்லை. ஊருக்கு ஊரு உணவு, கலாசாரம் என்று வேறுபடுகிறது அதனால் ஒற்றைக் கல்வியை கொடுத்துவிட்டு அந்தந்த மாநிலங்கள் அவர்களுக்கு அமைவாக பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கலாம் என்பது சாத்தியம், அதனை செய்யலாம் ஆனால் அவங்க அதனை செய்யமாட்டார்கள்.
அதனால் ஒரே நாடு, ஒரே ரேசன் கார்டு, ஒரே ஆதார் கார்டு என்பதெல்லாம் ஒற்றை ஆளுகைக்கு கீழ் வரணும் மீண்டும் ஒரு சர்வாதிகார போக்கு வரணும் என்பதற்கான திட்டமிடல்தான். ஒரு போதும் அது நடக்காது, வெல்லாது!”
என்று குரலை உயாத்தினார் சபரிமாலா.

“இந்தியும், சமஸ்கிரதமும் ஒரு மொழிதானே அதனை கற்றுக்கொள்வதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்..?”
“தவறு இல்லை, இந்தியை, சமஸ்கிரதத்தை கற்றுக்கொள்ளுங்கள் நீங்கள் உலகத்தில் உள்ள எத்தனை மொழியை வேண்டுமானாலும் உங்களின் அறிவுக்கேற்ப கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் அவற்றை தானாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இவங்க என்னா செய்றாங்கன்னா, எல்லா மொழிகளையும் எடுத்து துடைத்து தூர வாரிப் போட்டுவிட்டு, இந்தியை மட்டும் தேசிய மொழியாக்கணும் என்கிற வேலை நடைபெறுகிறது. சமஸ்கிரதத்தை மட்டும் கோயில்கள் உள்ளிட்ட இடங்களில்
பொது மொழியாக்கணும் சாமிக்கான மொழியாக இருக்கணும் என்று கொண்டு வருகிறார்கள்.

ஆனால் மாநிலங்களில் அவர்களுடைய தாய் மொழியில்தான் மரபணு கடத்தப்பட்டிருக்கும். இப்போ தமிழ் மொழி பத்தாயிரம் ஆண்டுகளாக எங்களின் மரபணுவில் கடத்தப்பட்டிருக்கிறது. கீழடி ஆய்வு இரண்டாயிரத்து அறுநூறு ஆண்டுகள் என்று ஆதாரப்பூர்வமாக கூறியிருக்கிறது.
இன்னும் பல இடங்களில் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படவிருக்கிறது. என்றாவது ஒரு நாள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையானது தமிழ் மொழி என்று நிறுவுவார்கள்.

இப்படி எங்களின் மொழிக் கொடுத்த உணர்வு, அது கடந்து வந்த பாதை, பண்பாடு என்றெல்லாம் இருக்கும் போது திடீர்னு இந்தி வந்து ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. இப்போதே தமிழ் நாட்டில் எல்லா துறைகளிலும் இந்திக்காரர்கள் வேலைக்கு வந்துவிட்டார்கள். ‘எங்கள் நிலத்தின் வேலைவாய்ப்பு எங்களுக்கு மட்டும்தான்’ என்பதினை இப்போதுதான் வலியுறுத்தி போராட்டம் நடத்த ஆரம்பித்து இருக்கிறார்கள்.
இந்த நிலையில் ஒரு மொழியை வலிந்து திணித்து, எங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது!”
என்ற சபரிமாலா மீண்டும் குரலை கம்பீரமாக உயர்த்தினார்.⚫

ராஜகவி ராகில் பேசுகிறார்.

மணி ஶ்ரீகாந்தன்

நான் எத்தனையோ நாடுகளுக்குச் சென்று இருக்கிறேன், பல நாடுகளில் வாழ்ந்தும் இருக்கிறேன். ஆனால் என் தாய் நாட்டுக்கு அடுத்ததாக நான் நேசிப்பது இந்தியாவை. அதிலும் தமிழ் நாடு என் மனசுக்குள் நிறைந்தது. குறிப்பாகச் சென்னை என்னை மிகவும் வசீகரித்த பிரமாண்ட நகரம்.

பலமுறை நான் தமிழ் நாட்டுக்குச் சென்று வந்திருக்கிறேன்.
நான் சென்னைக்கு 1995 ஆம் ஆண்டு தான் முதன் முதலாகச் சென்றேன். சென்னை மணிமேகலைப் பிரசுரம் வெளியிட்ட எனது   நூல்களைப் பெறுவதற்காவும் விருது பெறவும் சென்றேன். வெளி நாட்டவருக்கான விருது பெறும் அந் நிகழ்வு புதுக்கோட்டையில் நடை பெற்றது.

நானும் சந்தப்பா வேந்தர் விருது பெற கொழும்பு விமான நிலையம் சென்றபோது அங்கே சென்னைக்குச் செல்லும் வியாபாரிகள் பலர் சிகரட் மதுபானம் போன்றவற்றை வாங்கி வைத்திருந்ததை
அவதானித்த நான் அவர்களிடம் விசாரித்தேன். நீங்களும் வாங்கினால் சென்னையில் உடனே விற்கலாம் என்றார்கள். என்னிடம் அப்போது 30 ஆயிரம் ரூபாய் இருந்தது. அவ்வளவுக்கும் சிகரட் வாங்கினேன்.

சென்னை விமான நிலையத்தில் சுங்கப் பிரிவினர் என்னைப் பிடித்து
அவ்வளவுக்கும் டியூட்டி கட்டச் சொல்லி சிகரட் பாக்கட்களைப் பறிமுதல் செய்துவிட்டார்கள். 'என்னிடம் பணம் இல்லை, இவற்றை விற்றால்தான் பணம்' என்றேன்.

உடனே சுங்கத்துறை சுப்பிரிண்டனிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள். என்னைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். நான் எனது அறிவிப்பாளர் அடையாள அட்டை லேனா தமிழ்வாணன் என்னை வரச் சொல்லி அனுப்பிய கடிதம், புதுக் கோட்டை விருது விழா அழைப்பிதழ் எல்லாவற்றையும் காட்டினேன்.

என்னைப் பாராட்டினார்கள். அவர்களே டியூட்டி கட்ட 7 ஆயிரம் ரூபா இந்திய நாணயம் தந்து கட்டச் சொல்லி பறிமுதல் செய்த சிகரட் பக்கட்டுகளையும் தந்து இலங்கை திரும்பும் போது உங்கள் நூல்களை எந்த வித ட்யூட்டி இல்லாமல் கொண்டு செல்லலாம் என்றும் சொன்னார்கள்.

நான் இதை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், ஓர் எழுத்தாளனை கவிஞனை, கலைஞனை தமிழ் நாடு எவ்வளவு மதிக்கிறது என்பதை
சொல்லத்தான் அதன் பின் நான் பலமுறை சென்னைக்குச் சென்றிருக்கிறேன். வியாபார நோக்கமாக எப்பொருளையும் நான் கொண்டு சென்றதில்லை.

நான் திரைப்படத்துக்குப் பாடல் எழுத முதல் தடவையாக இயக்குனர், வசனகர்த்தா, தயாரிப்பாளர், ஏ.ஆர்.கே. ராஜ ராஜா என்னைச் சென்னைக்கு அழைத்தார். படம் 'மீண்டும் அம்மன்'. எனக்கு கார் தந்து காரோட்டி தந்து உதவியாளர்கள் தந்து தங்க 3 ஸ்டார் ஹோட்டல் தந்து கவனித்தார். இங்கே கூட தமிழ் நாட்டின் விருந்தோம்பலை அனுபவ ரீதியாக அனுபவித்தேன்.

இன்னும் ஒருமுறை சுப தமிழ்வாணன்; அவருடைய திரைப் படத்திற்குப் பாடல் எழுதுமாறு சென்னைக்கு என்னை அழைத்தார்.
நான் விமான நிலையத்தில் வந்து இறங்கி வெளியே வந்ததும் என் உயரத்திற்கு ரோஜாப் பூமாலை அணிவித்து என்னை ஊர்வலமாக அழைத்துச் சென்றதை என் வாழ்வில் மறக்க முடியாது.

மற்றோரு முறை பழம் பெரும் நடிகை ராதிகா, தான் இயக்கும் ‘கூட்ஸ் வண்டியிலே’ திரைப் படத்திற்காக என்னைப் பாடல் எழுதவும் என் மகள் ஹனீக்கா அப்பாடலைப் பாடவும் அழைத்திருந்தார்.
அவர் தன் வீட்டிலே ஒரு வாரம் எங்களைத் தங்க வைத்து
ஆதரித்தார் இப்போதும் ராதிகா குடும்ப நண்பியாக இருக்கிறார்.

வீ.கே.டி.பாலனுடன்

பிரபல தொழில் அதிபர் கலைமாமணி வி.கே.டி. பாலன் அவர்கள்
என்னை அழைத்து விருந்தோம்பல் செய்திருக்கிறார்.
எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் பொன்னாடை போர்த்தி விருது வழங்கி கௌரவித்திருக்கிறார்.

தமிழ் நாடு மீதான என் அனுபவங்களைப் பொறுத்த வரையில்
நிறையச் சொல்லலாம். ஒருமுறை எனது பாஸ் போட் தொலைந்து விட்டது. நான் பொலிஸில் முறைப்பாடு செய்த போது
உடனே ஆட்டோ சாரதி பொலிஸில் கொண்டு வந்து என்னிடம் ஒப்படைத்தார்.

நான் ஒருமுறை ஆட்டோவில் கொஞ்சம் தூரப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன். ஆட்டோ சாரதி என்னைப் பற்றி விசாரித்தான்.
நான் என்னைப் பற்றிச் சொல்லும் போது இலங்கை வானொலி அறிவிப்பாளன் என்று சொன்னேன் என் பெயரைக் கேட்டான்.
சொன்னேன் ‘உங்கள் அகச் சோலையில் மகிழ்ச்சிப் பூக்கள் பூத்துக் குலுங்க விடை பெறுவது ஏ.சி. ராகில்’ என்று சொல்லி,

“அது நீங்கதானா சார்?” என்று கேட்டு என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தி எங்கள் வானொலியின் பெருமை சொன்னான். இறங்கும் போது ஆட்டோ கூலியை வாங்க மறுத்து அவனது பேரன்பினை வெளிப்படுத்திச் சென்றான் பாருங்கள். 

இயக்குநர் ஆணைவாரி வெற்றிப் படங்கள் தந்த நல்ல இயக்குநர்.
நான் சென்னைக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் அவருடைய மோட்டார் சைக்கிளில் என்னை ஏற்றிக்கொண்டு சென்னையை சுற்றிக் காட்டுவார்
சினிமா பிரபலங்களை அறிமுகம் செய்து வைப்பார் ஏ.வி.எம். ஸ்ரூடியோ தொடக்கம் மெரினா பீச் வரை நாங்கள் சுற்றித் திரிவோம்.

தமிழ் நாட்டில் சைவக்கடைகள் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவை.
சைவச் சாப்பாடுகள் மிகவும் சுவை மிக்கவை ஒரு தட்டில் 20 வகை மரக்கறி உணவுகள்! அப்படியான கலையும் சுவையும்
அன்பும் நட்புக்கும் உரிய வந்தாரை வாழ வைக்கும் நாடே தமிழ் நாடு!🔴

‘வம்சம்’ சீரியல் இயக்குநர் அருள்ராய் பேசுகிறார்.

நேர்காணல் : மணி ஸ்ரீகாந்தன்

தென்னிந்திய தொலைகாட்சிகளின் மெகா சீரியல்களின் மகா இயக்குனர் அருள்ராய். இவர் சித்தி, நாதஸ்வரம், உள்ளிட்ட மெகா சீரியல்களில் இணை இயக்குநராக பணியாற்றிவர். அதன் பிறகு சமீபத்தில் ‘சன்’ தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பான ‘வம்சம்’ மெகா சீரியலின் இயக்குநராகவும், ‘கலர்ஸ்’தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகும் ‘வேலுநாச்சி’தொடரின் இயக்குநராகவும் பணியாற்றி வருகிறார். கடந்த வாரம்   சென்னை ஈக்காட்டுத்தாங்களில் உள்ள அவரின் இல்லத்தில் வைத்து வண்ண வானவில் சஞ்சிகைக்காக ஒரு இனிய காலை வேளையில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

“மதுரைக்கு பக்கத்திலுள்ள ஒரு கிராமத்திலிருந்து சினிமா கனவுகளோடு எல்லோரையும் போல நானும் சென்னைக்கு வந்தேன். 1993ல் எனது சென்னை வாழ்க்கை ஆரம்பமானது ஒரு நாளைக்கு மூன்று நாலு காட்சிகளாக சினிமா பார்த்திருக்கிறேன். ஆனாலும் என் கனவு சினிமாவில் இயக்குநராக வரவேண்டும் என்பதில்தான் இலக்காக இருந்தது.
நான் அப்போதே நன்றாக கவிதை எழுதுவேன். அப்போது எனக்குள் ஒளிந்திருந்த சில கதைகளை என் நண்பர்களிடம் சொன்னேன். அவர்கள் சொல்லும் கதைகளை நான் அப்படியே மாற்றி வேறு வடிவத்திலும் கதைச் சொல்லும் திறமையை வளர்த்துக் கொண்டேன். நாளடைவில் ஒரு கதை சொல்லி என்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டேன். சென்னை ரங்கநாதன் தெருவில் அன்னம்மாள் கட்டடிடத்தில் ரூம் எடுத்து தங்கினேன். அப்போ நான் தங்கியிருந்த ரூமுக்கு பக்கத்திலிருந்த கீதாஞ்சலி ரெஸ்டோரண்டில் வேலை கிடைத்தது அதுல ஒரு நாளைக்கு முந்நூறு ரூபா டிப்ஸ் கிடைத்தது. ஒரு நாளைக்கு ரூம் வாடகை நூற்றி ஐம்பது போக மிச்ச பணத்தை ஜொலியா செலவு பண்ணிட்டு இருந்தேன்.அப்போ சென்னையில கிடைச்ச சின்ன சின்ன வேலை எல்லாம் செய்தேன்.
சினிமா கனவோட வந்த நான் அதை மறந்து சென்னையில் ஜொலியாக சுற்றியதால் நான் வந்த வேலையின் நோக்கம் தாமதமாகியது.
ஒரு சமயத்தில் நானும் சமுத்திரகனியும் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தோம். அப்போ சமுத்திரகனி சுந்தர் கே. விஜயனிடம்  இணை இயக்குநராக பணியாற்றி வந்தார்.அப்போ இயக்குனர் சி.ஜே. பாஸ்கர் சார் கவிதாலயாவுக்காக சீரியல்கள் செய்து கொண்டிருந்தாராம். அந்த சமயத்தில் அவருக்கு உதவிக்கு ஆள் தேவைபட்டிருக்கு அதை அவர் சமுத்திரகனியிடம் சொல்ல அவர் என்னிடம் வந்து சொல்லி என்னை சி.ஜே.பாஸ்கரிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அப்போது ராதிகா மேடம் சித்தி தொடர் செய்வதற்காகான பேச்சுவார்த்தை போயிட்டு இருந்தது. இயக்குனர் சி.ஜே.பாஸ்கர் அந்த தொடரை இயக்க ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டபோது நானும் அதில் இணைந்து கொண்டேன்.

கலைஞர் கையில் விருது, 
அருகே சரத்குமார் மற்றும் ராதிகா

அதன் பிறகு திருமுருகன்  சாரிடம் இணைந்து ‘மெட்டி ஒலி’ சீரியலில் பணியாற்றினேன். அந்தக் காலக்கட்டத்தில் எனக்கும் திருமுருகன் சாருக்கும் நல்ல நெருக்கம் ஏற்பட்டது. இயக்குனர் சி.ஜே.பாஸ்கரிடம் எப்படி டைரக்ஷன் இருக்கனும் எப்படி நடிகர்களிடம் வேலை வாங்கணும் என்பதை கற்றுக்கொண்டேனோ அதுமாதிரி திருமுருகனிடம் எப்படி காட்சிகளை அமைப்பது, எப்படி நடிகர்களோடு ஐக்கியமாக இருப்பது போன்ற விசயங்களை கற்றுக் கொண்டேன். அதன் பிறகு கலைஞர் தொலைக்காட்சியில் கே.பி சார் எழுதி இயக்கிய தேன்மொழியாள் சீரியலை சமுத்திரக்கனி செய்தார் நான் இணை இயக்குநராக இருந்தேன். அதன் பிறகு சமுத்திரக்கனி சினிமாவுக்கு போய்விட, நானே அந்த நாடகத்தை இயக்கினேன் அந்த வகையில் கே.பி சாரிடம் நானும் சிஷ்யனாக பணியாற்றினேன் என்பது ஒரு பெரிய வரப்பிரசாதம்.அதன் பிறகு சமுத்திரக்கனியோடு சில படங்களில் பணியாற்றியும் நடித்தும் இருக்கிறேன். தென்றல், நாதஸ்வரம். பத்து மணிக் கதைகள் என்று நிறைய சீரியல்களில் பணியாற்றியிருக்கிறேன்.

கே.பாலச்சந்தருடன் 
அருள்ராய் குடும்பம்.

அதன் பிறகு ரம்யா கிருஷ்ணனின் ‘வம்சம்’ சீரியலை இயக்கி  பெரு வெற்றியோடு முடித்தேன். இப்போ கலர்ஸ் தொiலைக்காட்சியில் ‘வேலுநாச்சி’ தொடரை செய்து வருகிறேன். அடுத்து படம் செய்வதற்கான பேச்சு வார்த்தையும் நடைபெறுகிறது என்னிடம் ஒரு நல்ல கதை இருக்கிறது. இந்த கதை ஓகே ஆனால் நிச்சயமாக எனது படத்தில் சமுத்திரக்கனி நாயகனாக நடிப்பார்.”
என்ற அருளிடம்,

“தமிழக தொலைக்காட்சி சீரியல்களில் ஒரு குடும்பத்தை கலைப்பது, சூனியம் வைப்பது, விஷம் கொடுப்பது, அடியாள் வைத்து அடிப்பது கொல்வது என்று எல்லா கெட்ட வேலைகளையும் பெண்களே செய்வது போன்று காட்சிப் படுத்துகிறார்களே, தமிழக பெண்கள் அவ்வளவு கொடூரமானவர்களா?” என்று கேட்டோம்.

“நீங்கள் அப்படி தப்பா நினைக்கக் கூடாது, பெண்கள் இல்லாத உலகமே இல்லை.ஒரு சின்ன குடும்பத்தை எடுத்துக் கொண்டாலே அதில் பெண்களின் மேற்பார்வையும்,அவர்களின் ஆளுமையுமே ரொம்பவும் அதிகமாக இருக்கும். பெண்களிடம் குடும்ப பொறுப்பை ஒப்படைச்சிட்டாலே ஆண்கள் நிம்மதியாக இருக்கலாம். நமது வேலைகளை வெற்றிகரமாக செய்து முடிக்கலாம். அப்போ பெண்களுக்கு பெண்கள் சார்ந்த விசயம் எடுத்தால்தான் அது அவர்களுக்கு பிடிக்கும். நாயகன் நல்லவனாக இருக்கும் போது ஒரு பெரிய வில்லனை கெட்டவனை காட்டினால்தான் கதையில் சுவாரஸ்யம் இருக்கும் அது மாதிரிதான் இதுவும் ஒரு குடும்பத்தை சுற்றி கதை நடப்பதால் அம்மாவுக்கு மருமகளை பிடிக்காது, மகளுக்கு அன்னியை பிடிக்காது. மகளுக்கு மாமியாரை பிடிக்காது. அப்போ அவங்கள மையமாக வைத்து கதை செய்யப்படுகிறது. இதுல போட்டுத் தள்ளுரதெல்லாம் யதார்த்தத்துக்கு பொருந்தாது என்பது உண்மைதான் ஆனால் இது கதை என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நாடகத்தை ஒரு கதையாக பார்க்க வேண்டும் அவ்வளவுதான். அடிப்படையில் தமிழக பெண்கள் மிகவும் நல்லவர்கள்” என்று நற்சான்றிதழ் தந்தார் (இந்த பதிலை அருள் எம்மிடம் சொல்லும் போது அவரின் துணைவியாரும் பக்கத்திலேயே ஏதோ வீட்டு வேலையில் இருந்தார் அவரின் காதில் பேசுவது விழுந்துவிடும் என்று அருள் ஜாக்கிரதையாக பதில் சொன்னாரோ தெரியவில்லை…)

அருளுடன் மணி ஸ்ரீகாந்தன்

சீரியல்களில் நடிக்கும் பெண்களுக்கு அழுகைதான் சிறப்பு தகுதியா” என்று கேட்டதும், அருள் கலகலன்னு சிரித்து விட்டு,
“அப்படி கிடையாது, அதுவும் வாழ்க்கையில் நடக்கிற வாழ்க்கையோடு, சம்மந்தப்பட்ட விடயம்தானே! அதனால் அழுகையும் வாழ்க்கையில் ஒரு பகுதிதான்.இப்போ நாம இனிப்பும் சாப்புடுகிறோம் காரமும் சாப்பிடுகிறோம். அதுமாதிரிதான் துக்கமும் சந்தோசமும் மாறி மாறி வருகிறது. சீரியல்களை பொறுத்தவரையில் அழுகை என்பது ஒரு சிறப்பு தகுதி அல்ல. காட்சிக்கு தேவைப்படும் இடத்தில் நாம் அழுகையை வைக்கிறோம். ஒரு தொலைக்காட்சியின் ‘டீ.ஆர்.பி’க்காகவும் இது அவசியமாகிறது.” என்று விளக்கம் தந்தார் அருள்ராய்.

“நாடகங்களில் இவருக்கு பதில் இவர் என்று நடிக நடிகைகள் மாற்றப்படுவது எதற்காக என்பது அடுத்த கேள்வி.

 “இது நாடகங்களை பொறுத்தவரையில் தவிர்க்க முடியாத விசயம். படத்தை எடுத்து முடித்து விட்டு கொடுக்கிற சினிமா போன்றது இல்லை. இங்கே தினமும் சூட்டிங் இருக்கும் ஒரு நாடகம் வருடக்கணக்கில் செல்லும். அதனால் அந்த நாடகத்தில் நடிக்கும் நபருக்கு இதை விட பெரிய ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கலாம், அல்லது கல்யாணமாகி இருக்கலாம், உடம்பு முடியாமல் இருக்கலாம் இப்படி ஏதாவது பிரச்சினை வரும்போது நடிகர்களை மாற்றுவது கட்டாயமாகிறது ”

என்ற அருளிடம், “ஆயிரம் பகுதிகளை கடந்த நாடகங்களில் சில முடியும் போது நிறைய கிளைக்கதைகளுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியாமலேயே போய்விடுவதாக சொல்கிறார்கள். உண்மையில் என்ன நடக்கிறது. உங்களை அறியாமலேயே தவற விட்டு விடுகிறீர்களா?”
(“நல்லாவே வலை விரிக்கிறீங்க..”ன்னு சொல்லி சிரித்து விட்டே தொடர்ந்தார்)
“இப்போ ராமசாமி  சுப்புலட்சுமியை லவ் பண்றான். இது மக்களுக்கு எந்தளவுக்கு பிடிக்குது என்று பார்ப்போம். ‘டீ.ஆர்.பி.’எகிறவில்லை என்றால் அடுத்து ராமசாமி, மகாலட்சுமியை லவ் பண்ணுற மாதிரி காட்சியை அமைப்போம். ஆனால் பிரதான கதைச்சுவடு மட்டும் மாறாமல் அப்படியே இருக்கும். கிளைக்கதைகளை மட்டும் அப்படியே ஜம்ப் பண்ண வைத்து வேறு டிராக்குக்கு நகாத்தி விடுவோம். ‘டீ.ஆர்.பி’யை இலக்காக வைத்துதான் நாடகங்களை இயக்குகிறோம்.” என்ற உண்மையை அருள் போட்டு உடைத்தார்.

பாடலாசிரியர் பிரியனுடன் ஒரு வசந்த மாலை

மணி  ஸ்ரீகாந்தன்

பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம், கண்ணதாசன், வாலி, வைரமுத்து, நா.முத்துக்குமார், யுகபாரதி என்று கோலோட்சிய  சினிமா பாடலாசிரியர்கள் பட்டியலில் இப்போது முன்னணியில் இருக்கும் இளைய தலைமுறை பாடலாசியர்தான் பிரியன்.'செதுக்கி எடுத்த சிலையைப்போல்..', 'மக்காலேயா.. மக்காலேயா..,' 'மஸ்க்காரா போட்டு மயக்குறியே..,' 'உனக்காக வருவேன்..', உள்ளிட்ட பாடல்களால் இளசுகளின் இதய சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பிரியனை ஒரு வசந்த மாலை வேளையில் சென்னை வளசரவாக்கத்தில் உள்ள அவரது திரைப்பாக்கூடத்தில் சந்தித்துப் பேசினோம்.

உங்களின் பூர்வீகம் எது சென்னையா? என்று முதல் கேள்வியை தொடுத்தபோது…

“சென்னையே முதல்ல நம்ம சென்னை இல்லை.அது வேற விசயம், சென்னப்பநாயக்கர் பட்டணம் என்று கதைகளில் உருவான நகரம்தான் அது. எனது பூர்வீகம் திருச்சிராப்பள்ளி. பிறந்தது, படித்தது எல்லாமே அங்கேதான். எனது குடும்பம் ஒரு தொழிலாளர் குடும்பம். எனது அப்பா ராஜாராமன் கடும் உழைப்பாளி, ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு முன்னுக்கு வந்த மனிதர். அம்மா மல்லிகா அவங்க இல்லத்தரசி. என்னோட உடன்பிறப்புன்னா அண்ணன் மட்டும்தான். அவரு ஐடி துறையில இருக்கார். எங்க குடும்பத்துக்கும் கலைக்கும் சம்பந்தம் கிடையாது.

எனக்கு மட்டும் வந்தது என்றுதான் சொல்லனும். ஆன்மீகம்னு சொன்னா கடவுள் கொடுத்த வரம்னு சொல்லலாம். நாத்திகம்னு சொன்னா ஒவ்வருவருக்கும் பிறவியிலேயே இருக்கக்கூடிய தனித்தன்மைன்னு சொல்லலாம்” என்றவரிடம், அப்போ நீங்கள் ஆன்மீகவாதியான்னு இடைமறித்தோம்.
"எல்லாமும்தான்" (சிரிக்கிறார்) "சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு பாடல்களின் மீது ஆர்வம் இருந்திருக்கும்னு நினைக்கிறேன். எனக்கு ஞாபகம் இருக்கும் நாட்களை கொஞ்சம் மீட்டிப்பார்த்தால் சின்ன வயசுல நான் கேட்ட மாரியம்மன் பாட்டுகளில காற்றாகி கனலாகி…பாடலில் நான் பரவசமாகி அந்த டியூன்னுக்கு நானே சுயமாக அதற்கு வரிகள் எழுதியிருக்கிறேன். நாலு வரி நோட்டு புத்தகத்தில் நான் எழுதியது இன்றும் எனக்கு ஞாபகத்திலிருக்கிறது. ஆனால் அந்த பதிவு பொக்கிஷங்கள் இன்று என்னிடம் இல்லை" என்று நிறுத்திவிட்டு தொடர்ந்தார் பிரியன்,

"அப்படி எழுத ஆரம்பிக்கும்போது இயல்பாகவே எனக்கு தமிழ் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டது. அதற்குப் பிறகு பள்ளிகளில் படிக்கும்போது பேச்சு போட்டி, கவிதைப் போட்டி ஆகியவற்றில் நான் பங்குப்பற்றிய பொழுதுகளில் கிடைத்த கைத்தட்டல்கள் அப்போது எனக்குள் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி. அதுதான் என்னை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியது. அப்போதே என்னைப் பார்த்து எவனாவது ‘நீ வேஸ்ட்டுடா' என்று சொல்லியிருந்தா அப்போதே நான் காலியாகியிருப்பேன். இப்படிதான் என்னோட பயணம் தொடங்கியது. இப்போ எல்லா கவிஞர்களும் ரெண்டு கவிதை எழுதியதுமே புத்தகம் போட்டுடுவாங்க. ஆனா, எனக்கு அதில ஒரு மாற்று சிந்தனை இருந்தது. ஏன்னா புத்தகம் போட்டா ஒரு ஆயிரம் பேருல இருந்து ஐயாயிரம் பேரு வரைக்கும் போய் சேரும். அது போதாது. நான் சொல்லுகிற விசயம் பெரிய அளவுல ரீச்சாகணும் அதுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு சிந்தித்தபோதுதான் சினிமாவில பாட்டு எழுதினா கோடிக்கணக்கான மக்களிடையே ஒரே நாளில ரீச்சாகிவிடலாம் என்று தோன்றியது. பாட்டு பிடிக்குதோ இல்லையோ கேட்டுதானே ஆகனும்! அதனால் சினிமா பாடல் எழுதுவதற்கான முயற்சியில் இறங்கினேன்.

ஆனால் வீட்டில் விரும்பவில்லை. ஏன்னா எனக்கு தமிழ் மீது ஆர்வம் இருந்ததால் அதையே படிக்கலாம்னு நினைச்சபோது அப்பா அதெல்லாம் சரிப்பட்டுவராது தொழில்முறை சார்ந்த கல்வியையே தேர்ந்தெடு என்று சொன்னாரு. அதில் தவறு இல்லை. ஒரு பெற்றோரா அவங்க செய்தது சரிதான். அதை நோக்கி படின்னு சொன்னப்போது நான் முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். அப்புறம் நான் பி.காம் எடுத்தேன். பி.காம் படித்தாலும் நான் இருந்தது என்னவோ எம்.ஏ தமிழிலதான். நான் ஒரு கவிஞனாக இருந்ததால சமூகம் சார்ந்த கோபம் எனக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. அதனால நான் முதலில் கல்லூரி சேர்மனாக  இருந்தேன். அதன் பிறகு திருச்சி மாவட்டம் முழுவதற்கும் கல்லூரி மாணவர் தலைவராக சமூகம் சார்ந்த பயணத்தில் இறங்கினேன்.

அதன் பிறகு கல்லூரி வாழ்க்கையை நிறைவு செய்தவுடன். நான் கல்லூரி மாணவராக செயல்பட்டதினால் என்னை அரசியல் கட்சிகளில் சேரும்படி அழைப்பு வர ஆரம்பித்தது. எனக்கு அப்போதே அதில நல்ல தெளிவு இருந்ததினால் நான் அரசியலில் இறங்க மறுத்து விட்டேன். ஆனாலும் அவர்கள் என்னை விடவில்லை எனக்கு நெருக்கடி கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அப்போது எனது ஆயுதத்தை வீட்டில் நான் பயன்படுத்தினேன். எனது எதிர்கால திட்டமே சென்னைக்கு போய் சினிமாவில பாட்டு எழுதுவதுதான். அதனால் அந்த நேரத்தை நான் சரியாக பயன்படுத்தினேன். ‘இங்கேயே இருந்தா நான் அரசியலில் சேர வேண்டியிருக்கும் அதனால நான் சென்னைக்கு போய் எதாவது வேலை செய்கிறேன்’ என்று அப்பாவிடம் அனுமதி கேட்டப்போது அவர் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வழியை திறந்துவிட்டார். 2003ம் ஆண்டு சென்னைக்கு வந்துவிட்டேன். வந்து ஒரு இரண்டு வருடம் சின்ன சின்ன வேலைகளை செய்தேன். பிறகு முழு மூச்சாக பாட்டெழுதுகிற முயற்சியில் இறங்கினேன்.

இதுல பெரிய வேடிக்கை எனக்கு சினிமா தெரியாதுங்கிறது. ரெண்டாவது, ஆனா நமக்கு சென்னையே தெரியாது என்கிறது. நாம் ஊரில இருந்து வந்தோம். சென்னையை பழகி, சினிமாவை அறிந்துகொள்ள நான் போராடிய அந்தக் காலம் மிகவும் கொடுமையானது. அந்த நாட்கள்தான் என்னை செதுக்கி புடம் போட்டன" என்று பழசை நினைத்து நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டவரிடம் முதல் படமே தமிழ் படமா? என்று கேட்டோம்.

“முதலில் எனக்கு மொழிமாற்று படங்கள்தான் கிடைத்தன. அந்த நூலை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டு அதில் பயணம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். அப்போ வெளிவந்த மொழிமாற்று படங்களுக்கு நான்தான் பாட்டு எழுதினேன். ‘பிரியன் ரொம்ப நல்லா எழுதுறாரு’ என்று நிறைய டப் படங்கள் எனக்காக வரிசைக் கட்டி நின்றன. அதிலிருந்த வட்டம் விரிகிறது. அப்போது அதிலிருந்து ஒருத்தர் நேரடி தமிழ் படம் எடுத்த போது எனக்கு வாய்ப்பு கொடுத்தார். 'ஆட்டம்' தான் எனது முதல் தமிழ்ப் படம். முதலில் ஒரு பாட்டு எழுதுவதற்குதான் எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. நான் எழுதிய பாடல் பிடித்துவிட அந்தப் படத்தின் அனைத்து பாடல்களையும் எழுத எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. தெலுங்கின் பிரபல இசையமைப்பாளரான ராஜ்கோட்டின் உதவியாளர் பவன் நாராயணன் இந்தப் படத்துக்கு இசையமைத்திருந்தார்.

அந்தப்படத்தின் துவக்கப் பாடலில் ஏதாவது வித்தியாசம் செய்யணும் என்று நினைச்சேன். அதன்படி, தமிழில் ஏகாரம்னு சொல்லுவாங்க. ‘ஏ’ன்னா ஏற்றத்தை குறிக்கும். அதனால அந்தப் பாட்டு முழுவதையும் ஏகாரத்தில் முடித்தேன்.

‘பதினெட்டு வயது பருவக் காற்று என்னை தீண்டியதே..

இருபது வயது மூச்சுக் காற்றில் இதயம் மேய்கிறதே…

என் பேச்செல்லாம் மடிகிறதே..' என்று ஏகாரத்தில் பாடலை முடித்திருந்தேன். கண்ணதாசனும் எம்.எஸ்.வி.யும் இணைந்து மே.. என்ற சொல்லில் ஒரு பாடலை முடித்திருந்தார்கள். நானும் முதல் முயற்சியாக முதல் தமிழ் பாட்டை ஏற்றத்தில் தொடங்கினேன். அதன்பிறகு என்னை தமிழ் திரையுலகில் அடையாளப்படுத்தியது இயக்குனர் மிஷ்கினின் சந்திப்புதான். ஒரு நாள் மிஷ்கினின் உதவி இயக்குநர் ராஜன் மாதவன் என்னிடத்தில் வந்து ‘மிஷ்கின் அஞ்சாதே படத்துக்கு ஒரு மெல்லிசை பாணியில் பாடல் கேட்கிறார் இதுவரை ஒரு மூன்று பாடலாசிரிடம் கேட்டு பார்த்துட்டாரு ஆனா சரியா உட்காரல அதனால நீங்க வாங்க போய் பார்த்துட்டு வரலாம்’ என்று சொல்ல நான் மறுத்து விட்டு ‘உங்ககிட்டே பாட்டுக்கான பல்லவியை தாரேன் அதை அவரிட்ட கொடுத்து பாருங்க பாடலாசிரியர் யாருன்னு சொல்லாதீங்க அவருக்கு வரிகள் பிடித்திருந்தா பண்ணலாம்’ என்று சொன்னேன். அவரும் நான் கொடுத்து அனுப்பிய மூன்று பல்லவிகளையும் கேட்டுப் பாhத்தார். அவருக்கு பிடித்துவிட, எனக்கு வாய்ப்பு கொடுத்தார்.’ மனசுக்குள் மனசுக்குள் புது மழை..’தான் அந்தப் பாட்டு என்னோட லைப்புக்கு பெரிய பிரேக் கொடுத்தது; படமும், பாட்டும் செம ஹிட்டு.

அதன்பிறகு விஜய் ஆண்டனியுடன் நிறைய ஹிட் பாடல்கள் கொடுத்திருக்கிறேன். இதுவரைக்கும் நானுநூறுக்கும் மேற்ப்பட்ட பாடல்களை படைத்திருக்கிறேன்” என்றவரிடம் தமிழ் பாடலாசிரியர்களில் சிலர் ஆங்கிலம் கலக்காத தனித் தமிழில் மட்டுமே பாடல் எழுதுவேன்’ என்று ஒரு எல்லை வரையரை வைத்திருக்கிறார்களே எப்படி? என்றோம்.

“அப்படினா நீங்க ஒரு இயல்பு வாழ்க்கை வாழ முடியாது. நான் பொய் சொல்ல விரும்பல. நடிக்க விரும்பல சுத்தத் தமிழில் ஒரு தமிழனை பேச சொல்லுங்க பார்ப்போம். அந்தக் கால கட்டத்தை நாங்க கடந்துட்டோம்ங்க! நாம் பேசுகிற தமிழே மணிப்பிறவாள நடைதான். எவன் சுத்தத் தமிழ் பேசுறான்? அப்படியே நீங்க ஆங்கிலம் தவிர்த்து பேசினாலும்கூட நம்ம மொழியில அறுபது சதம்தான் தமிழ் இருக்கு. மற்ற முப்பது சதவீதம் சமஸ்கிருதமும், பத்து வீதம் இந்தி, உருது உள்ளிட்ட கலவையையும் கலந்து பேசுறோம். ஆங்கிலத்தை தவிர்த்து விட்டாலே தமிழில் பேசியதாக கருதிவிட முடியாது. அப்போ புதுப்புது கண்டுபிடிப்புகளை நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க? அப்படினா நீங்க தமிழில பேசவே முடியாது. சரி அப்போ நான் வெளியில அப்படி நடிச்சேன்னு வச்சுக்கிட்டாலும், வீட்டுக்குள்ள பொண்டாட்டி புள்ளக்கிட்டே எப்படி இருப்பேன்? அப்போ பிரியன் என்பவன் யாரு? வீட்டுக்குள்ள ஒரு பிரியன் வெளியே ஒரு பிரியனா? நான் என் மனைவியிடம் ‘இல்லாள், இன்று என்ன சமைத்தீர்கள்?’ன்னு கேட்க முடியுமா? நான் முடிந்தளவு என் மொழியை காப்பாற்ற முயற்சி செய்வேன். ஆனா அதுல இன்னொரு விசயமும் இருக்குங்க சினிமா பாடல் என்பது ஒரு டீம் வேர்க் அப்படியே நான் என் இஷ்டப்படி செய்யனும்னா நான் பாட்டு எழுத முடியாது. கவிதை புத்தகம்தான் போடணும்” என்று கொஞ்சம் கொதித்து ஆறியவரிடம்,

சினிமாவில் குறிப்பிட்ட ஒரு நடிகருக்கு பாடல் எழுதுவது ஒரு பெரிய வரம்’ என்று நினைக்கிறீர்களா? என்று கேட்டோம்.

“சிவாஜிக்கும், எம்.ஜி.ஆருக்கும் எழுதியிருந்தால் அப்படி நினைத்திருப்பேன்.”

நீங்கள் தத்துவ பாடலாசிரியர் அல்லது குத்து பாடலாசிரியர் என்று தனித்துவ அடையாளத்திற்காக முயற்சி செய்கிறீர்களா?

“நான் வாலி மாதிரி ஆல்ரவுண்டரா வலம் வருவதையே விரும்புகிறேன். ஆனால் எனக்கு எல்லா கவிஞர்களின் பாதிப்பும் இருக்கிறது. ஏனென்றால் கண்ணாதசன் சொல்லாததைக்கூட ஒரு கிராமத்து கவிஞன் சொல்லிவிடுவான். கண்ணதாசனும், வாலியும் யதார்த்த கவிஞர்கள். நானும் யதார்த்தமாக இருப்பதால் அவர்களை ரொம்பவும் ரசிக்கிறேன். கண்ணதாசனின் எழுத்துக்கள் என்பது தன் வாழ்விலிருந்து பிறக்கக்கூடிய யதார்த்தமான வார்த்தைகள். சொன்னது நீதானா.., நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால்.., சிவகாமி மகனிடம் …., என்று தனது வாழ்க்கையை பதிவு செய்துவிட்டு சென்றவர் கண்ணதாசன். வாலி என்னபவர் அந்த ஓசைக்கு நூறுக்கு நூறு சதவீதம் பொருந்துகிற பாடல்களை எழுதியவர். உதாரணத்துக்கு வலையோசை கலகலவென கவிதைகள் படிக்குது குளுகுளு தென்றல் காற்றும் வீசுது… பாடலை கேட்டாலே புரிந்து கொள்ளலாம். அதையும் தாண்டி எல்லா பாட்டையும் எழுதலாம்டான்னு கற்றுக் கொடுத்தவர் அவர்தான். நான் நல்ல கருத்தாழம் கொண்ட பாடல்களை மட்டுமே எழுதுவேன். செக்ஸ் பாடல்களை நினைத்துக்கூட பார்க்கமாட்டேன்னு  நான் உட்கார்ந்தா நான் காலியாகிடுவேன். நான் இதைதான் செய்வேன்னு பிடிவாதமா இருந்தேன்னா நம்மளால வாழ முடியாதுங்க.. எல்லாத்துலயும் நம்ம திறமையை நிரூபிக்கணும். காமம் எழுத மாட்டேன்னு சொல்லுறத நான் விரும்பல, ஏன்னா நம்ம இலக்கியத்தில் இல்லாத காமமா?

‘உயிர் தவ சிறிது காமமே பெரிது’ன்னு குறுந்தொகையில்  ஒரு பாடல் வருகிறது. உயிர் எனக்கு சிறிது காமம் மட்டுமே பெரிது, நான் செத்தாலும் பரவாயில்லை எனக்கு செக்ஸ்தான் வேணும்னு ஒரு பொண்ணு பாடுவதாக அதில் உள்ளது. இதைவிட வேறு காமம் பற்றிய பதிவை இலக்கியங்களிலிருந்து நான் சொல்லணுமா? அதனால் நான் எதையும் தவிர்க்க விரும்பவில்லை” என்று தடாலடியாக ஒரு போடு போட்டார்.

பிரியன் நடத்தி வருகிற தமிழ் திரைப்பாக்கூடம் பற்றி அவரிடம் கேட்டதற்கு, “அது என்னனோட நீண்ட கால கனவுத்திட்டம். நான் நிறைய அவமானங்களையும், துயரங்களையும் சந்தித்து பெரிய போராட்டத்துக்கு மத்தியில் இன்னைக்கு ஜெயித்திருக்கிறேன்.

அந்த நேரத்தில் எனக்கு வழி காட்டவோ எனக்கு கரங் கொடுக்கவோ யாரும் கிடையாது. அந்த விசயத்தை யோசித்து பார்த்தேன். எவ்வளவோ விசயத்துக்கு வேடந்தாங்கள் மாதிரி கட்டமைப்பு இருக்கு. சினிமாவில இசை, எடிட்டிங், கேமரா, நடிப்பு, இயக்கம் என்று எல்லாத்தையும் கற்று கொடுக்கிறார்கள். ஏன் பாடலையும் அப்படி கற்றுக்கொடுக்கலாமேன்னு தோணுச்சு. பாட்டுதான் சினிமாவுக்கு பிரதானம். ஆனால் அதை முறையாக யாரும் கற்றுக்கொடுக்க முன்வரலை. இப்போ சென்னைக்கு வெளியில கிராமங்களிருந்து என்னை மாதிரி சினிமாவுல பாட்டு எழுதணும்ங்கிற கனவுல சென்னைக்கு வர்ரவங்களுக்கு வழிகாட்டனும் என்பதே என்னோட நோக்கமே. இப்போ எந்தப் பணக்காரணும் ஏசி ரூம்ல தூங்குறவனும் பாட்டு எழுத மாட்டான். போராட்ட உணர்வு கொண்டவன், பசியில இருக்கிறவன், புரட்சியாளன் ஆகியோர்தான் பாடல் எழுத வருவான் ஆனால், அவனுக்கு பொருளாதார வசதி இருக்காது. வழிக்காட்ட ஆள் இருக்காது. அதனால அப்படியானவங்களுக்கு வழிக்காட்டி கவிஞர்களை உருவாக்குவதுதான் எனது திரைப்பாக்கூடத்தின் பணியாகும். உலகத்திலேயே பாடல் எழுதுவதற்கான முதல் கட்டமைப்பு இது மட்டுமே. இதுவரைக்கும் இதில நாலு 'பெட்ஜ்' படித்து முடித்திருக்கிறார்கள். நேர்காணல் வைத்து வருடத்திற்கு ஒரு வகுப்புக்கு முப்பது பேரை மட்டுமே தெரிவு செய்கிறோம். மாதத்திற்கு நான்கு நாட்கள் மட்டுமே வகுப்பு நடைபெறும். புத்தகங்கள் அனைத்தும் இலவசமாக வழங்குகிறோம். வகுப்புக்கான நிர்வாக செலவுக்காக மட்டுமே பணம் செலுத்த வேண்டும். கொழும்பிலிருந்து கூட வகுப்புக்கு வருவதற்கு அழைப்பு வருகிறது. இதுவரை நடைபெற்ற வகுப்புகளில் கற்றவர்களில் பதினோறு பேர் தேர்வாகி இப்போது தமிழ் சினிமாவில் பாடல் எழுதும் வாய்ப்பை பெற்றுள்ளார்கள்” என்று தனது நேர்காணலை பிரியன் நிறைவு செய்தார்.

தமிழன் டி.வி. உரிமையாளர் கலைக்கோட்டுதயம் பேசுகிறார்.

நேர்காணல்: மணி  ஸ்ரீகாந்தன்.

(தொடர்ச்சி)
 
பெரிய தொலைக்காட்சிகள் போடாத நிகழ்ச்சிகளையும், அவங்க எதற்கெல்லாம் வாய்ப்பு தரமாட்டார்களோ அதற்கான வாய்ப்பையும் நாம் வழங்கி காசு பார்க்கிறோம். நமக்கான கொள்கைகளை பரப்புவதற்கான ஒரு தொலைக்காட்சியை நடத்தனும்ங்கிற  எண்ணத்தோடு நடாத்துகிறோம். இப்போ 14 வருடங்களாக தடங்களின்றி தமிழன் தொலைக்காட்சி பயணிக்கிறது" என்றார்.

காசி உதயம்

"இப்போ பார்த்தீங்கன்னா தந்தி தொலைக்காட்சிக்கு  ஒரு மாதத்துக்கு 65லட்சம் நஷ்டம். நியூஸ் சேனலுக்கு ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு கோடி ரூபா நஷ்டம். இப்படி பெரிய தொலைக்காட்சிகளே தடுமாறி கொண்டுதான் இருக்கின்றன. வெளி விளம்பரங்களை தவிர நானே உடற்பயிற்ச்சி கருவிகளை தயாரித்து அதன் விளம்பரங்களை எனது தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பி அதன் மூலமும் வருமானத்தை பெற்றுக் கொள்கிறேன். பத்து வருடத்துக்கு முன்னாடியே எல்லா செலவுகளும் போக மாதம் 4லட்சம் ரூபா வருமானம் வந்தது.இப்படி நிறைய தொழில்களை செய்து அதன் விளம்பரங்களை டிவியில் போட்டு பணம் சம்பாதித்து இப்போ 14 வருடங்களாக இந்த டிவியை நடத்துகிறேன், தொடர்ந்தும் வெற்றிகரமாக பயணிப்பேன்" என்று நம்பிக்கை தெரிவிக்கிறார் கலைக்கோட்டுதயம்.

கலைக்கோட்டுதயத்தின் தந்தை காசிஉதயம் அந்தக்காலத்திலேயே தமது சொந்த ஊரான நாகர்கோவிலை விட்டு பிழைப்புக்காக மதுரைக்கு வந்து அங்கே கண்ணய்யா அச்சகத்தில் வேலை பார்த்திருக்கிறார்.

"அப்போதான் சிலோனுக்கு போனால் நல்லா சம்பாதிக்கலாம்னு சொல்லி அப்பாவை அவருடைய நண்பர்கள் அழைச்சிட்டு போனாங்களாம். கொழும்பில் அப்பா எதிர்பார்த்து வந்த வேலை கிடைக்காததால் அவர் வேறு வேலை தேட ஆரம்பித்திருக்கிறார். அப்போதான் வீரகேசரியில் பியூன் வேலை இருப்பதாக தகவல் வர எட்டாவது வரை படித்த (அந்தக் காலத்துல பெரிய படிப்பு) அப்பா 'கடல் கடந்து வந்துவிட்டோம் கிடைக்கிற வேலையை செய்வோம்'னு களத்தில இறங்கிட்டாராம். 1934ம் ஆண்டு வீரகேசரி அலுவலகத்தில் பணிக்கு சேர்ந்த முதல் நாள்; பத்திரிகையின் ஆசிரியர் அப்பாவை அழைத்து மதிய உணவை அவரின் வீட்டிற்கு சென்று எடுத்து வரும்படி பணித்திருக்கிறார். அப்பாவும் அந்தக்காலத்தில் கொழும்பில் ஓடிய டிராம் வண்டியில் சென்று உணவை எடுத்து வந்து ஆசிரியரிடம் கொடுத்தாராம்.

சாப்பிட்டு முடித்த ஆசிரியர் அப்பாவிடம் தட்டை கொடுத்து 'நான் ஒரு பிராமணன். அதனால் கரண்டியால்தான் சாப்பிட்டேன். அதனால் மிச்சம் இருக்கும் சாப்பாட்டை நீ சாப்பிட்டுவிட்டு தட்டை நன்றாக கழுவி வீட்டில் கொடுத்து விடு' என்று சொன்னாராம். அப்பா மீதி சாப்பாட்டை சாப்பிடாமல் அதை வெளியே கொட்டிவிட்டு தட்டை கழுவ ஆரம்பித்தாராம். அப்போது வெளியே கொட்டிய சாப்பாட்டை சாப்பிட காக்கைகள் கூடி கத்தியதால் அலுவலகத்தினுள் இருந்த ஆசிரியர் வெளியே வந்து எட்டிப்பார்த்திருக்கிறார்.

ஆசிரியருக்கு விசயம் புரிய 'ஏன் மீதி சாப்பாட்டை நீ சாப்பிடவில்லை' என்று அவர் கேட்டதும் அப்பா 'நான் எச்சில் சோறு சாப்பிட மாட்டேன்' என்று சொன்னாராம். அப்பாவின் பதிலால் ஆடிப்போன ஆசிரியர், 'நீ படித்திருக்கிறாயா?' என்று கேட்க பாக்கட்டில் பத்திரமாக மடித்து வைத்திருந்த கல்விச் சான்றிதழை எடுத்து காட்டினாராம். அடுத்த நாளே அப்பாவுக்கு வீரகேசரியில் டெலிப்போன் ஒபரேட்டர் வேலை கிடைத்திருக்கிறது.

வீரகேசரியில் போர்மனாக இருந்தவருக்கு குழந்தை இல்லையாம் அதனால் அப்பாவை தன் குழந்தையாகவே பார்த்துக் கொண்டாராம்.

அப்பாவும் போர்மன் வேலைக்கு உதவியாக அவருக்கு உதவி செய்வாராம்.இப்படி படிப்படியாக உயர்ந்த அப்பா வீரகேசரியில் உதவி ஆசிரியர் ஆனாராம். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு சிலோன் டைம்ஸ் பத்திரிகையிலும் வேலை செய்திருக்கிறார். அவர் சிலோன் டைம்ஸ் பத்திரிகையில் பணியாற்றிய சமயத்தில் அந்தோணிமுத்து நாடாரோடு இணைந்து நாடார் யுவ ஐக்கிய சங்கத்தை அப்பா உருவாக்கியிருந்தார்.

1930களில் கொட்டாஞ்சேனை தபாலகத்தில்
இருந்து திருவிதாங்கூர் கோட்டாருக்கு
7 ரூபா 50 சதத்தை காசி உதயம்
அனுப்பிவைத்த மணி ஓடர்.

அப்போது கொழும்பில் இயங்கி வந்த கேஸ் கம்பனியில் வேலை பார்த்த இரண்டு ஊழியர்கள் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டதால், அவர்கள் அந்தோணிமுத்துவிடம் வந்து நிலமையை கூறியிருக்கிறார்கள். அதற்கு அந்தோணிமுத்து 'இது தொழிற்சங்கம் அல்ல, சாதி சங்கம். சாதிரீதியாக ஏதாவது பிரச்சினை என்றால் வாருங்கள். இதெல்லாம் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது' என்று மறுக்கவே, பக்கத்திலிருந்த அப்பா 'நாம அவங்ககிட்டே சந்தா பணம் வாங்குறோம் அதனால அவங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை வந்தாலும் நாமதான் உதவி செய்யனும்'னு களத்தில இறங்கி கேஸ் கம்பனி ஊழியர்களை ஒன்று திரட்டி வேலை நிறுத்தம் செய்ய, அதிர்ந்து போன கேஸ் கம்பனி நிர்வாகம் மறுபேச்சின்றி ஊழியர்களுக்கு மறுபடியும் வேலை வழங்கினார்களாம்.

அப்பாவின் களப்போராட்ட செய்திகள் காட்டுத்தீயாக கொழும்பில் பற்றிக்கொள்ள தொழிற்சங்கத்தை அடிப்படையாக கொண்டு செயற்படும் லங்கா சமசமாஜ கட்சி அப்பாவை அழைத்து அவரை கட்சியில் இணைத்துக் கொண்டார்களாம். இப்படித் திடீரென அரசியல்வாதியாகி விடுகிறார். அதோடு கேஸ்கம்பனி ஊழியர்களின் நன்மதிப்பை பெற்று அந்த தொழிற்சங்கத்தை கைப்பற்றினாராம். லங்கா சமசமாஜி கட்சி வெளியிட்ட சமதர்மம் பத்திரிகையில் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியிருக்கிறார். அதன் பிறகு தமிழகம் திரும்பிய அப்பா இங்கேயும் தொழிற்சங்கங்களை தொடங்கி களப்போராட்டங்களை ஆரம்பித்தாராம்". காசிஉதயத்தின் நினைவுகளை மீட்டிய கலைக்கோட்டு உதயத்திடம் "கடவுள் மறுப்பாளரான நீங்கள் பெரியாரிஸ்ட்டா?" என்றோம்.

"நாங்கள் பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பையும், பெண்ணிய  விடுதலைக்கான கொள்கையையும் ஒத்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் அவர் தமிழ் மீது வைத்திருந்த கொள்கையை நான் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டேன். ஏனென்றால் அவர் தமிழை காட்டுமிராண்டி மொழி என்றும் தமிழனுக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுன்னும் சொல்லும் கருத்துடன் முரண்படுகிறோம். பெரியார் எங்களுக்கு தலைவர் கிடையாது. அவர் வெறும் வழிகாட்டி அவ்வளவுதான். அதோடு எங்களின் கன்யாகுமரி மாட்டத்தில் அய்யா வைகுந்தர் என்று ஒரு புரட்சியாளர் இருந்தாரு, அவர் 'உனக்கு நீதான் கடவுள், கண்ணாடிக்கு முன்னால நின்னு ஒண்ண பார்த்து நீ கும்பிடு'னு சொல்லுவாரு நாம அவர் வழியில கடவுள் இல்லைன்னு வந்த ஆளு. பெரியாரை நம்பி கடவுள் இல்லைன்னு வந்த ஆளு இல்லீங்க".